wachtend op de trein...

oponthoud

 

Daar staan we dan, het wordt voller en voller. De berichtgeving is summier, sterker nog, we horen niets over het vervolg. We staan en wachten, hoe lang?

"Zal ik daar aan de overkant een kroketje voor ons halen?" 
"Goed idee, ik let wel op de spullen."
Aan de overkant aangekomen zie ik dat ik niet de enige ben die het wachten met een snack wil veraangenamen. Een lange rij, er zit niets anders op dan aan te sluiten. Bijna aan de beurt hoor ik een bekend geluid, oh nee, ik haast me terug, dan maar geen kroketje.

Tevergeefs, hij gaat in de andere richting, maar ik durf het niet nog eens te wagen. Weer stopt er een: allemaal uitstappen! Waar blijft de snackbarondernemer met een karretje met koffie voor de wachtenden; hij had zijn omzet kunnen verdubbelen!

Opeens hoor ik mijn naam roepen; een collega. Zittend op een grote koffer vertelt ze dat ze naar haar zoon in Engeland is geweest. "Het was een voorspoedige reis en nu zit ik hier, gestrand in het zicht van de haven". Een groepje mensen verdringt zich rond een man in uniform. Er worden bussen ingezet. En masse zet de menigte zich in beweging, richting de uitgang. Maar wat er ook komt, geen bus!

Gemopper hier en daar, maar ook verbroedering: iedereen praat met iedereen. We staan en wachten! Eindelijk, eindelijk! Er komt een trein, gonst het. De groep zet zich weer in beweging, nu in omgekeerde richting. Het is dringen geblazen, iedereen wil een plaatsje, wij vissen achter het net. Weliswaar met opzet, want we voelen er weinig voor om als haringen in een ton te zitten. De deuren kunnen amper dicht!

Als na een kleine twintig minuten een volgende trein naar Groningen verschijnt, kunnen we wel mee. Het is nog erg vol maar na twee uur wachten op het perron in Meppel houden wij het liever ook voor gezien en stappen in. Met dank aan NS die zo lang werk had om een storing in een leiding op te lossen.

 

Sophia

 

Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine