montana mandolin society...

dennis white en zijn montana mandolin society

dennis white...

 

Dennis White verhuisde van het zuiden van de Verenigde Staten naar het wijdse Montana, en zingt op zijn soloplaat dan ook onder meer het prachtige Fifty Miles of Elbow Room. We waren eigenlijk vooral benieuwd naar zijn Montana Mandolin Society, maar hij stuurde zijn eigen plaat als bonus mee, en dat bleek een onverwacht juweeltje. Al tien jaar geleden gemaakt, maar kwaliteit kunnen we altijd in de spotlight zetten, dus bij deze eerst aandacht voor White's soloalbum.

Dennis White - Elbow Room

Dennis White toont zich hier een echte pure bluegrassman, en weet zelfs van Eric Andersens Close The Door Lightly een schitterend, sprankelend bluegrassnummer te maken. White heeft een aangename, warme stem, waardoor alle liedjes die hij hier zingt feelgood songs worden. Hij durft ook Skippin' in the Mississippi Dew van John Hartford aan, ook al is Hartford's origineel moeilijk te overtreffen. White maakt er zijn eigen versie van, die zeker de sfeer van de Mississippi weet te vangen. Knap, en mooi. Er staan ook een paar instrumentals op, en White laat horen dat hij niet alleen een voortreffelijk gitarist is, maar ook een zeer goede mandolinespeler en ook de banjo heeft geen geheimen voor deze man. Zijn begeleiders zijn ook absolute topmuzikanten, en al met al hebben we hier te maken met een tijdloos juweeltje dat als een ouderwetse topper groeit bij elke draaibeurt. Muziek om zeer gehecht aan te raken.

Montana Mandolin Society - Dance of the Sandhill

Twaalf muzikanten telt dit mandolineorkest, waarvan er zes ook daadwerkelijk de mandoline bespelen. De anderen spelen percussie, gitaar, bas, cello en viool. Dance of the Sandhill bevat dertien instrumentals, waarin je de wijdsheid van het landschap van Montana hoort doorklinken. Nergens klinkt dit orkest log of traag, integendeel. Het klinkt allemaal wonderbaarlijk transparant en subtiel, met aandacht voor de kleinste details, terwijl er toch regelmatig een mooi vol klanktapijt geweven wordt. Ze spelen een groot aantal zelfgeschreven nummers, maar ook een aantal traditionals (Montana's Farewell, Simple Gifts) en klassiekers als Sweet Georgia Brown en My Funny Valentine die hier losjes en luchtig maar zeer raak en verfrissend worden neergezet. Een heerlijk album met verrukkelijke, bedrieglijk eenvoudig klinkende muziek waar je niet snel op uitgeluisterd raakt.

terug naar de startpagina van moors magazine