moors magazine

startpagina  –  muziek  •  boeken  •  cartoons en strips  •  films en tv  •  kunst  •  fotografie  •  concerttips  – 
onzin  •  kaartenbak  •  ons dorp  •  meningen en opinies  •  buitenwereld
holly's hoekje  •  foto's holly moors  •  gastschrijvers
dinsdag

28

juni

Holly’s curieuze tekenfilmpjes nummer zeshonderdzevenenveertig, met wederom een variatie op het thema van de splitsende hoofden die verschijnen en verdwijnen. Hij draait weer in een loopje door, dus als je even blijft kijken zie je beter hoe hij in elkaar steekt.

hol's filmpje 647

King of the Tramps is een gitaarrockband uit Ohio die al jaren actief is. Cumplir con el Diablo is het eerste album dat ik van hun hoorde, en ik ben wel gecharmeerd van hun ongecompliceerde gitaargestuurde rock.
King of the Tramps – Cumplir con el Diablo.

Al Rose is een intelligente singer/songwriter die al een aantal magnifieke albums heeft afgeleverd, en Spin Spin Dizzy is ook weer een juweeltje, met tien ijzersterke liedjes, mooi gearrangeerd.
Al Rose – Spin Spin Dizzy.

maandag

27

juni

Ryuji Tanaka was een Japanse schilder die met minerale pigmenten in een Japanse traditionele techniek schilderde, maar die universele schilderijen maakte die wat mij betreft de vergelijking met het werk van iemand als Mark Rothko met gemak kunnen doorstaan. Naar aanleiding van een tentoonstelling in Antwerpen kwam er een sublieme catalogus uit.
Ryuji Tanaka.

tanaka

Betty Blues is een jazzstrip – een strip over een trompet spelende eend die zijn alcoholistische vriendinnetje kwijtraakt aan een rijke patser en daar zo gedeprimeerd van raakt dat hij zijn trompet wegsmijt om nooit meer te spelen. En dat is nog maar het begin van het verhaal. Fraaie verhalen, schitterend getekend.
Betty Blues.

betty blues

zondag

26

juni

Trump, Brexit en de farmaceutische industrie – zomaar een overpeinzing.

Als je er een naam aan geeft, bestaat het dan? is de titel van de zesenveertigste aflevering van de serie De ontwikkeling van mijn denken, de reeks autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors waarvan we hier iedere week een aflevering publiceren.

ruud denkt door, aflevering 46

Ik ga hier ook weer even reclame maken voor een van de allerleukste festivals die ik ken, het Hortus Festival, dat over drie weken weer van start gaat. Maarten van Veen, pianist en artistiek leider van het festival, weet elk jaar weer verrassende componisten en composities uit het Fin de Siécle op te duiken, als een echte parelvisser. We hebben het dan over de periode waarin de klassieke muziek de jazz voor het eerst ontmoette, wat voor mooie kruisbestuivingen zorgde. Denk aan Gershwin’s Rhapsody in Blue, denk aan Dvorák’s Nieuwe Wereld. Het Hortus Festival focust dit jaar op Amerika, dus we kunnen ons handenwrijvend verheugen op een mooie muzikale zomer.
Hortus Festival Goes America!

zaterdag

25

juni

Gisteren kozen Nederlanders de grootste meesterwerken ooit – tot mijn niet geringe verbazing ontbraken al mijn favoriete kunstenaars volledig – geen Saul Steinberg, geen Markus Raetz, zelfs geen Gerhard Richter, en al helemaal geen Willi Baumeister. Ik was juist helemaal gelukkig met een boek dat ik gevonden had met alle schetsen die Baumeister ooit gemaakt heeft. Zelfs bij die schetsen zitten wat mij betreft een paar meesterwerkjes. Ach ja. Dan zit ik maar stilletjes in mijn eentje te genieten.
Willi Baumeister – Catalogue Raisonné van de Schetsboeken.

baumeisters schetsboeken

De Amerikaanse kunstenaar Ian Cheng maakt kunst voor de nieuwe generaties. Bij hem stap je met de Tango, een Google tablet, een witte ruimte in met allemaal tekens aan de muur en op de vloer waar je je tablet op moet richten om een uniek verhaal te gaan volgen.
Ian Cheng – Forking at Perfection.

ian cheng

vrijdag

24

juni

Pura Fé stamt af van de Tuscarore indianen, en acht generaties terug waren de vrouwen al bekend vanwege hun zang. Haar moeder zong nog bij Duke Ellington, dus Fe heeft de muziek niet van een vreemde. Haar volstrekt eigen, eigenzinnige vorm van Native American Americana zou je ook de Tuscarore blues kunnen noemen. Indringend, gepassioneerd en erg goed.
Pura Fé – Sacred Seed.

Clarence Bucaro is een verhalende singer/songwriter die vanuit New York opereert. Hij komt uit Cleveland, Ohio, maar via Los Angeles en New Orleans belandde hij in New York, en op de een of andere manier kun je dat horen in zijn muziek.
Clarence Bucaro – Pendulum.

donderdag

23

juni

Ontdekkingstochten naar Max Ernst is de titel van een boek dat de verzameling van Peter Schamoni laat zien. Dat is aanzienlijk interessanter dan je wellicht zou denken, want Schamoni heeft in de loop der tijd een groot aantal juweeltjes van Ernst op de kop getikt, waaronder unieke zaken, zoals een getekende brief die hij van Ernst kreeg. Het boek geeft een mooi beeld van een zeer veelzijdig kunstenaar die de tand des tijds meer dan goed heeft doorstaan.
Ontdekkingstochten naar Max Ernst – De verzameling Peter Schamoni.

max ernst

Als er hier een cd van David Holt binnenkomt ga ik er altijd even handenwrijvend voor zitten, want Holt staat garant voor perfecte feel-good muziek. Hij heeft nu bovendien in de iets jongere Josh Goforth de ideale muzikale partner gevonden – ook een multi-instrumentalist die veel instrumenten virtuoos beheerst, ook een prima zanger, en hetzelfde gevoel voor traditie, waardoor die oude liedjes die soms wel een eeuw oud zijn ineens volkomen tijdloos blijken te zijn. Heerlijke muziek om een ijzersterk goed humeur van te krijgen.
David Holt & Josh Goforth – Good Medicine – Cures Melancholia, Lethargy and Tap Shy Toes.

woensdag

22

juni

Constanze Ruhm is een Oostenrijkse kunstenares die met film en geluid werkt. Dat is wat lastig in een boek te vangen, dus haar monografie is in eerste instantie wat onbevredigend, maar haar werk is intrigerend genoeg om de aandacht vast te houden.
Constanze Ruhm – Re:Rehearsals (No Such Thing As Repetition)

ruhm

Rambling Nicholas Heron is een Zweedse Americana-band die al in 2012 een heerlijk aanstekelijk album maakte dat ik toen over het hoofd heb gezien. Omdat ik er nu zo’n goed humeur van kreeg hou ik hem toch nog even omhoog. En laat je door de titel niet afschrikken.
Rambling Nicholas Heron – Cannot feel at home in this world anymore.

dinsdag

21

juni

De Dropkick Murphys waren in Groningen, en dat vonden meer mensen leuk, want de grote zaal van de Oosterpoort was volledig uitverkocht. De band uit Boston met Ierse roots klinkt als een iets hardere en rauwere versie van de Pogues, en de zaal ging dan ook volledig uit zijn dak. Adrenaline.
Dropkick Murphys live in de Oosterpoort in Groningen.

dropkick murphys

Ad van Meurs kennen we van de wereldfusieband NoBlues, maar ook van zijn Nederlandstalige liedjes die hij onder zijn eigen naam uitbrengt. Maar Van Meurs is ook al decennia lang actief als Americana-singer/songwriter, die als The Watchman tot in Amerika bekendheid geniet. Zijn twaalfde Watchman-album is een echte familie-aangelegenheid geworden, met vrouw en zoon, en het is een juweel van een album.
The Watchman – Dorset Moon.

Ana Moura is mijn favoriete fadozangeres. Punt. Dat heeft onder meer te maken met het feit dat ze geen puriste is, en dat ze daardoor dingen durft te doen die opwindend anders zijn dan we bij fado gewend zijn. Ook haar zesde album is weer ongehoord spannend en avontuurlijk.
Ana Moura – Moura.

maandag

20

juni

Holly’s curieuze tekenfilmpjes nummer zeshonderdzesenveertig, met een paar forse penseelstreken opgezet. Ogen, koppen, alles verdwijnt en verschijnt bijnnen acht seconden, maar het filmpje draait door, dus als je even wat langer kijkt zie je wel hoe het gaat.

holly's filmpje nummer 645

Charles Ives was een van de eigenzinnigste en daardoor interessantere componisten van de vorige eeuw. Zijn symfonische werken worden nog regelmatig uitgevoerd, en gelukkig wordt er af en toe ook nog wat van zijn andere composities opgenomen, zoals de sonates voor viool en piano, die door een Belgisch duo op een mooie, fijnzinnige manier op cd werden gezet..
Charles Ives – Con Slugarocko – Sonatas for Violin and Piano – Annabelle Berthomé-Reynolds, viool en Dirk Herten, piano

zondag

19

juni

Wat weet je als je weet hoe iets heet? is de titel van de vijfenveertigste aflevering van de reeks De ontwikkeling van mijn denken, de serie autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors die we hier iedere week als feuilleton publiceren.

ruud denkt door 45

De Bell Rock Vuurtoren is wellicht de beroemdste vuurtoren die de Stevensons ooit gebouwd hebben. De Stevensons waren ingenieurs die generatie op generatie vuurtorens bouwden, met name langs de Schotse kusten. De Bell Rock werd meer dan tweehonderd jaar geleden gebouwd op een rots die elke vloed onder water staat, wat het bouwen niet eenvoudig maakte, maar hij staat nog steeds stevig verankerd en draait ook nog steeds. Er verscheen een boek over de Bell Rock en de ingenieurs die haar bouwden.
Een dynastie van ingenieurs – de Stevensons and de Bell Rock vuurtoren.

the bell rock

zaterdag

18

juni

Je doet mij een groot plezier met een boek dat is samengesteld met foto’s uit archieven, zeker als dat gedaan is door iemand die echt goede keuzes wist te maken, waardoor je een beeld van het leven van, zeg, honderd jaar geleden kreeg zoals je dat nooit in de krant of de geschiedenisboeken zult vinden. Een zijdelingse blik op de wereld, zeg maar. Het eerste deel in de reeks “Foto-archieven van Zwitserland” begint wat dat betreft veelbelovend.
Foto-Archive der Schweiz – Nordost-Schweiz.

noordoost zwitserland

Soms komen er hier wat albums binnen die absoluut kwaliteit hebben, maar die aan mij toch niet helemaal besteed zijn. Toch wil ik ze hier dan af en toe even onder de aandacht brengen, omdat mijn particuliere smaak niets afdoet aan de kwaliteit. Dat geldt bijvoorbeeld voor de voor mijn smaak al te zwaarmoedige liedjes van de Canadees Rodney de Croo, die mijn humeur gewoonweg te negatief beïnvloeden, terwijl ik ondertussen wel degelijk hoor dat hij zijn sombere liedjes heel mooi weet te brengen.
Rodney de Croo – Campfires on the Moon.

Nog een album waar ik zelf niet echt warm voor loop, omdat het me teveel aan een glossy doet denken, is de cd Lifestyle van de Nederlandse soulfunkjazzpopband Tristan. Een sublieme, perfecte jarenzeventig-funk sound, perfect entertainment, maar net iets te weinig rafelrandjes om te blijven haken wat mij betreft. Maar voor de liefhebbers van jaren-zeventig-jazzfunksoulpoprockbands een absolute aanrader.
Tristan – Lifestyle.

vrijdag

17

juni

Als je in Groningen of omgeving woont en je bespeelt een blaasinstrument, dan ben je hoogstwaarschijnlijk deze dagen zelf al van de partij, maar als je gewoon van blaasmuziek houdt, dan is het unieke festival On Wings een niet te missen evenement, gratis op verschillende lokaties in de stad Groningen dit weekend.
On Wings.

Als je al eerder gekeken hebt bij mijn tangramtafeltjes – ik heb er vandaag nog een paar combinaties aan toegevoegd, en iemand maakte al de opmerking dat ze op sommige momenten als bij een tango lijken te gaan dansen met die rare pootjes.
Holly Moors’ Tangramtafeltjes.

tangramtafeltjes

En daar laat ik het voor vandaag even bij, want dankzij dat hardnekkige lagedrukgebied waar we in zitten heb ik een pittige migraine te pakken, dus moet ik de computer even mijden.

donderdag

16

juni

Peter Hächler was in de vorige eeuw een beroemd beeldhouwer in Zwitserland – veel van zijn beelden zijn er in het openbaar gebied te vinden. Toch is hij inmiddels wat vergeten. Dat is volstrekt onterecht, zo blijkt uit de magnifieke catalogus die voor een recente tentoonstelling gemaakt werd. Subtiele, spannende, elegante geometrische beelden die de tand des tijds ruimschoots hebben doorstaan.
Peter Hächler.

peter hächler

Tim Hain en Alan Glen weten bluesrock en reggae op een aanstekelijke manier aan elkaar te koppelen, en ze maakten een album waar ik vrolijk van werd, ook doordat de mannen gevoel voor humor hebben en ze het koude Engeland en het warme Jamaica zo op een erg leuke manier weten te koppelen.
Tim Hain & Alan Glen – The GlenHain Gold Reserve.

woensdag

15

juni

Een geslaagd huwelijk tussen wetenschap en kunst, dat zie je niet zo heel vaak, zeker niet met soms ook nog wat humor er bij. Sabine Kacunko krijgt het wel degelijk voor elkaar, en ze smokkelt ook nog stiekem wat boodschappen mee in haar kunst.
Sabine Kacunko – Bacteriën, Kunst en andere Bagatellen.

kacunko

The Buffalo Skinners is een Britse folkrockband die vanuit Sheffield opereert. Hun derde album is weer een heerlijk aanstekelijk plaatje met muziek waar je meteen een goed humeur van krijgt.
The Buffalo Skinners – Cease your Dreaming.

dinsdag

14

juni

Na een lichte aarzeling kom ik toch nog een keer terug op mijn tangramtafeltjes, want er komen nog steeds positieve reacties binnen, en ik kreeg een paar reacties van mensen die door anderen naar dit magazine doorverwezen waren en die moesten zoeken, dus ik zet ze nog weer even in het zicht. Het vervolg, het eventuele in productie nemen van de tafeltjes, wordt nog een ingewikkelde geschiedenis, want geld heb ik niet, daar kan ik heel simpel in zijn, en dat heb je wel nodig als je zo’n tafeltje op grotere schaal wil gaan maken. Maar de reacties maken me hoopvol, dus… wordt vervolgd.
Oh, en als je een paar dagen geleden al gekeken had – ik heb er inmiddels nog een paar combinaties aan toegevoegd, dus kijk gerust nog een keer.
Holly Moors’ Tangramtafeltjes.

tangramtafeltjes

Volgende week komt de cd pas uit, maar ik wil je nu vast even warm maken voor een bijzonder project dat verrassend goed uitpakte – afrobeatdrummer Tony Allen ging op Haïti met een aantal topmuzikanten aan de slag, voor een eenmalig optreden. Dankzij gitarist Mark Mulholland zijn er toch opnames gemaakt die laten horen dat er iets bijzonders gebeurde op Haïti – wereldfusie op zijn best.
AHEO – Afro-Haitian Experimental Orchestra.

aheo

maandag

13

juni

Architecture in Play is de titel van een boek dat gaat over de spellen waarmee je als kind kon bouwen, om het maar heel simpel te zeggen. Tamar Zinguer begint in de eerste helft van de negentiende eeuw en eindigt bij licht kartonnen speelgoed van de gebroeders Eames. Daartussen laat ze overtuigend zien hoe inspirerend speelgoed kan zijn, met de suggestie dat speelgoed als Meccano weleens menig architect tot leven kan hebben gewekt.
Tamar Zinguer – Architecture in Play.

architectuurspeelgoed

Sinds de Spaanse Ana Alcaide in Zweden geraakt werd door de Zweedse draailier, de nyckelharpa, is ze op een avonturenreis door de wereld van de wereldmuziek die zijn weerga niet kent. Ze werkte al samen met Mongoolse keelzangers, een Indonesisch ensemble, Amerikanen, Balkanmuzikanten en veel meer, en wist daarbij steeds muziek te maken die vanzelfsprekend klinkt. Het is geweldig om als luisteraar haar muzikale avonturenreis te kunnen volgen, en haar nieuwe album is weer een sublieme traktatie.
Ana Alcaide – Leyenda.

zondag

12

juni

Weten wat je niet weet is de titel van de vierenveertigste aflevering van de reeks De ontwikkeling van mijn denken, de serie autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors die we hier iedere week als feuilleton publiceren.

weten wat je niet weet

Göksel Yilmaz werd in Nederland geboren, maar bracht een deel van zijn jeugd in Turkije door. Later kwam hij weer naar Nederland, waar hij zich als componist, multi-instrumentalist en zanger ontwikkelde. Met zijn gemengde ensemble maakte hij een album met de liedjes uit zijn jeugd, de liedjes die de meeste indruk maakten. Arabische liedjes van de Levant, gezongen in het Turks, Arabisch en het Koerdisch, met passie gespeeld, prachtig melancholiek, tijdloos, grenzeloos, mooi.
Göksel Yilmaz Ensemble – Kan Zaman – There was a time.

zaterdag

11

juni

De Vlaamse acteur Josse de Pauw is een veelzijdig man – hij regisseert ook, en hij is bovendien een begenadigd schrijver. Zijn bundel Werk werd door bekende schrijvers al snel geroemd, en ook gitariste Corrie van Binsbergen raakte door de teksten van De Pauw geïnspireerd, en dat leidde tot een fantastisch huwelijk tussen literatuur en muziek. Een opname uit 2005 kwam op een cd terecht, en dit luisterboek wil ik, hoewel het al tien jaar oud is, toch nog even in de spotlight zetten. Als iets echt goed is mag het best nog eens even opnieuw onder de aandacht komen, nietwaar?
Josse de Pauw & Corrie van Binsbergen Band – Werk.

josse de pauw

Annie Keating is een New Yorkse singer/songwriter die ik jaren volg, en elk album is weer even wennen. Je moet haar liedjes altijd een paar keer horen voordat je je realiseert dat ze ook dit keer weer bijzonder goed zijn. Haar nieuwe album heet Trick Star, naar haar eerste fiets, die voor haar blijkbaar net zo belangrijk was als haar eerste gitaar.
Annie Keating – Trick Star.

vrijdag

10

juni

Ik kom nog even terug op mijn Tangramtafeltjes, want ik heb zelden zoveel reacties gehad op een stukje in dit magazine als op de presentatie van die tafeltjes. Dat varieerde van “Wat prachtig! Zijn ze te koop? Ik word er namelijk reuze hebberig van!” tot “Dit hoort in een museum thuis! Beter dan Rietveld – origineler, speelser, verrassender en optimaal bruikbaar!” en nog wat opmerkingen daartussenin als “Is dit niet iets voor Ikea?”
Zelf ben ik met de vier prototypes nog elke dag aan het schuiven, en er zijn nog veel meer combinaties mogelijk dan ik zelf vantevoren bedacht had, dus ik heb nog wat foto’s aan de galerie toegevoegd. Als je ze nog niet gezien had: ga even kijken, als je ze al wel bekeken had, kijk gerust nog een keer, want er zijn een paar verrassende nieuwe combinaties bij gekomen.
Holly Moors’ Tangramtafeltjes.

tangramtafeltjes

We kennen hem al van de Hard Working Americans, de superband die Todd Snider een tijd geleden samenstelde met onder meer Neal Casal, en van de Paul Benjaman Band, maar Jesse Aycock blijkt ook een voortreffelijk singer/songwriter te zijn die zijn eigen liedjes in magnifieke solo-albums presenteert. Oklahoma zet zichzelf steeds meer op de kaart dus. Aycock komt overigens binnenkort naar Nederland met de Oklahoma Roots Review, waar ook Paul Benjaman en Pilgrim in spelen. Dat gaat leuk worden.
Jesse Aycock – Flowers and Wounds.

donderdag

9

juni

De kleur grijs kent vele aspecten – in de kunst kan het niet alleen de afwezigheid van kleur betekenen, maar kan grijs in vele tinten zelf ook als kleur ingezet worden. Er is een heel dik, fascinerend boek gewijd aan de kleur grijs, maar je moet wel de Duitse taal een beetje onder de knie hebben.
Die Farbe Grau.

die farbe grau

Carter Sampson is een singer/songwriter uit Oklahoma die met haar vierde album een cd maakte die opvalt. Liedjes over “alleen maar zeker niet eenzaam” en veel meer. Mooi.
Carter Sampson – Wilder Side.

We blijven nog even in Oklahoma, waar we in Tulsa de Paul Benjaman Band vinden, een inventieve bluesrockband met een ontspannen zanger/gitarist. Ze maakten een heerlijk groeiplaatje.
Paul Benjaman Band – Sneaker.

woensdag

8

juni

In The New Yorker van 30 mei stond weer eens een tekening van Joost Swarte. Dat is altijd een bijzonder genoegen, als in mijn favoriete weekblad een van mijn favoriete tekenaars opduikt. Dit keer ging het om een illustratie bij een boekbespreking, maar omdat Swarte altijd goed is kan de tekening ook prima op zichzelf staan.
Joost Swarte in The New Yorker van 30 mei 2016.

swarte in the new yorker

Gitariste Corrie van Binsbergen is een veelzijdige muzikale avonturierster, die niet alleen literatuur en muziek weet samen te brengen, maar ook rock en jazz en nog veel meer. Nu heeft ze een sublieme jazzrockfusionsuperband samengesteld waarmee ze een heerlijk energiek album heeft opgenomen.
Vanbinsbergen Playstation Live.

dinsdag

7

juni

Chip Taylor is al zo’n beetje een halve eeuw actief als liedjesschrijver, en sinds zijn klassiekers als Wild Thing is hij eigenlijk alleen maar beter geworden. De laatste jaren zit hij opnieuw in de flow en presenteert hij het ene magnifieke album na het andere. Nu is net weer een cd verschenen met liedjes die vooral geïnspireerd zijn op het terugkijken naar de broertjes – Chip heeft twee bekende broers.
Chip Taylor – Little Brothers.

Little Brothers

Stevige gitaarriffs van een lekker ruig spelende gitarist, een goede drummer en een puike bassist, en een prima zanger, soms is er niet meer nodig voor een verrassend goede bluesrockband. Ze komen uit Winnipeg, Manitoba, Canada, en je hebt de neiging hun muziek lekker hard te draaien, voor de adrenalinekick die hun muziek dan onvermijdelijk oplevert.
The Perpetrators – Stick ‘em up.

maandag

6

juni

Met enige trots presenteren we vandaag Holly Moors’ Tangramtafeltjes!
Ik heb dit tafeltje al een tijd geleden ontworpen, en had er toen een triplexmodelletje van tien centimeter hoog van gemaakt, maar er was een echte meubelmaker voor nodig die vier exemplaren van vijftig centimeter hoog voor me kon maken om te kunnen laten zien waarom ik ze Tangramtafeltjes noem.
Holly Moors’ Tangramtafeltjes.

tangramtafeltje

zondag

5

juni

Kok worden is de titel van de drieënveertigste aflevering van de reeks De ontwikkeling van mijn denken, de serie autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors die we hier iedere week als feuilleton publiceren.

kok worden

Robert Cumming is een bijzonder kunstenaar, die met humor toch diepgang weet te bereiken, en die de kijker steeds opnieuw op het verkeerde been weet te zetten. Hij begon als beeldhouwer, maar koos uiteindelijk de fotografie als zijn medium. Daardoor is zijn monografie nu uiteindelijk bij fotografie-uitgeverij Aperture verschenen. Een fascinerend, en bijzonder leuk boek.
Robert Cumming – The Difficulties of Nonsense.

cumming

Ik heb de concertagenda weer eens wat bijgewerkt. Dat kwam er de laatste tijd niet echt van, maar er komen wat bijzondere festivals aan die even wat extra aandacht behoeven, zoals On Wings, het leukste blazersfestival dat ik ken, het Hortus Festival, dat het inspirerendste klassieke muziekfestival is dat ik ken, en Take Root dat al jaren het beste van de Amerikaanse roots-muziek naar Nederland haalt, met dit jaar onder meer de legendarische Jayhawks.

zaterdag

4

juni

We hebben er lang op moeten wachten, want na het derde deel hield uitgeverij Oog & Blik er mee op, dus het leek er even op dat de Verzamelde Heinz nooit af zou komen, maar gelukkig heeft uitgeverij Scratch de draad weer opgepakt, en is deel 4 zojuist verschenen, en dat is goed nieuws, want Heinz was de allerleukste krantenstrip die we in Nederland ooit gehad hebben. Superieur geouwehoer van de allerhoogste kwaliteit, en de enige strip ooit waar ik de slappe lach van kreeg.
Heinz van H tot Z – deel N.

heinz deel n

vrijdag

3

juni

De Canadese zanger en mondharmonicaspeler Paul Reddick houdt van hele oude blues, maar hij maakt zelf bluesrock die gierend uit de klauwen kan lopen op een Captain Beefheart-achtige, plezierige manier. Daarbij kiert zijn liefde voor die oude blues altijd wel overal doorheen. Hij heeft nog nooit een slechte plaat gemaakt, en ook zijn nieuwe album is weer een absoluut juweeltje.
Paul Reddick – Ride the One – Blues is a beautiful landscape.

reddick

Ontwerpen voor de ruimte, dat is de titel van een boek over de stoffen emblemen die Sovjet- en Russische atronauten en kosmonauten op hun ruimtepakken droegen. Een bijzondere verzameling, en je krijgt er meteen de geschiedenis van de ruimtevaart in de Sovjet Unie en Rusland vanaf 1963 tot nu bij. Allemaal via dat op zich onbeduidende detail – de “mission patch”.
Design for Space – Soviet and Russian Mission Patches.

patches

donderdag

2

juni

Het is een goede dag om te sterven, dat is misschien een merkwaardige titel voor een album met liedjes, maar het is de vertaling van Hoka Hey, de uitspraak van het Sioux opperhoofd Crazy Horse, en meteen ook het titelnummer van een schitterend album van Dan Martin, een singer/songwriter uit Tulsa, Oklahoma.
Dan Martin – Hoka Hey.

woensdag

1

juni

Lammert Voos werkte in de jaren negentig met asielzoekers en stopte daar na een aantal jaren mee. Nu hij ziet hoe de geschiedenis zich herhaalt voelde hij de behoefte om zijn ervaringen van toen op te schrijven, want een aantal zaken bleef hetzelfde – de vooroordelen, de bureaucratie, de beroerde opvang, de argumenten. Hij schreef een indrukwekkend boek waarin vooral de mens achter de asielzoeker naar voren komt.
Lammert Voos – Abdou en de anderen – Ooggetuigenverslag van een ex-vluchtelingenwerker.

abdou en de anderen

Blues hoeft niet spectaculair of vernieuwend te zijn om je te kunnen raken. Ursula Ricks heeft een stem waarmee ze onder de huid kan kruipen, en een band die gewoon heel erg goed is, en samen maakten ze een indrukwekkend goede funky bluesrockplaat.
Ursula Ricks – My Street.

dinsdag

31

mei

Erik Voermans schrijft over muziek op een voor mij jaloersmakende manier – zo aanstekelijk zou ik ook altijd wel willen kunnen schrijven. Zijn verhalen kon je alleen maar in het Parool vinden, en soms in wat regionale kranten, maar sinds enige tijd zet hij zijn korte columns online, en nu is er ook de Dikke Voermans met zijn grotere stukken, en dat is puur genieten. Interviews met componisten en andere verhalen – reportages, concertverslagen en veel meer. Allemaal over de serieuze muziek van de afgelopen eeuw. Stukken die je nieuwsgierig maken naar muziek, stukken die met gevoel voor humor geschreven zijn, zodat je ze steeds glimlachend zit te lezen, maar vooral stukken die het enthousiasme van de schrijver voor de muziek voelbaar maken. Zeshonderdvijftig pagina’s genieten.
Erik Voermans – Van Andriessen tot Zappa – Interviews met componisten & andere verhalen.

van andriessen tot zappa

maandag

30

mei

De architectuurgidsen van DOM zijn eigenlijk altijd interessant. Ze worden eigenlijk gemaakt van en voor architecten, maar ze zijn zo helder geschreven dat ze voor iedereen die in architectuur geïnteresseerd is interessant zijn. Dat geldt ook weer voor de gids voor Chili, die verrassend veelzijdig en goed is.
Architectuurgids Chili.

architectuurgids chili

Rupert Wates is een geboren en getogen Brit die zijn laatste album in Canada opnam met een internationale band, terwijl zijn liedjes gaan over Amerikaanse outlaws en Colorado. Het resultaat: fraaie Americana, en een bijzonder mooi groeiplaatje.
Rupert Wates – Colorado Mornings.

zondag

29

mei

Toeval is de titel van de tweeënveertigste aflevering van De ontwikkeling van mijn denken, de reeks autobiografische, filosofische essays van Ruud Moors die we hier elke week als feuilleton publiceren.

toeval

zaterdag

28

mei

Zhongyu betekent “eindelijk” in het Mandarijn-Chinees, en het is de naam van de band van Jon Davis, die drie jaar in Beijing woonde toen hij voldoende inspiratie had opgedaan om in Amerika zijn droomband samen te stellen. Eindelijk. Intelligente jazzrock met een nadrukkelijk Chinese smaak. Spannend van begin tot eind.
Zhongyu – een Amerikaanse band met een Chinese naam.

zhongyu

Marc Sleen is de schepper van een van mijn favoriete strips, Nero. Sleen is inmiddels over de negentig en tekent niet meer, maar gelukkig wordt er regelmatig wat van zijn oude werk herdrukt. Zelfs zijn allereerste werk. Uitgeverij Bonte maakte een fraai, ruimbemeten, hardcover gebonden boek met alles wat Sleen getekend en geschreven heeft voor Ons Volk in de jaren 1944 tot en met 1947. De allereerste strips, maar ook gewone illustraties, cartoons en karikaturen. Je ziet, kortom, de ontwikkeling van een beginnend talent. Het mooie is, dat elke illustratie wordt afgedrukt op de complete pagina waar hij vroeger op gepubliceerd werd, dus je krijgt ook nog een mooi tijdsbeeld mee van België vlak na de oorlog.
Marc Sleen in Ons Volk 1944-47.

marc sleen in ons volk

vrijdag

27

mei

Een nieuw album van Darrell Scott is altijd goed nieuws, zelfs als het in feite om oude opnames gaat. Nou ja. De eerste opnames werden in 2001 en 2002 in de huiskamer van Scott gemaakt, maar in 2015 besloot hij om toetsenist Bill Payne te vragen er ook nog zijn bijdrage aan te leveren, dus toen werd het album eigenlijk definitief afgemaakt. Het resultaat is verbluffend goed, als altijd bij Scott, met superieure Americana, tussen rock ‘n’ roll, country en blues, en sublieme liedjes.
Darrell Scott – Couchville Sessions.

couchville sessions

donderdag

26

mei

Het is nog steeds de Week van het Luisterboek, en vandaag willen we even aandacht vragen voor de winnaar van Luisterboek Award 2016. Dat is Adriaan van Dis, die op een voortreffelijke manier het bijna tachtig jaar oude Karakter van Bordewijk voorleest, waardoor je begrijpt waarom het boek zo’n onverwoestbare klassieker in de Nederlandse literatuur is.
Bordewijk – Karakter – voorgelezen en toegelicht door Adriaan van Dis.

karakter

Ian Buruma is een historicus en essayist, en ik kende hem vooral in die laatste hoedanigheid. Als essayist vind ik hem bijzonder goed en scherp. Nu heeft hij een veel persoonlijker boek geschreven, waarbij hij als historicus ervoor gezorgd heeft dat het particuliere niveau ver overstegen wordt. Het gaat om de geschiedenis van zijn Engelse grootouders, die in het begin van de vorige eeuw in Londen geboren werden als kinderen van Joods-Duitse immigranten. Het leverde in de handen van Buruma een indrukwekkende geschiedenis op.
Ian Buruma – Hun beloofde land – Mijn grootouders in tijden van liefde en oorlog.

woensdag

25

mei

Het is deze week de Week van het Luisterboek, en een van de vijf luisterboeken die genomineerd waren voor de titel Luisterboek van het Jaar was een van de dagboeken van Hendrik Groen, perfect voorgelezen door Jan Meng. Zeer humoristisch, maar tegelijk tenenkrommend, omdat je je realiseert dat de hel die Groen beschrijft in het verzorgingshuis waar hij woont, maar al te reëel is.
Pogingen iets van het leven te maken – Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar – voorgelezen door Jan Meng.

hendrik groen

dinsdag

24

mei

The Carnivaleros is een band uit Tucson, Arizona. Ze maken hun volstrekt eigen vorm van Americana, waarin zowel plek is voor country als rock, zydeco, ska en Balkaninvloeden. Erg leuk dus.
The Carnivaleros – Dreams are strange.

carnivaleros

Hanco Kolk en Kim Duchateau deden iets dat vrij uniek is in de wereld van de strips – ze maakten samen één strip, door samen tekeningen te maken waarbij de een de ene hoofdpersoon en zijn wereld voor zijn rekening nam en de ander de andere hoofdpersoon en haar wereld. Het levert een volstrekt uniek boek op, dat ik meteen ging herlezen, zo goed vond ik het. Een fascinerend scenario, geweldig getekend, een uniek meesterwerk.
Hanco Kolk en Kim Duchateau – De Man van Nu.

de man van nu

maandag

23

mei

Verkeersborden, huisnummers en meer – Mapping the Streets of Liège 14 is voorlopig de laatste aflevering van de serie foto’s waarmee ik probeer de Waalse stad Luik fotografisch in kaart te brengen.

mapping the streets of liege 14

Ben je verlegen? Maak er een eind aan! Dat was de opmerkelijkste Nederlandse boektitel die ik ooit ben tegengekomen. Hij was het begin van mijn curieuze boekenkast, die in de loop der tijd met meer bizarre titels werd aangevuld.
De curieuze boekenkast.

zondag

22

mei

Vernedering is de titel van de eenenveertigste aflevering van De Ontwikkeling van mijn Denken, de serie autobiografische, filosofische essays van Ruud Moors die we hier iedere week als feuilleton publiceren.

vernedering

Johan Wambacq werkte bij de Beursschouwburg en het Kaaitheater in Brussel, maar hij is ook dichter. Als ik op de titel van zijn bundel was afgegaan had ik het boek nieteens opengeslagen, denk ik, maar het blijken verrassend goede en mooie gedichten te zijn. Een verrassende ontdekking.
Johan Wambacq – Seks, mystiek & urbanisatie.

wambacq

zaterdag

21

mei

Muren van de Citadel – Mapping the Streets of Liège 13 – de muren van de eeuwenoude citadel op de berg net buiten het centrum van de stad Luik zijn wellicht de oudste muren die je in Luik kunt vinden.

citadelmuur

De Koningin van Beale Street in Memphis wordt ze wel genoemd, en terecht, want Barbara Blue houdt de Memphis Blues meer dan levend, met een stem als een oordeel en een fantastische band met strakke blazers, een felle gitarist en heerlijke soulmannen.
Barbara Blue – Memphis Blue – Sweet, Strong & Tight.

vrijdag

20

mei

Nieuwbouw in Luik – Mapping the Streets of Liège 12 – hoewel Luik lang een grauwe en grijze fabrieksstad is geweest is ze dat al een tijd niet meer. De energie is er nog wel, dat blijkt ook uit de fraaie nieuwbouwprojecten die de stad er een stuk beter uit laten zien, zoals het fenomenale station Guillemin en de magnifieke nieuwe voetgangersbrug over de Maas.

nieuwbouw in luik

De Canadese Matthew en Jill Barber zijn broer en zus, en ze hebben met zijn tweeën apart van elkaar al twaalf soloalbums gemaakt als singer/songwriter. Nu hebben ze voor het eerst samen een album opgenomen, en dat klinkt meteen zo vanzelfsprekend en zo goed dat je je afvraagt waarom ze dat niet al veel eerder hebben gedaan. Een subliem juweeltje van een plaat.
Matthew Barber & Jill Barber – The Family Album.

donderdag

19

mei

Kelderraampjes in Luik – Mapping the Streets of Liège 10 – als je naar beneden kijkt in een stad zie je soms fascinerende zaken, zoals eenvoudige kelderraampjes. Soms eenvoudige gaten die alleen maar voor de luchttoevoer in een kelder moeten zorgen, soms prachtige, uitbundig gedecoreerde raampjes.

kelderraampjes

Ik heb er uiteindelijk zo’n honderdvijftig gefotografeerd, want ze bleken nog fascinerender dan ik al vermoedde, onder meer doordat in Luik veel huizen op hellingen gebouwd zijn en veel van die kelderraampjes dus schots en scheef op maat gemaakt zijn.
Meer kelderraampjes in Luik – Mapping the Streets of Liège 11.

kelderraampje

woensdag

18

mei

Muren van Luik – Mapping the Streets of Liège 8 – de muren van een stad zijn altijd interessant, en die van Luik dus ook. Je ziet stukjes geschiedenis, verdwenen huizen, en nog veel meer.

muren van luik

En dan nog een kleine subserie van de reeks Muren – ik zag dat er op sommige plekken, langs straten met een redelijk hellend vlak, getrapte muren waren gemaakt.
Getrapte muren – Mapping the Streets of Liège 9.

dinsdag

17

mei

De trappen van Luik – Mapping the Streets of Liège 7 – Luik is voor een deel tegen de bergen op gebouwd en we hebben er heel wat spectaculaire trappen gelopen, van de beroemde, zeer hoge Van Buren tot smalle hoge trappen door steegjes de berg op. Magnifiek.

de trappen van luik

maandag

16

mei

Ramen in Luik – Mapping the streets of Liège 6 – een kleine maar zeer gevarieerde verzameling opmerkelijke ramen in de Waalse stad Luik.

ramen in luik

zondag

15

mei

Humor is de titel van de veertigste aflevering van de serie De Ontwikkeling van mijn Denken, de reeks prikkelende, filosofische, autobiografische essays van Ruud Moors die we hier iedere week als feuilleton publiceren.

humor

De daken van Luik – Mapping the Streets of Liège deel 5. Je ziet soms verrassende dingen als je naar boven kijkt in een stad.

de daken van luik

zaterdag

14

mei

Guust Flater van Franquin is een van mijn favoriete strips aller tijden, maar Franquin heeft ook een hele tijd de avonturen van Robbedoes en Kwabbernoot getekend. Die heb ik nooit zo goed gevolgd, onder meer omdat die boeken zo beroerd gedrukt waren. Maar nu worden alle verhalen die Franquin gemaakt heeft van dit fameuze duo heruitgegeven in fraaie hardcovers, met mooie introducties, met twee verhalen per keer. Mooi en leuk.
Robbedoes en Kwabbernoot door Franquin – deel 4.

robbedoes

vrijdag

13

mei

Ik ga vandaag iets ongebruikelijks doen, namelijk een cd recenseren die ik een hele tijd geleden al een keer gerecenseerd heb. Ik was er toen al enthousiast over, maar ik ben hem blijven draaien, en ik ben er in de loop der tijd niet alleen nog veel enthousiaster over geworden, ik heb ook het gevoel dat ik na al die tijd een compleet ander album beluister. Een groeiplaatje dat ik niet genoeg kan aanraden kortom.
Tesla Manaf – revisited.

Mapping the Streets of Liège 4 – een pleintje in een van de oude wijken rond het centrum van de stad. Een druk kruispunt, maar wel met een terrasje waar we heerlijk koffie hebben zitten drinken, en toen zagen we eigenlijk pas hoe mooi de gebouwen rond dat pleintje waren.

pleintje in luik

Vandaag is het vrijdag de dertiende, en hoewel ik absoluut niet bijgelovig ben vind ik het toch leuk om weer eens dertien bijgelovigheden op een rijtje te kunnen zetten. Een gewaarschuwd mens…
Dertien bijgeloven.

donderdag

12

mei

Mapping the Streets of Liège, aflevering 2 – deuren van Luik. Van deuren op vreemde plekken tot deuren van riante villa’s en deuren in volkswijken – een impressie van Luik via de deuren van de stad.

de deuren van luik

Mapping the streets of Liège 3 – den elektriek – elke stad heeft zijn eigenaardigheden, en de Waalse stad Luik heeft op elke gevel wel een raar chaotisch bosje elektriciteitskabels zitten. Voor ons ziet dat er buitengewoon slordig en onveilig uit, of op zijn minst toch intrigerend.

elektriek in luik

En dankzij ons bezoek aan Luik heb ik ook de reeks zevens aan kunnen vullen, zodat ik nu een internationale serie zevens kan presenteren, met zevens uit Trier en Luik.

woensdag

11

mei

Mapping the streets of Liège, aflevering 1 – de luiken van Luik. Dat leek me wel een mooie reeks om mee te beginnen. Luik is een fascinerende stad, maar net als overal in België houden ze erg van luiken voor de ramen en deuren.

de luiken van luik

dinsdag

10

mei

Bijna een week geleden waren we bij het Homerecords Festival in Luik, maar doordat we er nog een kleine week Luik aan vastplakten kom ik nu pas met een verslag van die uitermate geslaagde avond, waar het onvolprezen label Homerecords een fraaie staalkaart presenteerde van haar artiesten.
Homerecords festival – 4 mei 2016 in Cité Miroir in Liège.

homerecords festival

maandag

9

mei

We zijn net terug van een week Luik, of liever Liège, want Luik is nadrukkelijk Franstalig. Luik is een bruisende, sympathieke en aangename stad waar we een aantal bijzonder plezierige dagen doorbrachten, die begonnen met het Homerecords Festival afgelopen woensdag. Hier zie je de baas van het label Homerecords.be, Michel van Achter, die het festival ook presenteerde. We zullen de komende dagen veel aandacht besteden aan het festival en aan Luik, maar we moeten eerst nog even bijkomen.

michel van achter

zondag

8

mei

Laagopgeleid en hoogopgeleid, dat is de titel van de negenendertigste aflevering van De ontwikkeling van mijn denken, de reeks prikkelende autobiografische en filosofische essays van Ruud Moors die we hier als feuilleton iedere week publiceren.

de ontwikkeling van mijn denken

zaterdag

7

mei

Holly’s curieuze tekenfilmpjes nummer zeshonderdvijfenveertig, Een hoofd ontstaat uit een lijn, splitst, wordt weer één hoofd dat implodeert of explodeert en dan ontstaat weer het hoofd uit die ene lijn. Alleen dat ene oog blijft constant op zijn plek. Tien seconden, langer duurt het niet, maar blijf rustig even kijken, want het filmpje draait gewoon door.

holly's filmpje 645

vrijdag

6

mei

China en Turkije ontmoetten elkaar muzikaal in België, en ook weer bij het onvolprezen Homerecords.be. Guo Gan en Emre Gültekin presenteerden op het Homerecords Festival hun magnifieke, tijdloze en grenzenloze album, waarin de Balkan en het Verre Oosten elkaar op een schitterende manier ontmoeten.
Guo Gan en Emre Gültekin – Lune de Jade.

donderdag

5

mei

Hidden Urbanism is een verbluffend boek over de architectuur en het ontwerp van de metro van Moskou tussen 1935 en 2015. De Sovjet Unie beknibbelde bepaald niet op openbaar vervoer, en de metro van Moskou bestaat dan ook uit bijna tweehonderd stations die allemaal uitblinken door hun uitzonderlijke architectuur.
Hidden Urbanism – Architectuur en ontwerp van de metro van Moskou 1935-2015

hidden ubanism

woensdag

4

mei

Vanavond in Cité Miroir in Luik het Homerecords Festival, waar onder meer de geniale violist Yves Teicher zijn nieuwe album zal presenteren. Alleen voor hem zou je al naar Luik moeten afreizen, maar er is veel en veel meer te zien en te horen tijdens dat kleine maar zeer fijne festival. Mocht je afgelopen zondag bij Vrije geluiden Didier Laloi op accordeon hebben gezien – ook hij geeft in Luik acte de presence! Maar dat nieuwe album van Teicher is in ieder geval al zeer de moeite waard.
Yves Teicher – Monade.

yves teicher

dinsdag

3

mei

Morgen vindt in Luik in Cité Miroir het Homerecords Festival plaats, waar acht acts uit de stal van het fameuze platenlabel Homerecords acte de presence zullen geven, en waar een aantal nieuwe cd’s zullen worden gepresenteerd, waaronder het nieuwe album van Dan Barbenel, die we voorheen vooral kenden als Mr Diagonal. De Schotse zanger, componist en multi-instrumentalist zingt hier solo vanachter zijn piano zijn licht absurdistische, met zwarte humor doorspekte liedjes.
Dan Barbenel – Little Black Book.

maandag

2

mei

Het is dit jaar honderd jaar geleden dat Dada ontstond, een van de invloedrijkste kunststromingen van de vorige eeuw. Genesis Dada vertelt het verhaal van de eerste bruisende en legendarische periode in Cabaret Voltaire en later Galerie Dada in Zurich.
Genesis Dada – 100 jaar Dada.

genesis dada

BJ Baartmans staat vooral bekend als singer/songwriter en gitarist, maar hij heeft nu samen met toetsenist Mike Roelofs een instrumentaal album gemaakt dat je nog het beste als jazzrock kunt omschrijven. De heren waren erg goed op dreef, dus het is een magnifiek plaatje geworden.
BJ Baartmans & Mike Roelofs – Ins Blaue Hinein.

zondag

1

mei

Rituelen en gewoontes is de titel van de achtendertigste aflevering in de reeks De ontwikkeling van mijn denken, de serie filosofische, autobiografische essays van Ruud Moors die we hier als feuilleton elke week publiceren.

rituelen en gewoontes

zaterdag

30

april

De zoon van Nero was zo geniaal als alleen maar in stripverhalen kan, en dan ook alleen maar in de absurdistische stripverhalen van Marc Sleen, de Vlaamse stripschrijver en -tekenaar die van 1947 tot en met 2002 de Avonturen van Nero & Co maakte. Tijdloze humor, zo blijkt telkens weer als een van de oudere albums wordt herdrukt. In de reeks De Premieres, waarin steeds een van de hoofdrolspelers naast Nero voor het eerst op het toneel verschijnt, verscheen zojuist Adhemar, over de geniale zoon van Nero. Een ijzersterk album, nog steeds.
Marc Sleen – Nero – De Premieres: Adhemar – De zoon van Nero.

adhemar

Afgelopen donderdag werden de speeches van de drie finalisten in de Speech Battle in de Beurs van Brussel voorgedragen door acteur Mandela Wee Wee. We laten je graag de speech van Rik Moors lezen, een van die drie finalisten. Hij kon er zelf helaas niet bij zijn.
Rik Moors – Let’s meet the aliens!

vrijdag

29

april

In het tweede deel in de reeks Premieres, waarin steeds een hoofdrolspeler in De Avonturen van Nero & Co voor het eerst verschijnt maken we kennis met Petatje. De ring van Petatje was het zeventiende deel in de oorspronkelijke reeks avonturen van Nero, en Petoetje liep dus al zeven avonturen mee toen hij Petatje (voluit Petahlia) ontmoette. Tijdloze humor uit 1953.
Marc Sleen – Nero – De Premieres: Petatje – De ring van Petatje.

de ring van petatje