jongen in de trein...

de treinreis

 

Vrolijk loopt hij met zijn moeder het perron op. Hij houdt haar hand stevig vast, voor een jongetje van drie jaar is die trein erg groot.
Ze zitten tegenover een soldaat. Er is veel te zien aan het uniform. Op de kraag glimmende speldjes, een leeuw op de mouw en een baret met een grote speld. Het jongetje bekijkt hem aandachtig. Zijn moeder hoopt dat hij niets gaat vragen,maar hij is nieuwsgierig.
Hij wijst, fluistert en vraagt. Moeder antwoordt naar ze wijs is, hoopt dat de soldaat reageert, maar die knikt alleen maar glimlachend.

Overstappen is een feest. Op het perron holt hij naar de bekende kiosk, kijkt vragend achterom en wijst: "Mag het Mama?" Ze kopen het zachte tablet, dat je in drieŽn kunt delen, dat doen ze in de trein, hij krijgt twee blokjes, zijn moeder een.

Nu zit er een oudere man tegenover hen, hij heeft een hoorapparaat in zijn oor, dat lijkt op de oorbellen die mama altijd draagt. Papa heeft nooit oorbellen in. De conducteur komt langs. De meneer kriebelt even achter zijn oor. Na het kaartje knippen doet hij dat weer. Het jongetje zit stil naar hem te kijken Zijn moeder wacht gespannen af wat hij nu weer zal vragen.

"Mama, die meneer heeft een oortjebel". Meneer reageert gelukkig niet en de uitleg komt later wel. Oma wacht op hen met de fiets, ze woont aan de andere kant van de stad. Hij mag achterop zitten en hij praat honderduit over de spannende reis. Een beetje teleurgesteld was hij wel: "Oma, de soldaat had geen schietgeweer"

M.


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine