het dorpje cicmany...

cicmany

 

Op de foto hangt een fors schilderij met een eenvoudige, maar wel bewerkte lijst aan een houten wand. Afgebeeld tegen een donkere achtergrond, een naar links wegkijkende statige, oudere man met een grote, aan de uiteinden licht opkrullende snor gekleed in een wit hemd met okerkleurige halsdoek, op zijn hoofd een zwarte hoed met rode bies en losjes over zijn schouders een soort jagersjas met opstaand zwart boordje. Ernaast poseert een glunderende zestiger, kalend, ook besnord, maar dan een minder martiaal model, vlinderstrik, eenvoudig pak, waarvan het jasje nét nog sluit over de bolle buik. Mijn oom Jan, jongere broer van mijn moeder. Achterop de foto, genomen in februari 1992, heeft hij voor mij geschreven: ‘Auf dem Bilde an der Wand ist Jan Chípek, mein Grossvater (dein Urgrossvater). Das Bild hängt im Museum in Cicmany. Der Maler war Meister Fillo."

Dat museum in Cicmany, Tsjecho-Slowakije, waar nu nog dat portret van mijn niet onverdienstelijke overgrootvader hangt (ook zijn cello staat er tentoongesteld), was het geboortehuis van mijn moeder.

Ruim vijftig jaar nadat de familie het noodgedwongen verliet, keerde ze er in februari 1992 terug. De foto met het portret van mijn overgrootvader is een van een reeks ontroerende foto’s van die terugkeer: mijn moeder naast het plaatsnaambord ‘Cicmany’. Ze lacht, ze wijst naar de omringende heuvels. Mijn moeder op een kale keukenstoel aan een heel eenvoudig tafeltje, ernaast een kort bed, een crucifix erboven. Eenvoudig, heel eenvoudig. Mijn moeder, in gedachten verzonken, op een kerkhof, haar hand gelegd tegen de plek in de muur waarin de urnen van haar ouders en zuster staan.

Nooit gedacht dat ze ooit nog terug zou kunnen keren, voor alle zekerheid nog drie jaar gewacht. Eindelijk afgelopen, die oorlog.

 

Margriet


Dit verhaal werd geschreven tijdens de cursus Schrijf je levensverhaal.


terug naar de startpagina van moors magazine