Rosario Conte dwingt meteen met de eerste tonen van dit album een respectvol luisteren af. We laten die eerste driekwart minuut hier horen, dan weet je meteen wat we bedoelen, want Conte speelt fluisterzacht, subtiel en toch bijna dwingend en onontkoombaar gitaar. Muziek die absoluut niet als achtergrondmuziek fungeert, maar waar je je aan moet overgeven, die je moet ondergaan. Conte speelt hier composities van de zeventiende-eeuwse Italiaanse gitarist Francesco Corbetta en van zijn (waarschijnlijke) leerling Robert de Visée, en dat doet hij op een barokgitaar. Conte zegt over hun muziek onder meer: “in deze muziek kun je de stilte altijd horen resoneren, door de grond en in het delicate geluid van de gitaar – geluiden waarmee de stilte eeuwig in dialoog is.” Muziek om heel stil van te genieten. En muziek die onverdeelde aandacht verdient om volledig geapprecieerd te worden.

Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.

 

      francesco corbetta - prélude g sol re ut b mol

      robert de visée - gavotte cherie du due de montmouth



 

terug naar de startpagina van moors magazine

»