moors magazine

Vandaag het tiende en laatste deel van Hapworth 16, 1924 van JD Salinger.

Meestal luister ik op de fiets naar muziek, maar niet alle muziek leent zich daartoe. De zeventiende-eeuwse gitaarmuziek die Rosario Conte op zijn barokgitaar speelt is bijvoorbeeld veel te fijnzinnig, ingetogen en melancholiek, die heeft echt absolute, onverdeelde aandacht nodig.

Voor een hilarische stemming kun je dan weer terecht bij de nieuwste compilatie van Putumayo Kids, waarbij je als volwassene zeker niet meteen moet afhaken, want ook de Kids-verzamelaars van Putumayo zijn verrassend goed - ik kreeg in ieder geval een onverwoestbaar goed humeur van deze, en hij wordt bij deze dan ook stevig aangeraden door de Winterdipbestrijdingsdienst - Putumayo Kids Presents Jazz Playground.

Pictorial Webster's lijkt een gemakzuchtig boek, waarvoor alleen de tekeningen uit de negentiende-eeuwse woordenboeken van Webster zijn gehaald, maar het boek levert je, dankzij die fraaie gravures, een verrassende en aangename tijdreis op.

The Greek Poets levert een voortreffelijk overzicht van Griekse dichters en hun gedichten, van Homerus tot nu, alles bij elkaar zo'n kleine dertig eeuwen omvattend.

Als puber was er voor mij één tekenaar die ik zo goed vond dat ik steeds opnieuw zijn tekeningen zat na te tekenen. Zijn werk is vrij lastig terug te vinden, want zover ik weet zijn er geen boeken te vinden met enkel en alleen werk van hem. Overal wat dus (met name in heruitgaven van het blad Mad), en in de heruitgave van het satirische blad Humbug, dat hij samen met vier andere tekenaars zelf opzette en uitgaf, zijn gelukkig behoorlijk wat pagina's van hem te vinden. En ik heb na al die jaren nog steeds een zwak voor de man - Jack Davis.

Americana is een roerbak van allerlei typisch Amerikaanse muziekstijlen, die op verschillende manieren gemixt kunnen worden. Zo hoorden we op een al iets oudere cd een mengeling van country, swing, jazz en gospel, en het resultaat is verrassend goed - Keith Miles - Beyond the headlights.

Van Paolo Nutini had ik nog nooit gehoord, maar dit filmpje vormt een mooi tegenwicht voor veel sexistische muziekclips.

Deel negen van Hapworth 16, 1924 van JD Salinger, vandaag aangevuld met een kleine wetenswaardigheid over The New Yorker en Arnhem. Morgen het laatste deel van het verhaal.

De column van Peter Bügel biedt deze week wat verrassende inzichten over veilig verkeer.

Een tekenfilmpje in een wat ongewoon, langwerpig formaat vandaag, waarin twee hoofden min of meer in elkaars schaduw verschijnen en verdwijnen.

We proberen er een dagelijks feuilleton van te maken, dus ook vandaag weer een deel van het verhaal - deel acht van Hapworth 16, 1924 van de onlangs overleden JD Salinger.

Ook vandaag weer een paar brokken verrassende muziek - prettig anarchistische eurojazz met een schots tintje, van de Schotse Hollander Andy Bruce en zijn Rigidly Righteous met The Midge.

Pepperminta is de eerste speelfilm van de Zwitserse videokunstenares Pipilotti Rist. Er kwam een boekje uit met beelden uit de film en de soundtrack, en dat bleek een heerlijk, soms hilarisch verrassingspakketrje te zijn.

Markus Gadient is een kunstenaar die foto's beschildert, en die daarin op het eerste oog erg doet denken aan de beschilderde foto's van Gerhard Richter, maar bij nadere beschouwing kunnen we toch wat essentiële verschillen aanwijzen.

Er zijn weer wat gescande vingers aan de verzameling toegevoegd, op speciaal verzoek van een lezer die bijzonder gecharmeerd blijkt van al die "dansende vingers".

We gaan ondertussen gestaag door met Hapworth 16, 1924, deel zeven.

Ook vandaag zag ik weer kans een paar bladzijden te scannen voor deel zes van Hapworth 16, 1924 van JD Salinger.

Chloe Hall is een voortreffelijke singer/songwriter uit Melbourne, Australië.

Gouden tijden voor de liefhebbers van een goed feuilleton - deel vijf van Hapworth 16, 1924, van JD Salinger.

Angie Palmer is een verhalenvertellende singer/songwriter die het beste van de bluegrass, blues en folk met Europese accenten weet te verrijken.

Mijn speurtocht naar het werk van de Noorse tekenaar Lars Fiske bracht me verrassend genoeg ook naar een Nederlands stripblad, waar afgelopen zomer vier van Fiske's pagina's over Schwitters, van Doesburg en hun Hollandse DaDatoernee in vertaling in stonden - Zone 5300.

We gaan nog even door, dus vandaag het vierde deel van Hapworth 16, 1924, het laatste verhaal van JD Salinger dat in The New Yorker verscheen.

Bill Price is een heel ander soort verhalenverteller, eentje die zijn verhalen ombouwt tot schitterende liedjes. Zijn Eye of a Skeptic is een aanrader van een album geworden.

Vandaag deel 3 van Hapworth 16, 1924, het laatste verhaal van JD Salinger dat in The New Yorker verscheen.

Vandaag het tweede deel van Hapworth 16, 1924, het laatste verhaal van JD Salinger dat in druk verscheen.

William S Burroughs schreef als junk een boek over zijn verslaving. Deprimerend, maar ook humoristisch. Het boek is meer dan een halve eeuw geleden voor het eerst verschenen en daarom verscheen er bij Lebowski nu een uitgebreide jubileumeditie - Naakte Lunch.

De wereld wordt tegelijkertijd kleiner en groter - dat zie je zeker in de wereld van de muziek. Zo luisterden we met enige verbazing en bewondering naar een album van een Argentijns trio dat met passie de muziek van Oosteuropese zigeuners speelt - Zingaros: Cirkari.

De twee Noorse striptekenaars Lars Fiske en Steffen Kverneland blijven me intrigeren, omdat ze op een schitterende manier een serie strips maakten over de grote kunst van de vorige eeuw. Dat levert verrassende pagina's op, bijvoorbeeld over een Dada-toernee door Holland. De (tot nu toe) drie delen van hun stripserie is bovendien goed te volgen, ook al is de strip tot nog toe alleen in het Noors te krijgen - Kanon.

De column van Peter Bügel maakt deze week duidelijk waarom aardig zijn zo belangrijk is.

Het laatste in druk verschenen verhaal van de onlangs overleden JD Salinger is nooit in boekvorm verschenen. Het verhaal is gegoten in de vorm van een brief die het zevenjarige genie Seymour Glass uit een zomerkamp naar huis schrijft. Het verscheen in 1965 in The New Yorker, en als een soort eerbetoon aan Salinger gaan we het de komende weken scannen en kun je het hier als vervolgverhaal lezen. Vandaag de eerste drie bladzijden van Hapworth 16, 1924.

Van de drie cd-projecten van Boelo Klat is een mooi muzikaal programma samengesteld. De poëzie van Jan Glas wordt dit keer gezongen door gastzangeres Marieke Klooster, van 'Vrouw Holland'. Het programma zal worden aangevuld met fotoprojecties van Stad en ommeland. Een totaalbeleving! Naast Boelo Klat op de piano bestaat het trio uit Rico de Jeer en Ancel Klooster. Noteer vast in je agenda: zondag 14 februari in de Tramwerkplaats in Winschoten, om drie uur 's middags. Zo vaak treedt dit gezelschap niet op, dus grijp die kans!

Taylor Baker en Jessie Baker zijn respectievelijk zestien en achttien jaar oud, en ze spelen mandoline en banjo, maar ze doen dat met zoveel passie en pure energie dat we bijzonder vrolijk werden van hun debuutalbums.

Jenee Halstead komt over een maand of twee, samen met Joe Iadanza, naar Nederland voor een aantal concerten.

The Beatles in stripvorm? Ik hield mijn hart vast, maar het pakte bijzonder goed uit - popmuziek en strips gaan uitstekend samen, zeker als het goed aangepakt wordt.

Ondertussen komen er ineens ook voor andere sluimerende rubrieken aanvullingen binnen, zoals voor de Tussenwerpsels, ook wel bekend als opvullertjes, en voor de reeks Ja, maar...

McChicks, dat klinkt behoorlijk Amerikaans, maar het gaat hier om een voortreffelijke Hollandse meidenband, bestaande uit drie jonge vrouwen die al een tijdje op topniveau in de Hollandse popwereld meedraaien.
De twee jonge meiden van Deux Accords Diront spelen allebei de diatonische accordeon, maar ze hebben voor hun nieuwe album een paar geweldige blazers uitgenodigd, waardoor hun nieuwe folk nog jazzier wordt. Eisherz is een absolute topper.

En dan zijn er nog de bijna legendarische namen die je telkens tegenkomt bij topplaten, van de muzikanten die in de schaduw anderen tot grote hoogten weten op te zwepen. Ik ben altijd nieuwsgierig als zo'n muzikant een soloplaat maakt, en ging daarom met redelijk hoge verwachtingen luisteren naar Wings van Will Kimbrough.

Soms komen er onverwachte aanvullingen binnen voor een al lang sluimerende rubriek, zoals het buitengewoon flauwe (je bent gewaarschuwd!) Dubbelzinnig Woordenboekje. En er zijn ook weer wat gescande handen bij gekomen.

De Zweedse fotograaf Mårten Lange publiceert in eigen beheer fascinerende boekjes met intrigerende foto's - Mårten Lange - Crows en Anomalies.

Er kwam ook weer een bericht binnen voor onze rubriek nature strikes back:

Nijeholtwoude - Een zeventigjarige man uit het Friese Nijeholtwoude is overleden nadat een boom die hij zelf aan het omzagen was op hem terecht kwam. De boom viel door nog onbekende oorzaak in achterwaartse richting, op de plaats waar de man stond. Hij kwam daardoor bekneld te zitten. Omwonenden trokken de boom weg en probeerden de man te reanimeren.

(25 januari 2010)

Van een geheel andere orde, en geschikt voor iedereen die een zwak heeft voor onze rubriek nature strikes back is het boek waarin de krantenberichten die Wim van Geffen verzamelde over bizarre doden terecht zijn gekomen - 295 Bizarre Doden.

In een boek over Kurt Schwitters maakten we voor het eerste kennis met de Noorse striptekenaar Lars Fiske. Samen met Steffen Kverneland maakt hij onder meer strips over de grote kunstenaars van de vorige eeuw in Noorwegen. In de verzamelbundel Angst #3, The Best of Norwegian Comics, vind je twee hoofdstukken uit hun epos, met Kurt Schwitters en Edvard Munch in de hoofdrollen.

Ondertussen kregen we wat toevoegingen binnen voor onze gevreesde rubriek Opmerkelijke Verkeersborden.
Ook voor onze agenda van kleine maar fijne concerten, die we een beetje hadden verwaarloosd, kregen we wat aanvullingen binnen. En doordat ik nog steeds pagina's van boeken en cd-hoesjes scan heb ik ook steeds weer wat opmerkelijke "restfoto's" waarvan ik het jammer vind ze weg te moeten gooien - dus verzamel ik ze in de rubriek Scanhanden.

Superleuk, maar voortaan zonder mij is de titel van het hilarische reisverslag dat David Foster Wallace schreef over een cruise in de Cariben.

We zijn zeer gesteld op de verzamelalbums van Putumayo, omdat niet alleen de kwaliteit altijd goed is, maar er ook altijd wel een paar verrassingen op te vinden zijn. Dat is ook zo op Putumayo presents Rhythm & Blues.

Ger van Elk is een Nederlandse kunstenaar die vooral in de jaren zestig en zeventig actief leek, maar nu er een boek met zijn werk verschenen is blijkt hij een veelzijdiger oeuvre te hebben gecreëerd dan ik me realiseerde.

En een tekenfilmpje dat opnieuw een variatie op een bekend thema is, vrees ik.

Amsterdam was voor anderhalve dag een sympathiek anoniem kunstwerk rijker, maar het was blijkbaar zo levensecht dat de politie het, na een aantal paniekerige telefoontjes, heeft verwijderd - de saunaman.

We blijven, dankzij het Duitse platenlabel Carpe Diem, nog even bij de oude muziek. Het ensemble La Beata Olanda speelt muziek uit de zeventiende eeuw. Een ander Duits platenlabel, ECM, begeeft zich juist op het gebied van de hedendaagse avantgardistische jazz, en soms klinkt die al net zo tijdloos, zoals bij Vassilis Tsabropoulos, Anja Lechner en UT Gandhi op Melos.

We kregen weer twee foto's van merkwaardige verkeersborden toegestuurd, dus hebben we nu de pagina gesplitst en er twee van gemaakt.

El Cortesano is een duo dat zich met passie in de muziek van de Renaissance gegooid heeft.

In de New Yorker van vorige week stond weer eens een paginagrote tekening van Joost Swarte - een perfecte illustratie bij een artikel over de loopbanen van vrouwen.

Er kwam ook weer een bericht binnen dat met enige soepelheid in onze rubriek nature strikes back past:

De film die Spike Jonze maakte naar aanleiding van het klassieke kinderboek Max en de Maximonsters draait net in de Nederlandse bioscopen, maar als je meer een lezer bent dan een filmliefhebber kun je ook terecht bij de Nederlandse vertaling van het boek dat Dave Eggers naar aanleiding van hetzelfde prentenboek maakte - Max (en de Wild Things).

Klassieke muziek draait meestal om dezelfde overbekende namen, maar er valt nog behoorlijk wat te ontdekken als je de archieven induikt. Zo nam luitspeler Lee Santana een cd op met muziek van de zestiende-eeuwse componist Anthony Holborne.

Ik vind het nog steeds jammer om ze weg te gooien, dus bewaar ik de scans van per ongeluk gescande vingers die de boeken plathouden die gescand moesten worden.

A Consommer de Préférence is de naam van een Belgische avantgardistische folkband.
Marc Bischoff is een jazzpianist die in Hanover geboren werd en in Rotterdam zijn opleiding kreeg. Na een loopbaan in verschillende latinbands kwam hij een half jaar geleden met zijn eerste soloalbum, met eigen composities en een klassiek ogend jazztrio.

Scott Kirby is een geheel ander kopje thee - hij schrijft zeer prima liedjes die hij speelt in een stijl die hij zelf "beach folk" noemt, en dat leverde een uitstekend album op - Row Me Home.

We kregen twee foto's binnen voor onze serie Opmerkelijke Verkeersborden. Het zijn er inmiddels zo veel dat we er een pagina bij moeten maken, denk ik. Afijn, eerst staan ze nu nog op één pagina.

En we sturen je nog even naar de speciale website die is gemaakt voor het Joost Swartehuis. Kijk er rond en maak meteen een afspraak, want er zijn heel wat activiteiten gepland.

Gisteren hadden we het over de muziek van Matthew Montfort, vandaag hebben we het over een pianiste die ook in zijn wereldfusieband speelt, en die ook al een schitterend solo-album maakte - Mariah Parker - Sangria.
En van de band waar beiden in schitteren kun je ook een album aanschaffen met muziek die op een verrassende manier buiten de vakjes kleurt - Ancient Future's Planet Passion.

George Booth is een volstrekt unieke tekenaar die aan vrijwel niets genoeg heeft om hilarische cartoons te tekenen. In zijn boek About Dogs zijn de leukste cartoons verzamelde die hij van honden maakte.

Sommige rubrieken liggen jaren in stilte te sluimeren, en dan komen er ineens aanvullingen binnen. Zo ben ik ooit voorzichtig begonnen met een paar borden van plaatsen met een cijfer in de plaatsnaam. Iemand stuurde spontaan ineens weer een paar foto's op van de plaatsen Achtmaal, Tiengemeten en nog een paar. Voor de serie "Van Nul tot..."

Broers en zussen die al hun hele leven samen muziek maken, dat levert soms een bijzonder mooi, hecht groepsgeluid op. Dat is goed te horen bij de cd die Lydia, Emily en Claude Martin maakten - Ten Thousand Miles.
Vader en dochter Toyohiko en Miki Satoh gaan op hun cd Ayumi nog veel verder terug in de tijd, naar Duitse muziek uit de achttiende eeuw voor twee barokluiten.

George Price is een cartoonist die meer dan een halve eeuw cartoons maakte, de meeste voor the New Yorker. Uit het boek The World of George Price pikten we een paar van zijn tekeningen over muziek.

Sinds ik door de polders naar mijn werk fiets kom ik vrijwel nooit meer langs het Winschoterdiep, behalve als het zo hard gesneeuwd heeft dat het in de polders te glad is - zo kwam ik vorige week toch weer eens langs het akkertje dat ik nu al jaren met enige regelmaat probeer te fotograferen.

Ik heb ook weer wat gescande vingers toegevoegd. Dit keer zaten er steeds wat leeslinten dwars.

In onze dorpsboekwinkel kun je tijdens de opruiming soms, naast de gebruikelijke ramsj, onverwachte ontdekkingen doen. Het leukste boek dat ik dit keer vond was een lichtbeschadigd boek van een aantal jonge kunstenaars die met elkaar een soort kunstenaarsfamilie vormen en die een plezierig, poëtisch, lichtvoetig boek maakten. Het heet simpelweg Janfamily.

Ik scan nog steeds soms per ongeluk mijn vingers mee als ik een pagina van een boek scan, en de opmerkelijkste vingerscans heb ik toch weer even bewaard.

En ook maar weer eens een tekenfilmpje vandaag.

Er kwam vandaag eindelijk weer eens een bericht binnen voor onze rubriek nature strikes back:

Op de meest onwaarschijnlijke plaatsen worden nog steeds de verrassendste zaken uitgegeven. Zo is de Rice University Press bezig met een serie facsimile herdrukken van literatuur van tussen de tachtig en honderddertig jaar oud. Literatuur die opvallend modern klinkt en vooral onvrwacht grappig blijkt te zijn. Dat blijkt ook weer in het tweede deel in de serie- The Readies van Bob Brown.

Xavier Losada is een muzikaal genie, en sinds ik zijn eerste twee albums heb gehoord wil ik deze man al volgen op zijn muzikale avonturenreis. De verrassing was dan ook groot en zeer aangenaam toen hij mij de muziek van zijn nieuwe album al toestuurde, nog voordat het album verscheen. Daardoor kan ik je exclusief een paar unieke fragmenten laten horen van De Spijker, de Hamer en de Onmogelijke Gedachten.

Jag Lall heeft zijn eigen manier gevonden om tegen discrimininatie te vechten - hij schreef en tekende een strip - Death's Door.

Humor gaat vaak ten koste van anderen. Daarom is het leuk om een keer grootschalige practical jokes te zien waar helemaal niemand de dupe van wordt, maar waar alleen een groot aantal mensen heel vrolijk van wordt - welkom in de wereld van ImprovEverywhere.

Wolken kunnen je fantasie soms aardig prikkelen, maar sneeuw heeft dat nog veel meer, vind ik. De tuin is net een zoekplaatje - kijk maar eens naar alle sneeuwbeesten in onze tuin.

Ga vooral ook even naar Jip's weblog, want dat is de enige plek waar je de unieke hedendaagse muziek van Jip kunt beluisteren. Welke Jip, hoor ik daar een onnozelaar vragen. Jip Moors natuurlijk.

Met gepaste trots presenteren we hier ook het artikel van Rik dat verscheen in The Sydney Globalist. Hij was een van de weinige niet-Australiërs waarvan een artikel werd geselecteerd. Niet slecht dus, en het artikel zelf is daarbij ook zeer de moeite van het lezen waard.

Er hebben in het gratis dagblad De Pers twee artikelen van mij gestaan, daarna werd er helaas bezuinigd op Cultuur. Half januari 2008 verscheen het eerste artikel van mij, waarbij op de website van de krant een tiplijst is toegevoegd en wat filmpjes. Kijk zelf maar. In maart 2008 volgde mijn tweede en laatste) stuk, over Hollandse wereldmuziek.

Elk jaar valt hier een forse rekening binnen voor het beheren en hosten van dit magazine, daarom willen we even aandacht vragen voor onze jaarlijkse sponsoractie. Zoals je misschien is opgevallen is dit dagelijkse magazine volstrekt reclameloos. Doordat er inmiddels wel gemiddeld tegen de vijfduizend unieke bezoekers per dag langskomen wordt het beheer zo langzaamaan wat prijzig. Tijd om weer aandacht te vragen voor onze "vriendenactie". Ook als je ons al eerder gesteund hebt kun je meedoen, want het mes snijdt aan twee kanten - jij krijgt van ons een cd als je meedoet. Dus - word steunpilaar van moors magazine!