De ultieme foto voor mij, is die waarop ik met een warme, dromerige blik mezelf op de foto toelach, maar in de praktijk krijg ik altijd kiekjes voorgeschoteld waar ik raar op sta. De mond open, de ogen half dicht of in een onelegante houding. Elke keer constateer ik: zo ben ik toch niet? Maar het fototoestel is genadeloos en liegt niet. En ik stond toch zelf voor de lens?
Een bevriend fotograaf heeft mij eens uitgelegd waar het aan schortte: ik gedroeg me als een konijn. Een verschrikt konijn wel te verstaan. Als de lens op me gericht werd verstarde ik en ging ik staren in de lens. Met alle gevolgen van dien. De oplossing was simpel volgens hem: bewegen. Dat deed ik en waarachtig, het hielp. Plotseling stond ik spontaan op de foto en herkende ik mezelf. Godzijdank.
Daarom ben ik heel blij met de foto die mijn broer jaren geleden van mij maakte tijdens een gezamenlijke vakantie. De sfeer was ontspannen en mijn broer maakte een grapje net op het moment dat ik een hapje tomaat nam. Op hetzelfde moment drukte hij ook op het knopje van het fototoestel. En voilá, een reuzeleuke foto. Het bewijs heb ik nu in mijn fotoalbum, maar die ene foto, met die dromerige blik, staat nog steeds op mijn verlanglijstje.
Gonny Cappers
Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.