Op het bruine kartonnen hoesje van Bravo Johnson's album The Crooked and
the Straight zie je veel lijken, geraamtes en een paar honderd jaar oude
foto's van blote vrouwen. Geen spoor van Bravo zelf, en als je naar zijn
hermetische rock luistert lijkt het of hij zijn eigen stem ook het liefst in
het gitaargeweld wil laten verdrinken. Maar de muziek is meteen raak -
stevig, rauw, een band die perfect op elkaar ingespeeld is, uitstekende
liedjes met pakkende riffs, pakkende melodielijnen en verrassende
overgangen. Bravo Johnson heeft mijn aandacht vanaf de eerste minuut en hij
laat me een hele cd lang niet meer los.
Sterker nog, als het album is afgelopen is de neiging om de cd opnieuw op
te zetten groot, en dan blijkt het bovendien een ouderwets groeiplaatje te
zijn, dat zo geraffineerd in elkaar steekt en zo hecht gecomponeerd en
gearrangeerd is dat je er steeds weer wat nieuws in ontdekt, terwijl die
rauwe energie toch ook steeds maar blijft voortrazen. Heerlijke muziek. En
een absolute aanrader.
Bravo Johnson - The Crooked and the Straight - Stone Junction
Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.
