let it slide... david holt
- de man in de schaduw
david holt en de lightning bolts

David Holt is een beetje de man in de schaduw, een man die op een tamelijk onopvallende manier telkens weer prachtige cd's maakt die maar al te gemakkelijk over het hoofd gezien worden. Ten onrechte.

Let it slide

In 2005 maakte Holt een soloplaat. Hij vertelt in de begeleidende tekst dat de slide gitaar zijn leven gered heeft, omdat hij in een diep zwart gat viel toen zijn tienjarige dochtertje omkwam bij een auto-ongeluk. Hij kreeg van een vriend een zogenaamde National guitar met een stalen klankkast en begon slide gitaar te spelen. Op de cd hoor je twee liedjes die hij erover schreef. Luchtige, lichte liedjes met een zware ondertoon. Holt heeft niet echt een stem die er meteen uitspringt, maar hij zingt los en gemakkelijk. Dat geldt ook voor zijn gitaar- en banjospel op deze plaat - het is allemaal van een bedrieglijke lichtheid. Holt heeft bovendien een manier van zingen die op een merkwaardige manier op die van Pete Seeger lijkt, hoewel ze totaal anders klinken. Beide weten ze je aan het luisteren te krijgen. Bij veel muziek weet ik na afloop absoluut niet wat er nu precies gezongen is, maar bij Holt zit je meteen vanaf de eerste zin echt te luisteren, en zelfs volslagen doodgezongen nummers als Top Of The World of Trouble In Mind krijgen bij Holt eindelijk ook betekenis. Dat is bijzonder knap, en Holt maakte dan ook een plaat die alleen maar beter wordt van vaker luisteren. Op dit album spelen wat beroemde vrienden als Doc Watson en Sam Bush mee, maar dan hebben we het eerlijk gezegd over een niveau dat Holt in zijn eentje ook haalt.

David Holt & The Lightning Bolts

In 2006 maakte Holt een plaat met zijn band, The Lightning Bolts, en die plaat is nog wat lichter, op het eerste gehoor, dan Let It Slide. Toch geldt ook hier dat de lichtheid  en soepelheid van spelen en zingen een bedrieglijk kantje heeft. Op het eerste gehoor gaat het ook hier om traditionele old time muziek, maar ook hier maakt iemand als Kenny Malone op percussie het verschil uit. De pure grootse kwaliteit van deze muziek zorgt ervoor dat het niet zo heel veel uitmaakt onder welk vakje deze cd in de winkel terecht komt. Dit is gewoon heel erg goed - je gaat er bovendien zelf van meezingen en je krijgt er een uitstekend humeur van. Ook hier worden een paar klassiekers, als Stagger Lee en Cuckoo effectief onder het stof vandaan gehaald, en krijgen we Top Of The World nog een keer, maar nu gezongen door bandlid Laura Boosinger. Toppers zijn wat mij betreft Shaky Jake (de perfecte uitvoering van een mooi anekdotisch verhaal) en Amarillo Jack.
Kortom: trakteer jezelf en haal David Holt uit de schaduw!

terug naar de startpagina van moors magazine