strijkende moeder...

het blauwe capeje

 

Vorige maand is mijn moeder gestorven, na een steeds verder verslechterende gezondheid. Ze is 97 jaar geworden. Wij moeten nu haar huis leeghalen omdat het verkocht moet worden. En dat betekent geconfronteerd worden met veel. Allang vergeten dingen van vroeger en de daarbij behorende herinneringen. Zo vind ik een foto van ons gezin (vader, moeder, twee kinderen) waarop mijn broer en ik acht en zes jaar oud zijn.

Een stralend en gelukkig gezin, met nog een heel leven voor zich. Mijn broer in korte broek, met slipover en gebreid dasje, ik met een grote strik in het haar en krulletjes. Tegelijk weet ik weer hoe ik, steile Heintje, aan die krulletjes kwam. Die kreeg ik doordat mijn moeder 's avonds papillotjes in mijn haar draaide en als je die er 's morgens uithaalde had je dus, echt, heus, het zo vurig gewenste krullenkoppie.

Ik kom ook een blauw capeje met zilveren sterren erop tegen en opeens zie ik mijn moeder weer achter de strijkplank staan, nadat ze dat capeje voor mij had gemaakt toen ik mee mocht doen met een toneelstukje op school. Ik kon niet wachten tot ze klaar was en zat ongeduldig naar dat suffe gestrijk te kijken. Gek, dat gevoel van verwachting en spanning kan ik me ineens weer levendig herinneren, terwijl ik er toch al die jaren nooit, maar dan ook nooit meer aan teruggedacht heb.

Dat ze dat ding bewaard heeft! Misschien voor als ik een dochter zou krijgen? Maar ik kreeg alleen zoons en die hebben nooit getaald naar blauwe capejes met zilveren sterren.

 

Ans

 


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine