oud klaslokaal...

juf vormsma

 

Mijn vroegste herinnering: een omkieperende juf, die rakelings langs de kachel scheert om daarna gestrekt te blijven liggen.

Of waren het mijn vaders handen die me optilden nadat ik van die veel te steile trap gevallen was? Hoorde ik hem huilen? Nee, dat was wat later mijn moeder vertelde om mij ervan te overtuigen dat mijn vader wel degelijk gevoelens had: ‘Daar lag je, je vader huilde toen hij je van de grond opraapte.’
‘Echt waar?’
‘Echt waar!’

Een vroegste herinnering op je vierde? Is dat niet wat laat? Denk eens goed na.
Een bladerdak? Innig tevreden lag ik als baby urenlang naar de bewegende bladeren te kijken, vertelde mijn moeder. Een ontroerende herinnering. Van haar, niet van mij. Jammer.

Dat andere beeld. Een met benzine vermengde plas water. Grillige patronen in regenboogkleuren. Ineens angst, plotseling weten: iedereen gaat dood. Niet meer aan denken, altijd aan denken.

Juf Vormsma gaat het worden, die vroegste herinnering van mij. Lang geleden is het, in de tijd waarin de juffen nog Vormsma en niet Annie heetten. Vier jaar ben ik. Daar zitten we, op onze kleine stoeltjes. Juf staat, hoog boven ons torenend. Dicht om haar heen zitten we en we luisteren, onze kleuterhoofdjes aandachtig naar haar opgeheven. Wat is ze lang! Een mooie zangerige, zachte stem. Ineens, zomaar, draait ze, tolt om haar as en, daar ligt ze, languit naast de kachel. Bang was ik niet, eerder verschrikt en verbaasd.

En toen? Dat herinner ik me niet meer.

Margriet Staal

 


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine