de première van little whiskey child...

blue dew - little whisky child

blue dew...

op de achtergrond whisky child bridget...

the parting glass...

 

Blue Dew is een Zwolse band die gegrepen is door Ierland, en dan niet alleen door de Ierse muziek, maar ook door Ierse verhalen. Want Ieren kunnen niet alleen fantastisch zingen en muziek maken, het zijn ook geweldige verhalenvertellers. John Beumer is de verteller van de band, en Marius Klein zorgt voor de muziek. In Little Whisky Child, hun derde avondvullende programma, is vrijwel alle muziek van de band zelf, en daar zitten dan ook een paar echte juweeltjes tussen, zoals een drinklied dat alles in zich heeft om een wereldwijde klassieker te worden. Het zou me niet verbazen als we dit nummer binnenkort in andere uitvoeringen tegenkomen.

We zagen de première van Little Whisky Child in een bijzondere ambience, namelijk op een kleine camping, De Bekhofschans, in het gehucht Boijl, op de grens van Drenthe, Groningen en Friesland. Een kleine, maar erg mooie camping, waar het hele weekend (van vrijdag tot en met zondag) verhalen verteld werden, en waar Blue Dew op zaterdagavond in een tent voor het eerst haar nieuwe programma voor publiek speelde. Het verhaal speelt zich af tijdens de Amerikaanse drooglegging, en het gaat over drie Ierse broers die denken dat ze met hun zelfgestookte whisky, op recept van pa, fortuin kunnen maken in Amerika. Het verhaal gaat verder over vriendschap, broederschap, liefde, alcoholisme, Ieren, drinken en muziek. En over het meisje, de Little Whisky Child, dat vermangeld dreigt te worden. De achterwand van de tent was open, waardoor de omgeving een deel van het decor werd.

Meer vertellen we niet, want dat zou het effect teniet doen van zelf een voorstelling meemaken van dit gezelschap, dat nog steeds op een vrij unieke manier een goed verhaal weet te combineren met goede muziek, waardoor de muziek sterker wordt, en het verhaal ook. Dat is knap, en het publiek weet het ook zeer te waarderen. Het bijzondere aan de band is dat ze zich zo langzaamaan losgezongen hebben van de Ierse traditie (waar ze overigens met beide voeten in blijven staan) door met een eigen verhaal en eigen muziek een voorstelling neer te zetten waar ze rustig mee op tournee kunnen door Ierland. Mooi, soms aangrijpend, soms uitnodigend tot meezingen of dansen, maar van begin tot eind zeer de moeite waard. Klasse!

terug naar de startpagina van moors magazine