Hij vertelde veel en enthousiast over de omgeving van zijn onbezorgde jeugd. Hoe hij speelde op de Pietersberg en op de Hemelseberg, in de uiterwaarden van de Rijn en op de Westerbouwing, samen met zijn vriendje Jan; hoe zij met de hond over een bevroren vijver liepen en er gezamenlijk doorheen zakten..

Tot de evacuatie, in 1944, heeft mijn grootmoeder nog in het huis aan de Kneppelhoutweg gewoond en ik heb er in mijn vroegste jeugd dan ook menig uurtje doorgebracht. In de oorlog heeft het huis aanzienlijke schade opgelopen, die nooit behoorlijk is hersteld. Het balkon was weg en blééf weg. Een behoorlijke schilderbeurt heeft het huis nooit meer gehad. Vanwege de woningnood werd het huis na de oorlog door twee families betrokken.

Grootmoeder overleed en het huis werd verkocht.
‘Zullen we nog even aan de Kneppelhoutweg kijken?’ Een vraag van mijn zwager in oktober 2006. We waren tóch in de buurt. Het huis stond leeg. Wij konden dus ongestoord rondkijken. Met de kennersblik van een architect wist mijn zwager dat het huis rijp was voor de sloop. Een nieuwsgierig geworden buurman kwam een praatje maken en vertelde dat de bouwval voor €.800.000.- was verkocht! Gelukkig hadden wij een fototoestel bij ons. Gauw dus huis, tuin en het aangrenzende Rozenlaantje aan alle kanten gefotografeerd. Het huis bleek kleiner dan ik me als kind had voorgesteld, maar de tuin was weer veel groter.

Een week later wilde mijn zus toch ook nog even kijken, maar er was niets meer te zien, zelfs het puin was al opgeruimd. Het granieten aanrechtje, de blauwe trap, de koepelkamer waar oma appeltjes droogde, de slaapkamer met de opgezette uil waar ik zo bang voor was, alles verdwenen. En nu? Wat komt er nu op dat prachtige plekje te staan? Eigenlijk willen we het niet weten. Laten we ons de Kneppelhoutweg maar herinneren zoals het was in onze jeugd.

Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.