Leo Tardin won ooit de eerste Piano Solo Competitie op het Montreux Jazz
Festival, en sinds die tijd befeeft hij zich vooral op avontuurlijk gebied.
Grand Pianoramax is een piano-drumduo (waarbij je "piano" ruim moet
opvatten, zeg maar keyboards) dat alle hoeken van de jazz en avantgarde
exploreert, en daarbij samenwerking met rockgiganten en rapartiesten niet
uit de weg gaat. Smooth Danger is dan ook een verbluffend en soms ronduit
verbijsterend album geworden, want de heren Leo Tardin en Dominik Burkhalter
opereren vanuit Berlijn, duiken diep de elektronica in, namen hun album op
in Mumbai, India en Fribourg, Zwitserland, mixten het in Engeland en weten
je continu op het verkeerde been te zetten. Je moet het horen om het te
geloven.
Er zijn gastoptredens van tablaspeler Karsh Kale en "gesproken
woord-kunstenaars" Mike Ladd en Black Cracker, er worden versleten Moogs
ingezet, oude Wurlitzers opgepompt, grand piano's mishandeld en merkwaardige
drumstellen gebruikt, en het klopt allemaal. Het resultaat is lichtelijk
ontregelend, maar hoe vaker je luistert, hoe meer je onder de indruk raakt
van dit opmerkelijke en buitengewoon avontuurlijke gezelschap dat er in
geslaagd is paden in te slaan die we nog niet eerder hadden gehoord. Vreemd,
maar zeer aanbevelenswaardig.
