We hebben hier al een tijd een zwak voor de knusmuziek van John Lilly. De term “knusmuziek” behoeft wel enige uitleg, denk ik. Knus betekent in dit geval iets anders als kneuterig. Goede knusmuziek is leuk zonder lollig te zijn en gezellig zonder tuttig te worden. Feel-good music noemen ze het ook wel. Muziek die warm, sympathiek en zachtmoedig klinkt.

John Lilly zingt op een ouderwets klinkende manier, en doet dat erg goed. Dat wil zeggen dat hij soepel en gemakkelijk zingt en dat hij daarbij ook soepel begeleid wordt, waardoor je bijna zou vergeten dat de muziek welk degelijk heel goed in elkaar steekt. We hebben het dan over bluegrass, country, folk, waarbij Lilly zelfs niet voor een jodel terugdeinst. Bij hem roept het vooral een brede glimlach op. Het klinkt allemaal traditioneel, in de Americanatraditie, maar Lilly heeft zijn eigen weldadige sound.

Wat daarbij ook opmerkelijk is, is dat Lilly tien van de veertien nummers zelf schreef, en dat hij regelmatig genoeg heeft aan zijn eigen gitaar als begeleiding. Zijn vorige album bleven we steeds weer uit de kast pakken om hem te draaien, en dat gebeurt bij dit album zeker ook. Het is muziek waar je zeer gehecht aan raakt.



 

terug naar de startpagina van moors magazine

»