|
|
Dit is al het negende album van deze Canadese
folkzanger en het eerste dat ik hoor. Een mooie warme bariton zingt
ouderwets klinkende liedjes, niet al te uitbundig begeleid door akoestische
instrumenten. Gitaren, een fiddle, een paar fluiten af en toe. Keelaghan is
een echte verhalenverteller, die kleine geschiedenissen laat horen, maar hij
doet dat wel zo, dat je ook echt gaat luisteren. Dat komt puur doordat hij
als zanger de liedjes die hij kiest met overtuiging zingt, alsof hij ze zelf
geschreven heeft. Ik was zelfs verbaasd dat alleen het laatste nummer, My
Blood, door Keelaghan zelf geschreven was.
Ook de Ierse wortels van Keelaghan klinken door,
maar de muziek klinkt weliswaar traditioneel, maar ook weer niet. Keelaghan
zingt erg gemakkelijk en soepel, de begeleiding is prachtig, en er ontstaat
een muziek die eigenlijk volstrekt tijdloos is, of van alle tijden. Hij doet
je realiseren dat folk een uitermate levende traditie kan zijn. En ongemerkt
zit je weer geboeid te luisteren. Mooi! James Keelaghan houdt folk levend op
een onnadrukkelijke, maar uiterst effectieve manier - door pure kwaliteit.
terug naar de startpagina van moors magazine
|
