Surface Noise is een ietwat rommelige powerpopband uit Rotterdam die al een jaar of vijf geleden begon liedjes op te nemen op ouderwetse apparatuur (buizenmicrofoons en dergelijke). Na vijf jaar gestaag opnemen hebben ze zo’n zestig liedjes opgenomen, maar een samenhangend album maken lukt ze niet. Totdat zanger en liedjesschrijver Yop op een rommelmarkt een lo-fi plaat van R Stevie Moore opduikelt. Die lp, Everything, bevat losse fragmenten uit verschillende periodes en vormt toch een mooie samenhangende plaat. Het licht begint pas echt te schijnen als Yop via internet contact krijgt met Moore, die wat adviezen geeft waar Surface Noise mee verder kan. Het levert Molded op, een compilatie van die vijf jaar geknutsel. Alles bij elkaar blijkt er zo toch een fraai samenhangende plaat te kunnen worden gecreëerd. Soms kun je goed horen dat één nummer bestaat uit drie of meer in elkaar geschoven liedjes, maar dat is eigenlijk ook juist de charme van dit album. Zeer gevarieerde, aanstekelijke, ongecompliceerde, lekkere pop, en gespeeld op heerlijk lullige instrumenten – analoge synthesizers, mellotrons en dergelijke. Niet zo glad als bijvoorbeeld de Beach Boys, maar net zo ambitieus. Een plaatje om erg vrolijk van te worden.

Klik op het driehoekje om het fragment te beluisteren.

 

      surface noise - my little watadori

      surface noise - last piece of bubblegum

      surface noise - turning night into day



 

terug naar de startpagina van moors magazine

« | »