rotonde...

de perfecte gastvrouw

 

Ik minder vaart en sukkel achter een vrachtauto de rotonde door en geef gas bij.
Mijn gedachten gaan terug naar het vakantieweekje, het afscheid van mijn vriendin vanochtend op het station en het bezoek daarna aan mijn oude oom en tante. Het zonnetje schijnt en tevreden leun ik achterover in de stoel.

Hoe zal het thuis zijn?
Een harde windvlaag schokt plots mijn schouder. Ik open mijn ogen en zie de vangrail recht op mij afkomen. Een flinke ruk aan het stuur doet mij van richting veranderen en ik begin aan een rondedans op de snelweg. Auto’s cirkelen om mij heen, een landrover rijdt voorbij. Als ik voor de vijfde keer de helverlichte banen zie opdoemen, denk ik aan mijn kleinkinderen. Ik voel verdriet. Dan, plotseling, rij ik in achterwaartse richting. Remmen!, denk ik. Zacht krakend schuift de kofferbak in elkaar.

Twee mannen. Aan de overkant maakt een van hen zich los en steekt over, de ander belt 112. "Ik was in slaap gevallen", verontschuldig ik me. "Mevrouw, ik rij u naar huis of ik bel nu een ambulance", klinkt het bars. Vijf minuten later rijden we verder, de collega achter ons aan. Brandweermannen zijn het, die terug komen van een vergadering. We spreken alsof we zojuist samen iemand van een wisse dood hebben gered.

Thuis ben ik de perfecte gastvrouw. De mannen vertrekken nadat ik beloofd heb de huisarts en de kinderen te bellen. De huisarts weet zeker dat ik niets mankeer. Een week later rij ik langs de onheilsplek, maar vind mijn geest niet terug.

Tiny


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine