indrukwekkende trein...

kleintjes allereerste treinreis

 

Oma past op haar tweejarige kleindochter. Papa en mama gaan naar hun werk, allebei met de trein. Kleintje wil mee, maar dat kan natuurlijk niet. Ze is niet tot bedaren te brengen. Dikke tranen. Oma moet iets verzinnen om haar stil te krijgen.

"Weet je wat? Wij gaan straks naar de treinen kijken." Meteen stopt de huilbui. Oma denkt: treinen kijken, maar kleintje heeft zich iets anders in het blonde krullenkopje gezet: treinen rijden. Wat te doen?  Richting Roozendaal?  Naar Rilland Bath of door naar Middelburg en mama verrassen?

Het wordt Roozendaal, want dat is een spoorwegknooppunt en daar is veel te zien. Kleintje stapt parmantig de trein in en klimt op een plaatsje bij het raam. Ze kijkt haar oogjes uit, zowel binnen als naar buiten. Maar alles tegelijk, dat kan natuurlijk niet. De jongeman tegenover haar heeft kleintjes bijzondere belangstelling.

En ja hoor, daar klinkt het heldere stemmetje door de coupé: dat is ook een papa. De jongen krijgt een kleur en zegt: ik ben nog geen papa. Gelukkig komt op dat moment de conducteur en kleintje vertelt dat ze voor de eerste keer in de trein zit. Dat vindt de conducteur geweldig en ze krijgt dan ook een echt kaartje. Tijd om naar buiten te kijken is er niet meer, want de tien minuten zijn om en de trein rijdt Roozendaal binnen.

Maar gelukkig is dit nog maar de helft van de pret. De terugreis komt nog. Weer tien minuten!

 

Loes

 

 


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine