otootje

 gedachten rond een reünie

Na mijn merkwaardige middelbare schoolloopbaan (één jaar gymnasium, twee jaar HBS - overigens beide mislukt omdat ik me als timmermanszoon tussen de "elite" niet kon handhaven -, MULO, HAVO) ging ik, omdat mijn ouders de kunstacademie geen goed idee vonden en het me wel leuk leek "iets met jongeren te doen", naar de Sociale Academie. Ik heb het daar twee jaar volgehouden, maar ben toch geen cultureel werker geworden. Ik heb er wel een paar vrienden voor het leven ontmoet, maar ook een aantal minder sympathieke types. Binnenkort is er een reünie van mijn toenmalige klas, en ik ga er heen.

Aan die periode op de Sociale Academie heb ik onder meer een levenslange hekel overgehouden aan mensen die links praten en rechts doen. Misschien was dit type niet in de meerderheid, maar ze hadden in ieder geval de grootste mond en waren zeer dominant aanwezig. Ik wist dat dit niet de goede school voor mij was na de beoordeling van een werkstuk waar ik op gezwoegd had, en waar ik in eerste instantie als "voorlopig cijfer" een acht op gekregen had. De cijfers werden pas definitief nadat alle werkstukken waren beoordeeld. Drie klasgenoten deden het slim - ze deden namelijk niets, maar zaten in de kroeg te brainstormen. Ze leverden vervolgens een gezamenlijk werkstuk in dat bestond uit brokstukken van ideeën, maar wisten dat als "discussiestuk" verbaal aan de leraar te verkopen. Toen zij een negen kregen, en mijn cijfer werd bijgesteld naar een zes wist ik dat ik hier weg moest wezen.

Het heeft me na die twee jaar nog een heel jaar gekost om van het Marxistisch getinte jargon af te komen.
Er was overigens één lesuur, in een kelder van het gebouw, waar ik altijd met zeer veel plezier heenging - handenarbeid. Daar heb ik veel getekend, beelden gemaakt en leren batikken. Uiteindelijk ben ik later toch de kunstacademie gaan doen, waar ik vijf jaar lang puur heb genoten.

Nog even over "links praten en rechts doen" - als je fanatiek tegen auto's bent en fanatiek tegen het huwelijk, en je koopt vervolgens van je eerste paar bij elkaar verdiende centen een auto en je trouwt meteen met je eerste vriendinnetje, dan zou ik verwachten dat je je linkse praatjes wat bij zou stellen. Dat gebeurde niet. Daarom was dit soort saloncommunisten ook zo storend. Ik ben er nog steeds allergisch voor, en daar ben ik de Sociale Academie nog altijd dankbaar voor. Zelf ben ik op ideëel gebied sinds die tijd iemand van "niet teveel praten, gewoon doen". En ik heb nog steeds geen rijbewijs.

(HM, 3 november 2005)

Reactie

Hey Holly en alle anderen,

Je geeft een extra dimensie aan de reünie. Je hebt er een mooi persoonlijk bericht van gemaakt. Klasse!
Iedereen zijn eigen verhaal. Zo ben ik de academie nog steeds dankbaar over wat ik daar direct en indirect heb meegekregen. Ik ben nooit naar het gymnasium gegaan. In het Nederweert van 1965 was het al niet gebruikelijk dat je als arbeiderszoon uit een gezin van negen kinderen naar de HBS (Bisschoppelijk College Weert) ging. De eigenwijzigheid (en ook wel "streberischheid") van mijn moeder die de mening van Het Hoofd der School fier trotseerde, bracht me daar. Niks geen marxistisch gedoe, ze was katholieker dan de paus. Natuurlijk was het wel absoluut geen middenklasgezin, geen middenstander, leraar of ambtenaar. Dat heeft me waarschijnlijk ook wel gevormd, echt alternatief was ik nooit. Met die nestgeur ontwikkel je haast als vanzelf oog voor materiële zaken, want je had van thuis uit niks. Ik werkte zaterdags en 's zondags en in de vakanties bij een benzinestationgarage. Na een zo'n vakantie mocht ik een oude auto uitkiezen. Ik had de keus tussen een Amerikaanse Rambler 6 cylinder van een meter of zes lang of een Ford Consul Corsair. Verreweg het liefst had ik de Rambler gehad, dat mocht niet van mijn vader want hij vond het een schooiersauto en schooiers waren we niet.

Links werd ik ook op de academie en zo beschouw ik me nog steeds. Ik werd overigens niet links in de eerste twee jaar maar vooral tijdens de stage. Daar sloeg ook de eerste twijfel toe aan radicaal links. Ten tijde van de coup in Chili door Pinochet verkondigden mensen van de KEN (Kommunistische Eenheidsbeweging Nederland) dat veel van de "beste zonen van Chili", daarmee doelend op de revolutionairen van de MIR, bij de coup waren omgekomen. Er kwamen duizenden mensen om en bij mij kon het er niet in dat iemand vanwege zijn politieke overtuiging een betere zoon zou zijn dan een ander. In dat stagejaar wilde ik op de CPN stemmen en ik heb mijn vader gevraagd om dat per volmacht voor mij in Nederweert te doen. Tegen beter weten in, ik weet haast zeker dat die stem toch naar de KVP is gegaan.

In december 1975 ben ik getrouwd, niet met een meisje van de academie en zeker niet met mijn eerste vriendinnetje. We zijn nog steeds bij elkaar. Met dank aan Herman van Veen want Thea heeft me van de kroegen en de eenzaamheid gered. Hoe zou het anders zijn gegaan? Misschien was ik wel kunstenaar geworden in een of ander warm land. Een minder kleinburgerlijk bestaan dan in mijn huidige baan als (waarnemend) burgemeester? Ben je mal. Je moet een oude aap niet leren vlooien.
De Ford Consul Corsair werd voor een prikkie overgedaan aan een vriend, die heeft er nog lang plezier van gehad. Toen ik me politiek ging organiseren werd het in '76 toch Partij van de Arbeid en dat is zo gebleven. Nog een paar dingen.
Ik had in mijn jeugd graag gitaarles gehad. Dat ging toen niet. In 1982 wel, ik heb er nog steeds bij tijd en wijlen plezier van. Afgelopen zondag heb ik een motorritje gemaakt. Laten we dus (ook) het genieten delen. Bij de aanstaande reünie bijvoorbeeld.

Henk Evers

Reactie 2

Beste Holly,

Een prachtige en persoonlijke site die je hebt gestuurd.
Ik merk ook aan de reactie van Henk Evers dat je verhaal impact heeft en dat sommigen zich voelen aangesproken. Laat dat zo zijn maar ik beschouw jouw verhaal als mooi en oprecht net als de reactie van Henk die toch nog even wil uitleggen waarom hij die auto kocht en is getrouwd.
Het is boeiend om ons studentenleven te zien in de maatschappelijke omstandigheden van die tijd. Ik denk er soms aan terug. Maar ik ben vroegtijdig uit Sittard vertrokken en overgestapt naar de Gereformeerde Sociale Academie in Culemborg. We stapten daar in een vrijwel identieke situatie als op de SA-Sittard, een groep studenten die in een bestuurlijk vacuum probeerden hun eigen studierichting vorm te geven. Grappig dat daar dezelfde patronen ontstonden en dezelfde karakters bestonden. Met dit verschil dat de rollen werden gespeeld door jongeren uit overwegend gereformeerde nesten die wat scherper waren in woord en geschrift dan de charmante, zwalkende katholieken. Maar ook daar waarde de marxistische geest. De Sociale Academie in Sittard was niet zo uniek maar in mijn herinnering wel sfeervoller dan in Culemborg. En in Sittard was inderdaad een mooi handenarbeidlokaal Holly, maar de docent was het leukste.


Pierre Ronden

Reactie 3

Beste Holly,

Wat een originele en moderne manier om ons vóór de reünie al enigszins te laten kennismaken met de Holly-van-nu! Zelf ben ik blijven steken bij mijn herinnering aan jou uit ons eerste jaar, toen we samen in groep 1-A zaten. Een broodmagere (sic!), bleke jongen met halflang donker haar; nogal stil maar wel geestig; en je kon geweldig goed tekenen, wat jou op een heel eigen manier populair maakte in ons gezelschap.

Het verbaast me dan ook helemaal niet dat je in de wereld der schone kunsten bent beland - dat lijkt me wel een aanwinst voor die wereld. Wel ben ik een beetje verrast door jouw slechte herinneringen aan de KSA-tijd. Natuurlijk herken ik jouw schets van 'links van buiten, rechts van binnen' (Mijn huidige partner, een schipper, betitelt zulke mensen als 'radijzen': alleen rood van buiten)!
En ook ik heb me daar weleens aan hen geërgerd, terwijl ik niet eens zo bijzonder links was. Maar ik besef ook dat het veel met de toenmalige tijdgeest te maken had; en vooral ook, dat we allemaal verschrikkelijk jong en op zoek waren. Bovendien heb ik een vrij slecht geheugen, misschien tot mijn geluk....?! Door dat alles herinner ik me een voornamelijk leuke tijd waarin ik allemaal nieuwe dingen ontdekte en meemaakte. En waaraan ik, net als jij, een paar vrienden-voor-het-leven heb overgehouden.

Ter lering ende vermaeck zal ik ook wat over mijzelf vertellen, zodat we dat voor volgende week maar vast gehad hebben. Daarbij zal ik proberen aan te sluiten bij de onderwerpen die jij en de beide andere heren eerder al aanroerden.
Ik ben nu vijftien jaar lid van de SP en stem daar (dus) ook altijd op. Toch beschouw ik mijzelf niet als uitgesproken links.
Ik heb de opleiding destijds wèl afgemaakt en ben ongeveer zestien jaar als maatschappelijk werker actief geweest. Tegenwoordig verdien ik, na een omscholing, de kost als projectsecretaresse bij Rijkswaterstaat.
Ik heb al tien jaar geen auto meer en reis vrijwel uitsluitend per fiets en OV. (Ik bezit trouwens ook geen magnetron, vaatwasser, wasdroger, supersonische geluidsinstallatie en zelfs geen eigen huis - deels om financiële, deels om ideeële redenen).
Ik ben twintig jaar getrouwd geweest met onze studiegenoot Toon van der Heijden, die nu dood is; dochter Anneke is inmiddels 28 jaar oud.
Mijn levenspad is zeker niet over rozen gegaan: dat zou trouwens zonde zijn geweest van al die vertrapte rozen! Maar ik ben wèl gelukkig. En ik vind het echt leuk om jou en een aantal anderen weer terug te zien.
Hartelijke groet en tot volgende week,

Moniek Jansen
 

Reactie 4

Hi Holly,

Bedankt, je hebt echt een prachtige site.
Ik zie dat jouw talent/creativiteit tot volle wasdom is gekomen.
Eerlijk gezegd ben ik blij voor je, dat je ervoor gekozen hebt, om datgene te doen, waar je hart ligt en waar je ook echt goed in bent.
Jammer, dat je met een zweem van bitterheid (hekel) terugkijkt.
Ik herken je verhaal, maar ik moet daar met een glimlach aan terugdenken. Net als ik kijk naar een foto van toen. Het paste wel, zoals Pierre Ronden aangeeft, in het beeld van die tijd.
.., maar voor jou is het misschien goed, dat we die reünie houden, daardoor heb je die gevoelens van je af kunnen schrijven:-)).

Wij zien elkaar zaterdag over een week en zullen dan nog wat herinneringen ophalen.

Met vriendelijke groet,
Louis Brugman
 

Reactie 5

Links binnen of buiten,

"Een verhaal van Holly op je mail", zegt Marianne tegen mij. "Holly? Ken geen Holly, ja dertig jaar geleden op de academie in Sittard. Was een beetje een artistiek figuur. Weet eigenlijk niet waar ie gebleven is."
Ik ben inmiddels een beetje wijzer. Leuk en vooral artistiek initiatief. Het auto'tje spreekt mij nog het meest aan. Alles wat rolt en draait is me vanaf mijn kindertijd blijven fascineren. Het zijn dan vooral de eerste indrukken die telkens weer worden herhaald. Had ene Lorenz zoiets niet bij ganzen geconstateerd? Als lagereschoolkind alsmaar zeepkisten bouwen, in alle maten en soorten. Telkens dezelfde wielen gebruiken (kinderwagen) maar het resultaat was telkens anders: de ene keer werd het een dafje de andere keer mercedes, maar ook heb ik het licht geschonken aan heuse Lotus en Lamborginie (nu wel de hoofdletter).

Op dit moment heb ik een citroen uit 1930 en tuf daarmee door het Limburgse landschap, ook door Schinveld (Henk). Links of rechts is daarbij essentieel. Ik leg me toe op rechts (omdat ook alle andere nederlanders dat doen) maar het eindresultaat is me nog te vaak links, vanwege wat teveel speling op de stuurstangen. Daarnaast heb ik een oude Lambretta 1955 opgeknapt, precies zo een die vroeger bij ons in de gang stond (we hadden geen paard in de gang) en was ie eenmaal terug van een reisje naar Oostenrijk/Vorarlberg, en hij stond daar, met zijn vele insekten geplet op het schutbord, zijn geur van gemorste tweetakt mengsmering, dan sliep ik weer rustig. De scooter stond links in de gang als ik binnen kwam. Mijn bed stond rechts aan de muur, in een door rechtse Duitsers gebouwde woonkazerne in Wezep, of preciezer gezegd door arme krijgsgevangenen gebouwd in opdracht van rechtse Duitsers.

Als je op de kaart van Europa kijkt ging ik ook behoorlijk naar rechts, nadat ik de Mulo in Zwolle had afgemaakt. Nog te bang als zestienjarige om al op eigen benen te staan, ging ik met het gezinnetje mee naar Duitsland, waar mijn vader en zijn companen zich posteerden om de opdringerige Linksen daar helemaal rechts op de kaart, te imponeren. Ongelooflijk veel bommen had hij daar staan, hadden allemaal bijzondere namen als Shrapnel (zo noemde pa mijn moeder als hij boos was ook!) Overigens had hij wel anders gepiept als mijn moeder hetzelfde deed als die Shrapnel. Zij liep meestal huilend naar boven, en wachtte tot hij het goed kwam maken. Maar die bommen he, die hadden ongelooflijk lange nummers. Zoals 2004lkf, 1988831`1.zz,-x9. Al die bommen hadden elk een regel op een kartonnen kaart. Elke regel vermeldde de identiteit van die bom met nummer.

Op zondagmiddag, het regende, de bladeren vielen, kreeg ik zo'n immens type-maschiene, en verplaatste al die nummers met een ferme, klak, klak, van de ene kaart, naar de andere, tussendoor naar de radio lopend om een nummer van de top dertig wat harder of zachter te zetten. Achteraf is mij vaker het klamme zweet uitgebroken, omdat de regels wel eens verschoven, of ik wel het goeie nummer typte, maar dan twee keer. Als het echt helemaal fout was gelopen tussen links en rechts, was er vast een onderzoekscommissie bij mij uitgekomen. Daar in Duitsland kreeg ik mijn eerste verkering. Als ik links zat en zij rechts, dan bepaalde ik hoe de rit verliep. Soms zat zij links, hield angstvallig beide handen aan het stuur, volgde gewetensvol mijn trefzekere aanwijzingen op, terwijl mijn onhandige linker hand daar gleed, wat elke andere rijinstructeur zijn baan zou kosten. Misschien weet iemand van jullie dat nog. In september 1972 stond die auto, een volkswagen 1500 S, knalgeel gespoten (met gele verf) op de Gouverneur van Heuvellaan, met een dikke zwarte streep van de voorkant tot de achterkant. Iemand had mij verteld dat als zo'n auto zou crashen, dat de reddingswerkers nooit gingen zoeken aan de kant van de streep. Tijdens de rijlessen met mijn vriendin, het zweet staat me direkt op het voorhoofd, heb ik me nooit afgevraagd wie onder de streep zat en wie niet. Ik was met andere zaken bezig. Dat had godverdomme wel hardstikke verkeerd kunnen uitpakken met die streep over links en ik er per abuis onder.

Die vriendin dankte haar oorsprong aan een rozenkweker uit Engeland, die was ook op de kaart naar rechts geschoven, dik twintig jaar eerder dan ik, en kwam op dezelfde plek terecht als ik dus. Hij kwam er om die rechtse Duitsers fatsoen bij te brengen. Dat heeft in elk geval een oostduitse mevrouw geweten. De Volswagen 1500 bestond nog niet, maar voor de rest kende men toen ook de trucjes van het leven. Zij werd zwanger, hij ging de klote op (weer naar links op de kaart/zijn rozen achter na) en zij kon voor de rest van haar leven zien dat ze haar dochter groot kreeg. Gestudeerd en al dacht die dochter haar verwekker wel eens even Ausfindig zu machen, in haar jeugdige overmoed. Ze had tijdens de geschiedenisles naar mij zitten kijken, haar gedachten naar de vorige avond laten gaan, over een ongeplande zwangerschap nagedacht, en alleen in haar Heft genoteerd dat Napoleon niet in Gross Britanien was. Tjuuu, nu stond ze daar, de plaats zou moeten kloppen, maar wat doe je in godsnaam zonder burgelijke stand. Nee, dan was het in het oosten beter, daar helemaal rechts op de kaart. Kreeg haar moeder niet nog jaren na hun vlucht, nadat zij zich in een brandende hooischuur schuilhielden, om de verkrachtende kozakken of mongolen niets te laten merken, nog een schrijven over hun plotselinge "vertrek" naar links. Uitgesproken links waren ze, staken warenhuizen in brand, ontvoerden rechtse werkgevers en leerden hun ouders zich niet door het kapitaal te laten knechten. Zo links wilde ik ook wel worden, in mijn gele volkswagen dus richting Sittard, een aantal keren links en rechts af, en dan gewoon 53 jaar worden.

Tot gauw
Gert Wollersheim
 

terug naar de startpagina van moors magazine