mond open...

de dokter

 

Het doet niet eens zeer. Maar ik ben wel geschrokken; ik heb iets gedaan wat niet mag. Te laat, het is al doorgeslikt, het zit in mij. Vreemd, mijn ouders zijn onrustig, ze overleggen en besluiten iets. Het gaat over mij. Dan zit ik achterop, bij mijn vader op de bagagedrager. We rijden het paadje achter het schuurtje af. Naar de dokter. Ik moet daar mijn mond wijd open doen. Dan ziet de dokter het zitten. Wat een magisch moment! Het zit in mij en het is nog zichtbaar ook. Maar, niets aan te doen. Gewoon laten zitten; het verteert vanzelf en dan zal ik het wel uitpoepen. Einde avontuur. Dat begon met het inslikken van een takje toen ik drie jaar was.

Gonny Cappers


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine