deze foto hoort bij dit verhaal...

meisje van toen

 

Vandaag ben je veertig jaar geworden. Is het toeval dat ik nu juist deze foto tegenkom? Weet je nog onze vakanties op Schiermonnikoog? We konden er geen genoeg van krijgen. We zaten in een huisje en een week leek wel een maand. Bij aankomst werd de vlag van Schier in de mast gehesen net alsof we wilden zeggen: we zijn thuis. Onbekommerd genieten van de natuur, de rust, de stilte.

Het leek altijd wel mooi weer te zijn, maar het zal best ook wel geregend hebben. ’s Avonds tegen zonsondergang liepen we weer naar het strand en zochten verder langs de vloedlijn. Al die soorten schelpen klein en groot, een enkele zeester of kalkskeletjes van de zeeappel, zeeschuim en soms bijzonder wrakhout, gekleurd touw, of een stukje barnsteen. En weet je nog die ene keer flessenpost met dat briefje erin uit Lowestoft, Engeland?

Heel geduldig liep onze labrador dan mee. Dertien jaar ben je op deze foto en gebukt in de ondergaande zon loop je nog schelpjes te verzamelen, als stond de tijd stil. De liefde voor de natuur, gratis om je heen, waar je van kunt genieten, is je met de paplepel ingegoten. Nog steeds heb je oog voor de schoonheid van de natuur en heb je ook een schelpenverzameling. Van wie zou je dat nu hebben....?

Je volgde je hart en je dromen en nu vele jaren later loop je langs de baai ten noorden van Sydney waar je woont en doe je powerwalk ter afwisseling van je vliegend bestaan. Met beide benen op de grond, letterlijk, en wandelend langs de mooie northern beaches boven Sydney. Je maakt dan een foto met oog voor detail en die mail je me toe, van die kleine konijntjes in de duinen bij Curl-Curl Beach bijvoorbeeld. Maar ik weet dat je dan onderbewust ook vaak aan Schiermonnikoog denkt, aan toen. Aan die mooie zonsondergangen op het eiland en onze zoektochten langs de vloedlijn.

Het is verder weg en anders maar in wezen ben jij dezelfde gebleven, meisje van toen, met liefde voor de zee, de schoonheid van de natuur en het mooie weer. Alleen loop ik nu niet meer voor je, naast je of achter je. Maar altijd voelen we door de zee een soort verbondenheid. We volgen dan in gedachten de vloedlijn langs het strand, plukken de schelpen in het zand, de golven in de branding en de vrijheid in de zeelucht.
En hoezo toeval dat ik dit schreef op mijn verjaardag 25 mei 2008?

Je mam

(Joke Wöhler)


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine