|

|
In de wereld van de singer/songwriter zijn er
enorme verschillen - je hebt de felle agressieve liedjesschrijver en de
bedachtzame poëet, en alles daartussenin. De oudere, ingetogen liedjeszanger
klinkt soms op het eerste gehoor wat saai, maar als je de tijd en de
aandacht neemt om goed te luisteren kan hij voor heel aangename verrassingen
zorgen.
Dan McKinnon
De Canadese
Dan McKinnon kun je rekenen tot de afdeling "kamermuziek" van de
liedjesschrijvers - ingetogen en beschaafd. Maar de arrangementen zijn
verfijnd, de zang is aangenaam en de liedjes hebben ook echt wat te
vertellen. Mooie formuleringen, zoals deze over jonge soldaten die op weg
zijn naar de oorlog: "Courage filled our hearts and fear our souls", uit
Miles To Go. Er staan meer indrukwekkende (anti-)oorlogsliedjes op Fields
of Dream and Glory, maar ook een liefdevol liedje over een gelukkig stel
dat al veertig jaar samen is, en liedjes over de zaken van het leven, steeds
fraai geformullerd en met die warme stem overtuigend gezongen. Vaak hoor je
alleen McKinnon met zijn gitaar, maar er komen regelmatig een accordeon, een
bas, een piano of een cello bij, terughoudend ingezet, maar wel fraai wat
toevoegend aan deze mooie gerijpte liedjes.
Dan Reeder
Dan Reeder begint met het nummer Three Chords waarin hij uitlegt dat hij
drie akkoorden kan spelen op zijn gitaar. Dat blijkt uiteindelijk wel mee te
vallen, en Reeder speelt niet alleen op een akoestische gitaar, maar ook op
zelf in elkaar geknutselde "trash electric guitars" of een zelfgemaakte
ukelele. Reeder doet op zijn cd alles zelf, ook de percussie en het
meerstemmige zingen. Omdat hij niet echt een heel sterke zanger is blijkt
dit een prima oplossing. En hoewel het allemaal wat simpel en
kelderknutselig klinkt is dit wel een intrigerende cd. De teksten zitten op
een iets ander niveau dan die van McKinnon - "All I want is food and pussy",
maar hij maakt wel heel erg grappige liedjes. Ik schoot in ieder geval een
aantal keren fors in de lach, en ik betrapte me erop dat ik de liedjes van
Reeder ineens zelf liep te zingen, terwijl die van McKinnon toch vooral
luisterliedjes zijn. De bedrieglijk simpele liedjes van Reeder blijken dan
toch te beklijven.
terug naar de startpagina van moors magazine
|