Samuel James is een verbluffende muzikant. Hij speelt niet alleen virtuoos
gitaar (zowel twaalfsnarige, resonator als flamencogitaren, en zowel
fingerpickend als slide), maar ook de vijf- en de zessnarige banjo,
mondharmonica en piano. Hij zingt bovendien ook nog ontspannen en ziet
ondertussen ook nog kans met zijn voeten op verschillende manieren te
stompen of te tappen (met en zonder tamboerijn) en in zijn handen te klappen
als dat nodig is. Maar soms hoor je hem hier ook gewoon heel ingetogen
gitaarspelen en een ontroerend klein liedje zingen. Het klinkt allemaal
bedrieglijk gemakkelijk en relaxed, maar ondertussen heeft de man je binnen
een minuut volledig te pakken. Luister maar eens naar het fragment van het
openingsnummer over Bigger, Blacker Ben die midden in de nacht wakker
wordt en wat Ku Klux Klanmannen en een brandend kruis in zijn voortuin
aantreft. Het loopt overigens goed af met Ben.
James is een meer dan
uitstekende liedjesschrijver, met onder veel meer prachtsongs over de
verkeerde vrouwen waar hij op valt en andere opmerkelijke mensen. Hij heeft
bovendien een opmerkelijke eigenschap die niet zo heel veel zangers hebben -
hij dwingt op een onnadrukkelijke manier de aandacht af. Je gaat bijna
ongemerkt naar hem luisteren, en blijft dan ook geboeid luisteren, niet
alleen naar die mooie liedjes, maar ook naar dat fantastische gitaarspel.
Veertien nummers lang hoor je één man spelen, en je zit bijna een uur lang
op het puntje van je stoel. Magnifiek. Akoestische muziek wordt zelden zo
spannend en geraffineerd als hier. Absolute topklasse.
