Anni Albers is altijd wat in de schaduw gebleven van haar beroemde man Josef Albers die we kunnen beschouwen als een van de grotere kunstenaars van de twintigste eeuw. Maar zoals achteraf wel vaker het geval blijkt met “vrouwen in de schaduw” heeft Anni ook een bijzonder eigen oeuvre opgebouwd waaraan je kunt afleiden dat het echtpaar in ieder geval uit dezelfde inspiratiebronnen putte.

In 1925 trouwde Anni met de briljante Josef Albers. Ze knipte haar haar af, kortte haar naam in (voluit heette ze Annelise Else Frieda Fleischmann), en accepteerde dat ze als vrouw alleen terecht kon in de textielwerkplaats. Daardoor werd textiel het uitgangspunt van haar kunst, die net als die van Josef, abstract was en bleef.

Toen het Bauhaus in 1933, gedwongen door de Gestapo, haar deuren sloot, verhuisden Josef en Anni naar de Verenigde Staten, waar Anni bleef weven, maar ook ging tekenen en met gouache ging werken. Pas in 1963 ging ze met druktechnieken aan de slag, wat haar weer een nieuwe, andere vorm van vrijheid gaf.

In het boek The Prints of Anni Albers zijn al haar druksels uit de jaren 1963 tot en met 1984 te vinden. We vinden daarin werk dat in zijn strakheid sterk aan dat van Josef doet denken, maar ook veel lossere lijnen die een spel met elkaar aangaan. Ze haalde haar inspiratie voor een deel duidelijk uit de structuren die ze kende van het weefproces, maar ook uit oeroude Mexicaanse kunst.

De potloodschetsen die ze maakte zijn overigens net zo interessant als de uiteindelijke prenten, doordat je goed haar creatieve proces kunt volgen. En dan hebben we het over het denkproces van een van de pioniers van de abstracte kunst, die hier op een fijnzinnige manier vormonderzoek doet. Daar komen druksels uit die ingetogen en afgewogen zijn. Rustig en evenwichtig, en tegelijk toch spannend genoeg om naar te blijven kijken. Je zou misschien verwachten dat dit soort eenvoudig ogende kunst snel zou vervelen, maar dat is absoluut niet zo.

Als kijker wordt er wel aandacht en tijd van je gevraagd, maar daardoor is het de perfecte kunst om op een plek aan de muur te hangen waar je er vaak naar kunt kijken. Net zoals met sommige muziek, die zich pas na een paar draaibeurten echt optimaal laat kennen, moet je hier ook wat langer en vaker naar kijken om de schoonheid ervan ten volle te onderkennen.

• The Prints of Anni Albers – A Catalogue Raisonné, 1963-1984 – Nicholas Fox Weber en Brenda Danilowitz – The Josef and Anni Albers Foundation – Editorial RM – ISBN 978-84-92480-52-4