De trein raast voort en begeleid door gitaarmuziek zingen we liederen van "you are my sunshine" tot "All night all day, Angels watching over me!" Nu waren we al zingende bij New York aangekomen. Wij, de Surinaamse jongeren, zouden doorreizen naar Washington D.C. Ons treindeel zal afgekoppeld worden. We nemen afscheid en beseffen dat we de anderen nooit meer zullen zien, want na ’t verblijf in de gastgezinnen gaan we allen weer naar land van herkomst. Omhelzingen , afscheidsliederen, gejoel en gewuif. We scheiden van elkaar.
De trein gaat verder. We lopen naar ’t balkon en plotseling zien we ’t ander deel van de trein voor ons en al de andere jongeren van wie we zojuist hevig afscheid hebben genomen. Slechts een hek tussen ons! Het gejuich dat opgaat overstemt het geluid van de trein. Wat een spoedig weerzien is dat…. Dit houdt een belofte in..!
Nanda Th. Lubliek.
Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.