|
|
wie - met dvd het kwaad buiten - kamp vught |
|
|
Het Nationaal Monument Kamp Vught bestond in 2010 twintig jaar. Ter
gelegenheid daarvan verscheen er een cd met vijftien liedjes en een dvd met
verhalen. Beide zijn even indrukwekkend en even actueel. Het opmerkelijke
aan de cd is dat de liedjes die de kleine persoonlijke verhalen vertellen
het hardste binnenkomen. Het liedje van Gerard van Maasakkers waar je hier
een klein fragment van kunt beluisteren wordt verderop zo aangrijpend dat de
tranen mij over de wangen liepen. En niet alleen vanwege de aangrijpende
situatie die geschetst wordt, maar ook door de vanzelfsprekende manier
waarop de verteller steeds zegt: "wat zou jij dan doen?", waarin de
vanzelfsprekendheid besloten ligt dat jij het net zo zou doen, boterhammen
in de vensterbank leggen (om maar iets heel simpels te noemen).
Het schrijnende is dat je op de dvd, waar mensen uit het dorp Vught over hun ervaringen met het kamp vertellen, onder meer een man tegenkomt die met volle overtuigingskracht vertelt dat hij zijn broer op een bepaald moment uit het kamp weghield omdat hij veel te roekeloos was en zijn laatste boterham wel weg wou geven, en dat kon natuurlijk niet. Hier hoor je een overtuigd lafaard aan het woord die uitlegt dat hij niemand hielp en zeker geen briefjes smokkelde ofzo, want dat was veels te gevaarlijk, en die verderop ook nog eens vertelt hoe hij de binnenkant van een veewagen met prikkeldraad betimmert terwijl hij weet dat die later zal worden volgestouwd met zwangere vrouwen en kinderen. "Maar ja, je wordt er hard van". Gelukkig staan daar ook andere verhalen tegenover, onder meer van een
vrouw die vertelt dat ze voor boterhammen voor de gevangenen zorgde en
briefjes smokkelde en dat natúúrlijk altijd deed en dat ze nooit bang was
geweest: "Dat deed je gewoon". Maar het zijn stuk voor stuk confronterende
verhalen, waarbij iedereen na al die jaren het hevigst geschokt blijft door
het feit dat er ook kinderen en zwangere vrouwen in dat kamp zaten en dat ze
er alleen met stille machteloze woede naar konden kijken, en alleen soms
maar een heel klein beetje konden helpen.
Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.
|