moors magazine

Ha! Jip fietst met zijn laptopje heen en weer tussen het ziekenhuis en het redactielokaal, zodat je mijn ergernis over Wilders en zijn stadscommando's hier kunt lezen terwijl ik nog steeds op vloeibaar voedsel leef in een ziekenbed. Het lijkt allemaal mee te vallen; het herstel is vooral een kwestie van rust, geduld en tijd.

Verder kun je vandaag een bijdrage lezen van Trees Roose, die met plezier een gastcolumn aanleverde.

Buikvirus blijkt toch een hevige ontsteking te zijn. De komende dagen zal er dus weinig tot niets verschijnen op moorsmagazine, Holly ligt voor tenminste de komende 8 dagen in het ziekenhuis vastgebonden op een bed.
Ik (Jip) zal deze week zeker langs gaan en neem mijn laptop hier natuurlijk ook mee. Misschien dat de meester zelf nog wat ideetjes heeft om toch wat items te kunnen doen (dat heeft hij ook nodig om niet gek te worden).

Groeten uit Leeuwarden,
Jip

Tip van een lezer: de twee bijzonder fraaie Juxtapozboeken die we, nog niet eens zo heel lang geleden, hier bespraken, Juxtapoz Illustration en Juxtapoz Poster Art, liggen nu in stapeltjes bij de Slegte. Toeslaan dus, want als die stapeltjes weg zijn gaat de prijs waarschijnlijk over de kop.

Ik ben verder nog steeds volledig uitgeschakeld door een behoorlijk hevig en hardnekkig buikvirus, dat onder meer voor een constante hoge koorts (met waanzinnige koortsdromen!) zorgt. Felle maagpijn en ouderwets hevige hoofdpijn horen erbij helaas, dus ik ben nu stevig in overtreding (zit midden in de nacht een kwartier achter mijn computer en word nu dan ook misselijk).

Peter Bügel duikt voor zijn column deze week in een deel van Darwin's theorieën.

De griep is hevig en hardnekkig, en omdat dit feitelijk zo'n beetje een eenmansmagazine is ben ik blij dat er op zulke momenten bijdragen binnenkomen van lezers, zoals de volgende bijdrage voor de rubriek nature strikes back, waarbij vooral de laatste zinnen je aan het denken zetten.

Op de migraine stapelde zich dit keer een ouderwetse griep, met onder meer hoge koorts, een maag die zeer doet en elke haar op mijn hoofd die pijn doet. Down and out dus.

Maar laat jou dat vooral niet weerhouden om een van de geweldige kleine concerten te bezoeken die de komende weken gepland zijn. Lang niet alles in het noorden, dus kijk ook even of er bij jou in de buurt wat te doen is.

De eerste hoofdpijnloze dag na een migraine-aanval luidt meestal een paar weken rust in. Dit keer niet. Er knalde na die ene dag meteen een extra hevige migraine binnen. En dan is het vooral een kwestie van héél rustig blijven om de schade te beperken.

Gescande vingers blijven me op een vreemde manier fascineren. Door de drukpunten misschien, omdat met name die afwijken van een gewone foto.

De column van Peter Bügel gaat deze week over mannen met baarden.

Jacob Lawrence was een Afrikaans-Amerikaanse kunstenaar die door ons, Europeanen, misschien te marginaal bevonden wordt, maar die interessant genoeg is om eens nader te bekijken.

The Coal Porters klinken in eerste instantie als een ouderwetse bluegrassband, maar ze draaien hun hand niet om voor een cover van Neil Young's Like a Hurricane, wat niet bepaald een voordehandliggend bluegrassnummer is.

We hebben ook de huisnummers van het Joost Swartehuis toegevoegd aan onze verzameling opmerkelijke huisnummers.

Toen ik vorige week van het Centraal Station naar de Jordaan wandelde en terug heb ik onderweg wat foto's gemaakt. Dat levert een kleine foto-impressie op van Amsterdam.

Esther Groenenberg maakt bedrieglijk vrolijk klinkende popliedjes.

Een goede, verrassende literaire thriller is nooit weg - Zoran Živković schreef Het Laatste Boek.

We kregen een aanvulling binnen voor een van onze oudere lijstjes - Bobrossen. En voor de lijst verspreekwoorden kwamen ook een paar aanvullinegen, net als voor de versprekingen.

Een week geleden was ik bij de feestelijke oplevering van het Joost Swartehuis in de Willemsstraat in de Jordaan in Amsterdam. Met excuses voor het verlate verslag.

Tijdens de wandeling door de Jordaan naar dat huis heb ik ook nog wat foto's kunnen maken voor mijn collectie opmerkelijke huisnummers, onder meer nummer 111 en nummer 74.

Nog steeds "down and out" vanwege de migraine. Daarom dankzij een tip van Renske vandaag Bobby McFerrin met een bewijs voor de ongekende kracht van muziek:

De migraine is, zoals gebruikelijk, weer bijzonder hardnekkig en hevig. Daardoor mis ik in ieder geval een concert van Maria Dunn (vanavond in het Agora Theater in Lelystad). Afijn, rustig blijven en uit laten razen, dat is het enige.

Doordat de migraine weer toesloeg moest ik denken aan Stephen Foster's prachtige Hard Times (come again no more) in de onovertroffen versie zoals die in de eerste serie van de Transatlantic Sessions te zien was, met Kate & Anne McGarrigle (waarvan Kate onlangs onverwacht overleed), Kate's zoon Rufus Wainwright als jong broekie, Emmylou Harris, Mary Black, Karen Matheson, Molly Mason, Rod Paterson, en Jay Ungar. Let vooral ook op de verschillen tussen de coupletten - dit is van begin tot eind aangrijpend mooi en perfect gearrangeerd en subliem gezongen.

Joost Swarte ontwierp niet alleen een huis in de Amsterdamse Jordaan, hij maakte er ook een kunstwerk voor, waarbij hij er in slaagde de geschiedenis van de Jordaan in twaalf tekeningen samen te vatten - Parels van de Jordaan.

De column van Peter Bügel gaat deze week over windhandel en zeepbellen.

Ana Moura bewijst met haar nieuwe album dat de fado nog steeds gepassioneerd gezongen wordt.

Inner Strength is een Brabantse folkband die op haar, al iets oudere, album Meltemi een prominente plaats heeft ingeruimd voor het geluid van de didgeridoo.

Omdat ik afgelopen woensdag naar een optreden van Fay Lovsky en Eric Vloeimans ging liep ik de voorafgaande dagen steeds weer Lovsky's Appellation Controlee te zingen. Tijd om het nummer een welverdiende plaats te geven bij de Knusliedjes. Dat liedje komt overigens van het album Jopo in Mono, dat Lovsky in nauwe samenwerking met Joost Swarte maakte, en het toeval wil dat ik vanmiddag aanwezig ben bij de opening van het Joost Swartehuis in Amsterdam. Daar kom ik dus zeker nog op terug.

Davie Lawson is een Welshman die in Nederland terecht is gekomen. Hij maakte een cd met serieuze liedjes, waardoor hij al snel met Nick Drake werd vergeleken, maar Lawson's liedjes zijn lang niet zo deprimerend als die van Drake, al hebben ze dezelfde urgentie.

Zone 5300 is een full-colorblad dat ongeveer hetzelfde doet als dit magazine, alleen zijn zij iets meer gefocust op strips, cultuur en curiosa en brengen ze zes keer per jaar een echt papieren tijdschrift uit.

Zuignapje is de titel van het tekenfilmpje van vandaag.
Voor degenen die gisteravond of vanmorgen al even gekeken hebben: ik was niet tevreden over die versie, dus ik heb de tekeningen anders gemonteerd, waardoor het toch weer een geheel ander filmpje is geworden.

ZAR is de naam van een magnifieke Deense folkband die prachtige tijdloze muziek maakt, en die bovendien binnenkort in Nederland te zien en te horen is, tijdens Trad.It!

Patuxent Partners is een band die gedreven bluegrass speelt, met een tomeloze energie. Met solo's die zelfs jazzliefhebbers zullen aanspreken.

Dan Krikorian is een ontspannen singer/songwriter van de Amerikaanse westkust, die met Colors and Chords een mooi visitekaartje afgeeft.

Het tekenfilmpje van vandaag heet losbol.

Vandaag het tiende en laatste deel van Hapworth 16, 1924 van JD Salinger.

Meestal luister ik op de fiets naar muziek, maar niet alle muziek leent zich daartoe. De zeventiende-eeuwse gitaarmuziek die Rosario Conte op zijn barokgitaar speelt is bijvoorbeeld veel te fijnzinnig, ingetogen en melancholiek, die heeft echt absolute, onverdeelde aandacht nodig.

Voor een hilarische stemming kun je dan weer terecht bij de nieuwste compilatie van Putumayo Kids, waarbij je als volwassene zeker niet meteen moet afhaken, want ook de Kids-verzamelaars van Putumayo zijn verrassend goed - ik kreeg in ieder geval een onverwoestbaar goed humeur van deze, en hij wordt bij deze dan ook stevig aangeraden door de Winterdipbestrijdingsdienst - Putumayo Kids Presents Jazz Playground.

Pictorial Webster's lijkt een gemakzuchtig boek, waarvoor alleen de tekeningen uit de negentiende-eeuwse woordenboeken van Webster zijn gehaald, maar het boek levert je, dankzij die fraaie gravures, een verrassende en aangename tijdreis op.

The Greek Poets levert een voortreffelijk overzicht van Griekse dichters en hun gedichten, van Homerus tot nu, alles bij elkaar zo'n kleine dertig eeuwen omvattend.

Als puber was er voor mij één tekenaar die ik zo goed vond dat ik steeds opnieuw zijn tekeningen zat na te tekenen. Zijn werk is vrij lastig terug te vinden, want zover ik weet zijn er geen boeken te vinden met enkel en alleen werk van hem. Overal wat dus (met name in heruitgaven van het blad Mad), en in de heruitgave van het satirische blad Humbug, dat hij samen met vier andere tekenaars zelf opzette en uitgaf, zijn gelukkig behoorlijk wat pagina's van hem te vinden. En ik heb na al die jaren nog steeds een zwak voor de man - Jack Davis.

Americana is een roerbak van allerlei typisch Amerikaanse muziekstijlen, die op verschillende manieren gemixt kunnen worden. Zo hoorden we op een al iets oudere cd een mengeling van country, swing, jazz en gospel, en het resultaat is verrassend goed - Keith Miles - Beyond the headlights.

Van Paolo Nutini had ik nog nooit gehoord, maar dit filmpje vormt een mooi tegenwicht voor veel sexistische muziekclips.

Deel negen van Hapworth 16, 1924 van JD Salinger, vandaag aangevuld met een kleine wetenswaardigheid over The New Yorker en Arnhem. Morgen het laatste deel van het verhaal.

De column van Peter Bügel biedt deze week wat verrassende inzichten over veilig verkeer.

Een tekenfilmpje in een wat ongewoon, langwerpig formaat vandaag, waarin twee hoofden min of meer in elkaars schaduw verschijnen en verdwijnen.

We proberen er een dagelijks feuilleton van te maken, dus ook vandaag weer een deel van het verhaal - deel acht van Hapworth 16, 1924 van de onlangs overleden JD Salinger.

Ook vandaag weer een paar brokken verrassende muziek - prettig anarchistische eurojazz met een schots tintje, van de Schotse Hollander Andy Bruce en zijn Rigidly Righteous met The Midge.

Pepperminta is de eerste speelfilm van de Zwitserse videokunstenares Pipilotti Rist. Er kwam een boekje uit met beelden uit de film en de soundtrack, en dat bleek een heerlijk, soms hilarisch verrassingspakketrje te zijn.

Markus Gadient is een kunstenaar die foto's beschildert, en die daarin op het eerste oog erg doet denken aan de beschilderde foto's van Gerhard Richter, maar bij nadere beschouwing kunnen we toch wat essentiële verschillen aanwijzen.

Er zijn weer wat gescande vingers aan de verzameling toegevoegd, op speciaal verzoek van een lezer die bijzonder gecharmeerd blijkt van al die "dansende vingers".

We gaan ondertussen gestaag door met Hapworth 16, 1924, deel zeven.

Ook vandaag zag ik weer kans een paar bladzijden te scannen voor deel zes van Hapworth 16, 1924 van JD Salinger.

Chloe Hall is een voortreffelijke singer/songwriter uit Melbourne, Australië.

Gouden tijden voor de liefhebbers van een goed feuilleton - deel vijf van Hapworth 16, 1924, van JD Salinger.

Angie Palmer is een verhalenvertellende singer/songwriter die het beste van de bluegrass, blues en folk met Europese accenten weet te verrijken.

Mijn speurtocht naar het werk van de Noorse tekenaar Lars Fiske bracht me verrassend genoeg ook naar een Nederlands stripblad, waar afgelopen zomer vier van Fiske's pagina's over Schwitters, van Doesburg en hun Hollandse DaDatoernee in vertaling in stonden - Zone 5300.

We gaan nog even door, dus vandaag het vierde deel van Hapworth 16, 1924, het laatste verhaal van JD Salinger dat in The New Yorker verscheen.

Bill Price is een heel ander soort verhalenverteller, eentje die zijn verhalen ombouwt tot schitterende liedjes. Zijn Eye of a Skeptic is een aanrader van een album geworden.

Vandaag deel 3 van Hapworth 16, 1924, het laatste verhaal van JD Salinger dat in The New Yorker verscheen.

Vandaag het tweede deel van Hapworth 16, 1924, het laatste verhaal van JD Salinger dat in druk verscheen.

William S Burroughs schreef als junk een boek over zijn verslaving. Deprimerend, maar ook humoristisch. Het boek is meer dan een halve eeuw geleden voor het eerst verschenen en daarom verscheen er bij Lebowski nu een uitgebreide jubileumeditie - Naakte Lunch.

De wereld wordt tegelijkertijd kleiner en groter - dat zie je zeker in de wereld van de muziek. Zo luisterden we met enige verbazing en bewondering naar een album van een Argentijns trio dat met passie de muziek van Oosteuropese zigeuners speelt - Zingaros: Cirkari.

De twee Noorse striptekenaars Lars Fiske en Steffen Kverneland blijven me intrigeren, omdat ze op een schitterende manier een serie strips maakten over de grote kunst van de vorige eeuw. Dat levert verrassende pagina's op, bijvoorbeeld over een Dada-toernee door Holland. De (tot nu toe) drie delen van hun stripserie is bovendien goed te volgen, ook al is de strip tot nog toe alleen in het Noors te krijgen - Kanon.

De column van Peter Bügel maakt deze week duidelijk waarom aardig zijn zo belangrijk is.

Het laatste in druk verschenen verhaal van de onlangs overleden JD Salinger is nooit in boekvorm verschenen. Het verhaal is gegoten in de vorm van een brief die het zevenjarige genie Seymour Glass uit een zomerkamp naar huis schrijft. Het verscheen in 1965 in The New Yorker, en als een soort eerbetoon aan Salinger gaan we het de komende weken scannen en kun je het hier als vervolgverhaal lezen. Vandaag de eerste drie bladzijden van Hapworth 16, 1924.

Van de drie cd-projecten van Boelo Klat is een mooi muzikaal programma samengesteld. De poëzie van Jan Glas wordt dit keer gezongen door gastzangeres Marieke Klooster, van 'Vrouw Holland'. Het programma zal worden aangevuld met fotoprojecties van Stad en ommeland. Een totaalbeleving! Naast Boelo Klat op de piano bestaat het trio uit Rico de Jeer en Ancel Klooster. Noteer vast in je agenda: zondag 14 februari in de Tramwerkplaats in Winschoten, om drie uur 's middags. Zo vaak treedt dit gezelschap niet op, dus grijp die kans!

Taylor Baker en Jessie Baker zijn respectievelijk zestien en achttien jaar oud, en ze spelen mandoline en banjo, maar ze doen dat met zoveel passie en pure energie dat we bijzonder vrolijk werden van hun debuutalbums.

Jenee Halstead komt over een maand of twee, samen met Joe Iadanza, naar Nederland voor een aantal concerten.

The Beatles in stripvorm? Ik hield mijn hart vast, maar het pakte bijzonder goed uit - popmuziek en strips gaan uitstekend samen, zeker als het goed aangepakt wordt.

Ondertussen komen er ineens ook voor andere sluimerende rubrieken aanvullingen binnen, zoals voor de Tussenwerpsels, ook wel bekend als opvullertjes, en voor de reeks Ja, maar...

McChicks, dat klinkt behoorlijk Amerikaans, maar het gaat hier om een voortreffelijke Hollandse meidenband, bestaande uit drie jonge vrouwen die al een tijdje op topniveau in de Hollandse popwereld meedraaien.
De twee jonge meiden van Deux Accords Diront spelen allebei de diatonische accordeon, maar ze hebben voor hun nieuwe album een paar geweldige blazers uitgenodigd, waardoor hun nieuwe folk nog jazzier wordt. Eisherz is een absolute topper.

En dan zijn er nog de bijna legendarische namen die je telkens tegenkomt bij topplaten, van de muzikanten die in de schaduw anderen tot grote hoogten weten op te zwepen. Ik ben altijd nieuwsgierig als zo'n muzikant een soloplaat maakt, en ging daarom met redelijk hoge verwachtingen luisteren naar Wings van Will Kimbrough.

Soms komen er onverwachte aanvullingen binnen voor een al lang sluimerende rubriek, zoals het buitengewoon flauwe (je bent gewaarschuwd!) Dubbelzinnig Woordenboekje. En er zijn ook weer wat gescande handen bij gekomen.

De Zweedse fotograaf Mårten Lange publiceert in eigen beheer fascinerende boekjes met intrigerende foto's - Mårten Lange - Crows en Anomalies.

Er kwam ook weer een bericht binnen voor onze rubriek nature strikes back:

Nijeholtwoude - Een zeventigjarige man uit het Friese Nijeholtwoude is overleden nadat een boom die hij zelf aan het omzagen was op hem terecht kwam. De boom viel door nog onbekende oorzaak in achterwaartse richting, op de plaats waar de man stond. Hij kwam daardoor bekneld te zitten. Omwonenden trokken de boom weg en probeerden de man te reanimeren.

(25 januari 2010)

Humor gaat vaak ten koste van anderen. Daarom is het leuk om een keer grootschalige practical jokes te zien waar helemaal niemand de dupe van wordt, maar waar alleen een groot aantal mensen heel vrolijk van wordt - welkom in de wereld van ImprovEverywhere.

Ik las een stukje van de filosoof Hans Achterhuis over geweld waar mijn broek van afzakte. Daarom schreef ik als reactie een klein pleidooi voor pacifisme.

Soms zie je de schoonheid van dingen pas onder bepaalde omstandigheden. Zo zag ik deze week een fietsstandaard van de allersimpelste soort, die leek te rillen van de kou, met knikkende knietjes.

Wolken kunnen je fantasie soms aardig prikkelen, maar sneeuw heeft dat nog veel meer, vind ik. De tuin is net een zoekplaatje - kijk maar eens naar alle sneeuwbeesten in onze tuin.

Ga vooral ook even naar Jip's weblog, want dat is de enige plek waar je de unieke hedendaagse muziek van Jip kunt beluisteren. Welke Jip, hoor ik daar een onnozelaar vragen. Jip Moors natuurlijk.

Met gepaste trots presenteren we hier ook het artikel van Rik dat verscheen in The Sydney Globalist. Hij was een van de weinige niet-Australiërs waarvan een artikel werd geselecteerd. Niet slecht dus, en het artikel zelf is daarbij ook zeer de moeite van het lezen waard.

Er hebben in het gratis dagblad De Pers twee artikelen van mij gestaan, daarna werd er helaas bezuinigd op Cultuur. Half januari 2008 verscheen het eerste artikel van mij, waarbij op de website van de krant een tiplijst is toegevoegd en wat filmpjes. Kijk zelf maar. In maart 2008 volgde mijn tweede (en laatste) stuk, over Hollandse wereldmuziek.

Elk jaar valt hier een forse rekening binnen voor het beheren en hosten van dit magazine, daarom willen we even aandacht vragen voor onze jaarlijkse sponsoractie. Zoals je misschien is opgevallen is dit dagelijkse magazine volstrekt reclameloos. Doordat er inmiddels wel gemiddeld tegen de vijfduizend unieke bezoekers per dag langskomen wordt het beheer zo langzaamaan wat prijzig. Tijd om weer aandacht te vragen voor onze "vriendenactie". Ook als je ons al eerder gesteund hebt kun je meedoen, want het mes snijdt aan twee kanten - jij krijgt van ons een cd als je meedoet. Dus - word steunpilaar van moors magazine!