Hij vertelde ook dat hij vaak geassocieerd wordt met electronica en veel percussie, maar "thuis heb ik een piano staan waar ik op componeer, dus ik besloot ook wat te gaan schrijven voor het instrument dat het dichtst bij me staat." Die pianomuziek komt nog het dichtste bij minimal music, want hij gaat hier tot op het bot - je krijgt kale muziek, repetitief, ritmisch, maar toch ook steeds weer met melodische elementen. Hypnotiserende muziek waar je aan de ene kant bijna van gaat knikkebollen, terwijl hij wel degelijk een spanningsboog in zijn composities weet in te bouwen, anders dan sommige minimale collega's waar alles soms alleen maar voortkabbelde. Muziek die je optilt, en ondanks de kaalheid ook met een bepaalde warmte.
De grote zaal van de Oosterpoort zat helemaal vol, en na het derde stuk kon je constateren dat niet iedereen gecharmeerd was van deze bijzondere muziek - een aantal mensen stapte geagiteerd en enigszins geïrriteerd weg. Glass weet dus nog steeds mensen te raken, positief en negatief, al was het allergrootste deel van de zaal laaiend enthousiast, en moest Glass na een staande ovatie twee toegiften spelen.