een deel van de wedding en funeral band...

De man links in het zwart is de opmerkelijke percussionist en dirigent van de band. Kaal hoofd, in de nek een driehoek zwart haar in staartjes met gouden belletjes en forse tatoeages op de armen, maar als hij stond te dirigeren kreeg hij iets heel ontroerends over zich – dat ging met passie en met lieve gebaren. Maar vooral met veel overtuigingskracht.

de start van het concert...

Het begin van het concert. Ineens doken er overal in de zaal toeteraars op. Verrassend, maar ook aangrijpend, door de muziek die ze speelden. Ze hadden de zaal meteen volledig mee.

wedding and funeral band...

Een schitterend Pools mannenkoor van vijftien man, links een Indiase percussiesectie, daarvoor de Arabische tak van het orkest met oud, trommels en viool, dan nog twee Bulgaarse zangeressen en een blaasorkest uit de Balkan en een westers strijkkwartet. Wereldfusie op zijn verrassendst en zijn best.

veertigkoppig orkest...

Op een bepaald moment stonden er veertig mensen op het podium, waaronder rechts de drie zangeressen die de drie wereldgodsdiensten vertegenwoordigen. Bregovic’ houding tegenover religies is samen te vatten in één zin: “In de afgelopen twintig eeuwen heeft de mens gruweldaden gepleegd in de naam van God.” Toch is de titel van dit concert “My heart has become tolerant”. Een multicultureel orkest dat zingt voor de vrede, dat kan nooit goed klinken, zou je zeggen, maar het was voor mij het concert van het jaar.

applaus...

Applaus voor de solisten. Het concert duurde iets meer dan een uur, maar veel indrukwekkender kun je het niet krijgen.
 

terug naar de startpagina van moors magazine

»