Dooddoeners is de titel van een verzameling uitspraken die gaan over de kunst van het nee-zeggen, maar dan wel op zo'n manier dat de ander niet meteen doorheeft dat hij of zij met een kluitje in het riet gestuurd is.
De tekst die uitgesproken wordt dient dus enigszins vaag en ongrijpbaar te zijn, maar moet toch professioneel genoeg klinken om een direct weerwoord te voorkomen.
De voorbeelden zijn, denk ik, duidelijk (of liever, onduidelijk) genoeg.
Inmiddels zijn er al wat aanvullingen binnengekomen, zoals "Dit nemen we
mee!", met de verduidelijking: goed bruikbaar bij een vergadering met
'input' van de medewerkers, dus geen beleid, maar praktijk. Na veel gekijk
op horloge(s) door het management, want we hebben toch echt nog belangrijke
mededelingen - de cijfers van de afgelopen maand, de voortgang, ... -, komt
hij dan: 'Dit nemen we mee!' Om er nooit meer wat van te horen, als we er
zelf niet om vragen op een
volgende vergadering, en, een beetje gemeen, wijzen op het vorige verslag.
Aanvullingen zijn altijd welkom.
-
een duidelijke en eenduidige visie ontbreekt
-
het past niet binnen de kaders
-
het moet ook passen binnen een ontwikkelingsgericht werkklimaat
-
de doelstellingen zullen eerst aangescherpt moeten worden
-
dit is echt nog onvoldoende doordacht
-
dit is nog niet geheel voldragen
-
we nemen het mee in het volgende overleg
-
het past niet binnen onze toekomstvisie
-
we spelen het door aan de afdeling techniek
-
we hebben helaas geen ideeënbus, maar het is op zich wel een goed idee
-
ik ben bang dat het nogal gevoelig ligt
-
dit nemen we mee!
-
ik zet het nu even in de wacht, maar ik kom er later op terug...
-
ik wil het wel transparant houden
-
dat kan pas als er intern voldoende draagvlak voor is...
-
daar is nog geen format voor
-
er moet eerst financiële ruimte voor gevonden worden