volle maan...

 huisvriend

 

 Als mijn vrienden in de tuin werken huppel ik er altijd opgewekt achteraan. Soms hebben ze het over mij en dan vooral over mijn uiterlijk. Dat mijn zwarte pak zo mooi glanst, dat ik vriendelijke oogjes heb en dat 't zo bijzonder is dat ik helemaal niet bang voor ze ben. Iedere ochtend staat mijn ontbijt klaar, meestal brood, soms ook een lekker appeltje. Ik moet dan wel oppassen dat mijn collega's er niet met de buit vandoor gaan, dus sleep ik het fruit maar even onder de struiken, zodat 't niet zo in het zicht ligt.

Een enkele keer vergeten ze mijn ontbijt klaar te zetten. Dan zoek ik een plaatsje op de heg voor het woonkamerraam en blijf daar net zo lang zitten en naar binnen kijken tot ze me zien. Dan komen ze ook meteen naar buiten met de daghap. Daar heb ik ze dus goed in opgevoed. Deze zomer hebben mijn vrienden zelfs mijn leven gered.

Toen ze een weekendje weg waren moest ik zelf voor mijn eten zorgen en de rode bessen in de tuin zagen er zo lekker uit dat ik daar op afging. Helaas was er een net over gespannen en daar kwam ik in vast te zitten. Gewórsteld heb ik om los te komen. Juist toen ik dacht dat mijn laatste uurtje geslagen was, kwamen ze thuis. Ze hebben meteen het net kapot geknipt en voorzichtig mijn pootjes losgemaakt.

In alle stress heb ik ze nog gepikt ook, maar eindelijk was ik dan toch los en kon ik weer de boom in om wat bij te komen. Nee, het is wel uit te houden daar.

 

Ans