Het gevaar blijkt van de andere kant te komen. Duitse vliegtuigen brommen over het eiland en laten op 17 mei 1940 hun bommen vallen op Middelburg – de stad met z’n oude gebouwen brandt. Vier jaar later vliegen weer andere bommenwerpers boven het eiland, en openen hun luiken. Pakken met flyers dwarrelen door de nacht naar beneden. Verbaasde inwoners rapen ze de volgende morgen op: " Verlaat de lager gelegen plaatsen – ga naar hoger gelegen delen"! Mijn tante staat met het blaadje in haar handen: "Wat moet ik hiermee? Willen ze dat ik in de duinen ga zitten? Daar mogen we van de Duitsers helemaal niet komen! Ik blijf gewoon in mijn eigen huis!"

Na twee dagen komen de Engelsen terug. De bomluiken gaan opnieuw open, nu boven de vier dijken die het eiland beschermen tegen de zee. Als ze terugvliegen stroomt zeewater door de gaten naar binnen. Langzaam, bij elke vloed een paar decimeter meer dat bij eb niet terugstroomt vanwaar het kwam.

Mijn grootvader trekt aan de riemen. Het water klotst tegen de roeiboot. Het golft om de bomen, om boerderijen verderop, tot tegen de duinen in de verte. De lucht heeft de kleur van een grauwe novembermiddag, uit donkere wolken dreigt regen. De zilte geur van zeewater ruikt vreemd in de straat met de huizen. Op de muren van de woningen tekent zich witte uitslag van de zoutwatergrens af. Het is laag water. En het is stil, vreemd stil.

Uit de sponningen van de ramen zwaaien gordijnen van binnen naar buiten en terug, heen en weer. Velours gordijnen hangen tot flarden verwaaid in de vensterbanken. Ernaast wapperen verbleekte, kleurige lappen bij wat een kinderkamer zou moeten zijn. En waar eerder het centrum van huiselijk leven, de keuken, bruiste en geurde, hangen nu rafelige brabantse bontjes voor de kapotte ramen. Huis na huis in tante Annie’s straat laat zien, wat er van onze schuilplaats overblijft wanneer de natuur weer heerst.

Het heeft jaren geduurd tot de meidoornhagen opnieuw op de nog zilte grond wilden groeien, de boerderijen opgebouwd waren en de witte vloedlijn en de zeepokken op de overgebleven huizen langzaam zijn verdwenen. En de VVV van Middelburg weer mooie plaatjes van idyllische plekjes op Walcheren de wereld in kon sturen.