regen in moskou...

stortregen in moskou

 

Dit redden we niet. De lucht is inktzwart. De bui kan elk moment losbarsten. En het is zeker nog een half uur lopen om in de buurt van de gum - de duurste overdekte winkelstraat van Moskou - te komen waar onze touringcar staat. Doorlopen moeten we, want de bus vertrekt om vier uur en t is nu bijna drie uur in de middag. Schuilen kunnen we dus niet.

Vier Surinaamse vriendinnen: twee hebben een regenjack en de andere twee niet. We lopen verder. Daar barst de regen los. En he ! Nog nooit zoveel water in zulke dikke stralen naar beneden zien vallen. Al snel kan de riolering het niet aan. We lopen tot onze enkels in t water. Doen onze schoenen uit. Gillend van t lachen lopen we door.

Bij de gum gekomen zijn we verzopen katten. We vragen een voorbijganger om een foto van ons te maken. De vier Musketiers - zoals we al meer dan vijftig jaar door vrienden en familie genoemd worden - van links naar rechts: Loetie, Alma die heeft haar broekspijpen tot boven de knie opgetrokken, Nanda (blij dat ik mijn regenkleding niet in de bus heb laten liggen) en Joke zonder bescherming, dr en dr nat.

We hebben lol. Maken geschiedenis; van Moskou zullen we vertrekken naar St.Petersburg dat in dit jaar 2003 driehonderd jaar bestaat. We hebben bekijks, doch we zijn op tijd. Kijken we nu na al die jaren naar de foto: krijgen we opnieuw de slappe lach!

Nanda Th.Lubliek


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine