Jaren geleden was ik in de
Nationalgalerie in Berlijn. Een groot vierkant gebouw propvol moderne kunst,
mooi opgehangen. In Duistland zijn wel meer plezierige musea voor moderne
kunst, waarin de kunstwerken over het algemeen goed tot hun recht komen.
Hier bleef ik in een kelderverdieping hangen bij het schilderij het jaar
44 van de Zuidamerikaanse kunstenaar Matta, dat overigens in 1942
geschilderd is. Het is het bloedrode schilderij dat je hier rechts ziet.
Ik kende de man helemaal niet, en als je reproducties van
zijn werk ziet spreekt dat ook niet meteen aan. Het ziet er een beetje
kitscherig uit en het zit tegen het surrealisme aan (ook al niet echt een
aanbeveling).
Toch heb ik daar toen twee uur
met open mond voor dit schilderij gezeten. Dat is, dat kan ik je verzekeren,
erg lang. Als ik een kwartier aan één stuk naar een schilderij kijk is het
al lang. Twee uur is héél lang.
De reproductie die je hier ziet is, als vaak met reproducties, nogal vlak,
en de kleuren kloppen niet helemaal met het origineel, maar zelfs met deze
foto van het werk kan ik de bewondering weer voelen die ik toen voelde. Je
wordt, als je even je aandacht op het schilderij richt, helemaal meegezogen,
de diepte van het schilderij in. Vervolgens word je een andere kant op
gestuurd, terwijl de diepte verandert terwijl je zit te kijken, net als het
perspectief. Heel bijzonder. Een schilderij dat zijn geheimen pas prijsgeeft
als je er uitgebreid voor gaat zitten. En dat geldt eigenlijk voor alle
schilderijen van deze schilder. We laten er hier nog een paar zien.
