Een bejaarde dame staat op de bus te wachten aan de rand van het centrum van een middelgrote stad. Het schemert en het is stil op straat. Er komen twee Marokkaanse jongens aanlopen en de dame houdt onwillekeurig haar tasje wat steviger vast. De jongens zeggen vriendelijk "Goedenavond" en lopen door. Twintig meter verder komen twee giechelende zestienjarige blonde Hollandse meiden aangelopen. In het voorbijgaan grissen ze de tas uit de handen van de vrouw en rennen naar de overkant van de straat.
Als reactie op de schreeuw van schrik van de dame draaien de Marokkaanse jongens zich om, bedenken zich geen seconde, gaan achter de meiden aan en pakken de tas af. Terwijl de ene jongen de meiden uitscheldt en ze met boze gebaren wegstuurt komt de ander de dame de tas terugbrengen.
Onbekende verhalen
Het opmerkelijke aan dit verhaal en soortgelijke verhalen is niet
alleen dat ze niet in de krant komen. Het opmerkelijke is dat je ze
verder ook nauwelijks hoort. Dat is niet omdat dit soort situaties
niet voorkomt, maar vooral vanwege de reacties van degenen die het
verhaal te horen krijgen, waardoor de vertellers wat terughoudender
dreigen te worden. Bovenstaand verhaal ken ik uit de eerste hand,
dus ik weet dat het uitermate betrouwbaar is. Ik was verbluft door
de reacties die ik kreeg als ik het vertelde.
De reacties
Ik vertel dit verhaal wel eens op verjaardagen of op andere
momenten waar meer mensen in een informeel moment bij elkaar zijn.
Het bijzondere is, dat er altijd, maar dan ook altijd, wel
iemand is die vraagt: "Zat alles nog wel in de tas?", of "Was het
een opzetje?"
Zo diep zit het dus al ingekankerd in onze maatschappij. Wilders
hoeft helemaal geen haat meer te zaaien, dat is al lang en breed
gebeurd. Elke Marokkaanse jongen wordt met argwaan bekeken, door
vrijwel iedereen. En daar is geen kruid tegen gewassen, lijkt het
wel.
Het vervolg
De oude dame in kwestie kwam in de buitenwijk waar ze woont de
volgende dag de twee jongens tegen in de supermarkt. Ze heeft ze
uitgenodigd voor een kop koffie met een stukje gebak in het
buurtcafé, en het bleken buitengewoon aardige jongens te zijn, die
tegenwoordig, omdat ze wat slechter loopt, regelmatig even een
boodschapje voor haar doen terwijl ze in ruil daarvoor boeken van
haar lenen.
Een kantelmoment
Voor die oude dame was die tasjesroof een kantelmoment - haar
wereldbeeld veranderde van de ene minuut op de andere. Haar buren
moesten eerst wennen aan de Marokkaanse jongens die af en toe bij
haar aanbellen, maar die zijn inmiddels ook helemaal om, zeker nadat
ze even hielpen met het aanduwen van een auto. Kortom: er is nog
hoop. Ik hoop alleen dat deze kleine verhalen wat vaker verteld
worden.