De hoofdpersoon beleefde uitzonderlijke dingen, afgaande op de schaterlach die regelmatig klonk. "Wat idioot! Moet je horen!" En dan werden er weer passages voorgelezen. Hoewel het af en toe plensde van de regen, fleurde onze stemming helemaal op door haar plezier. Dat het zo in de smaak viel, was bijzonder: Wij, jonge verpleegsters in opleiding, voelden ons ver verheven boven de romantische onzin in de doktersromans. We namen ons vak zeer serieus en hielden ons normaliter niet bezig met de intriges en verwikkelingen die daarin uitgebreid uit de doeken worden gedaan.
In dit weekje vakantie hadden we onze studieboeken thuisgelaten en allerlei ontspannende lectuur meegenomen. Overdag wandelden en fietsten we heel wat af. Maar ‘s avonds in de caravan dook zuster Lingwoods patiënt weer op. Hoe langer ik naar de foto kijk hoe meer het me gaat intrigeren. Nu, veertig jaar na dato, vraag ik me af of zuster Lingwood nog steeds haar patiënt verzorgt.
Zou er nog een exemplaar bestaan? De zoektocht kan beginnen.
Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.