donkere weg...

nachtblind

 

Een uur wachten in Bremen, in de kou, met twee kleine kinderen ook nog.
De volgende keer gaan we weer met de auto, maar wat was het leuk!  Naar Cats in Hamburg met de trein. A. en E., de enige kinderen in de spannende zaal met mooi aangeklede mensen. De muziek begint, de 'cats' komen voor ons langs op, ze aaien de meisjes, geven een poothandje.
                 
Met mijn jas nog half aan druk ik op de playtoets van de telefoonbeantwoorder, ik luister, trek mijn jas weer helemaal aan en knoop hem dicht.  Naar Stadskanaal moet ik, nu direct, mammie, oma heeft een hartaanval gehad. 
 
Ik stap in mijn auto en rijd naar Stadskanaal. Het is nog licht.  Refajaziekenhuis? Wie of wat is refaja?  Daar ligt ze. Intensive Care. Blauwe arm, van vingertop tot oksel, iets niet helemaal goed gegaan bij het prikken.  Gaat ze dood? De verpleger weet het niet. Misschien wel, misschien niet.  Boos ben ik, redeloos, machteloos, onterecht boos op die primitieve provinciale verpleger.  Weg hier, naar huis, naar mijn man, naar mijn meisjes, naar het leven.

Donker is het, donker, donker. Overal donker. Ik rijd, ik zweef, waar ben ik? Tegenligger. Stil maar, stil maar, houd het stuur vast.  Houd het vast, kijk naar de witte streep, weg van het licht. Het is zo donker, het is weer zo donker en ik kan me nergens aan vasthouden. Ik kan het niet, ik wil het niet. Ik laat het stuur nú los. Ben je besodemieterd! Niet doen, niet doen. Hou vast, je gaat naar huis, goed kijken, kijk, kijk naar de streep. Je bent al halverwege.  Gewoon doorrijden, vasthouden dat stuur, kijk naar de streep.
Rechts af, prijs de heer, iemand voor me, achterlichtjes, kijk naar de achterlichtjes,  volg de achterlichtjes, concentreer je op de achterlichtjes. Ontspan, rustig maar, stil maar, je bent er bijna.

Lantaarnpalen, bebouwde kom, huizen met licht, houvast.  Thuis.



Margriet

Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine