Wij zagen Colin Linden voor het eerst toen hij in de concertfilm Down From The Mountain samen met Chris Thomas King een indrukwekkend bluesnummer speelde. Daarna kwamen we hem steeds weer tegen, bijvoorbeeld als producer en muzikant op de laatste plaat van Janiva Magness, en de nieuwe van Paul Reddick. Dat waren twee revolutionaire bluesplaten waar Linden voor mijn gevoel een grote indruk op heeft gehad. Ik raakte dus steeds nieuwsgieriger naar het solowerk van deze bescheiden Canadees.

Onze conclusie na drie cd’s – Colin Linden is een genie. Hij heeft namelijk iets onwaarschijnlijks voor elkaar gekregen, en weet dat onwaarschijnlijke ook bij anderen voor elkaar te krijgen. Blues kun je beschouwen als een vrij primitieve muziekvorm, en dat is meestal ook de kracht van de muziek – het gaat om emotie, het gaat om verdriet, het gaat om ellende, en hoe rauwer de muziek, hoe beter die emoties tot hun recht komen. Dat heeft Linden heel goed begrepen, maar hij voegde iets toe dat in de blues vrij zeldzaam is – subtiliteit. En als ik zeg dat hij subtiliteit toevoegde bedoel ik dat ook letterlijk zo. Het knappe is namelijk dat hij de rauwheid en de ongepolijstheid van de blues juist vast weet te houden, en misschien zelfs wel weet te versterken, terwijl hij door de geraffineerde arrangementen en de ingenieuze ritmewisselingen meer diepgang weet te bereiken dan in het genre gebruikelijk is. Dat levert opwindende muziek op die niet snel zal vervelen.

Linden is geen purist – hij voegt rock- en jazz-invloeden toe en weet ook muzikanten te ronselen die net zo’n open geest hebben als hijzelf, waardoor de muziek steeds spannend blijft. Hij werkte graag samen met Rick Danko (van The Band), maar ook met Lucinda Williams of Bruce Cockburn, en dat leverde steevast muziek op die avontuurlijker was dan we van genoemde artiesten gewend waren.

Ik denk dat het niet overdreven is te stellen dat deze Canadees de blues een nieuwe impuls heeft gegeven die nog lang door zal werken. Het is te hopen dat hij, naast zijn solowerk en het werk met zijn band Blackie and the Rodeo Kings, ook nog een tijd doorgaat met andere projecten. Iemand om heel goed in de gaten te houden!



 

terug naar de startpagina van moors magazine

»