Zelfs als je ergens op de prairies van Canada woont ligt de wereld, onder meer dankzij internet, voor je open. The Duhks komen uit de plaats met de prachtige naam Winnipeg, Manitoba. Hun officiële debuutalbum komt uit op Sugar Hill en is geproduceerd door niemand minder dan banjolegende Bela Fleck. Paul Brady, Edgar Meyer en Victor Wooten worden als gastmuzikanten opgevoerd, maar eigenlijk heeft dit vijftal dat soort aanbevelingen en gasten helemaal niet nodig. We hebben hier namelijk te maken met een fantastische band die bestaat uit vijf zeer getalenteerde musici. Jessica Havey neemt de meeste soulvolle leadvocals voor haar rekening, maar gelukkig zingen Tania Elizabeth (fiddle), Jordan McConnell (gitaar) en Leonard Podolak (banjo) ook allemaal een of meerdere keren lead. Dat is al uitzonderlijk, vier mensen in een band die alle vier goed kunnen zingen. Daar komt nog bij dat ze ook heel goed samen kunnen zingen, de stemmen “pakken” heel fraai bij elkaar. Tussendoor strooien ze dan ook nog wat instrumentals, en ook daar imponeren ze, in de goede zin des woords. Scott Senior zingt niet, maar hij legt een verrassende percussiebodem onder deze akoestische folkband.

De muziek die ze maken is niet onder één noemer te vangen. Folk, ja, maar we horen ook keltische invloeden, we horen een ouderwetse pittige stringband, we proeven de sfeer van goede bluegrass, en het klinkt bij vlagen zeer Frans-Canadees, terwijl het geheel ook heel modern klinkt, en soms zelfs jazzy, zoals the Mammals ook opgepepte moderne folk maken waar je heel vrolijk van wordt. Het is dan ook niet heel vreemd om hier een nummer van Ruth Ungar van The Mammals tegen te komen. Ook hier spat de energie eraf, net als het plezier in het spelen. Maar wat deze band ook kan, is gas terug nemen, en ingetogen momenten inbouwen, en dat verwacht je niet meteen bij zo’n stel jonge honden.

Ze hebben er bovendien behoorlijk veel zin in, en laten in ruim een uur horen wat ze allemaal kunnen. Dat is niet alleen indrukwekkend, maar vooral ook heerlijk voor de luisteraar die al snel de smaak te pakken heeft. Ik durf dan ook rustig te voorspellen dat deze Canadese band een grote toekomst heeft. Een heerlijke plaat.

 



 

terug naar de startpagina van moors magazine

»