cuby

the blues

homemade

the groovemaster

the incredible blues puppies

richie milton...

henry butler

michael fracasso

moonchild...

De blues is nog lang niet dood. Het wordt door de oudere generaties nog net zo fraai levend gehouden als door de allerjongste. We hebben hier een paar cd's uit het overweldigende aanbod van de laatste tijd geplukt, van alle leeftijden en van over de halve wereld, te beginnen in Drenthe, Nederland.


Cuby + Blizzards

Harry Muskee, alias Cuby, is de bekendste Nederlandse bluesman die er rondloopt, en dat is hij al heel lang. Dankzij producer DaniŽl Lohues, die op Cats Lost zelf ook meespeelt, mag Cuby als krasse zestiger nog een keer laten zien dat hij het nog steeds in zijn vingers heeft. Je moet dan wel even door zijn steenkolenengels heenluisteren, en je zult hem ook een paar keer moeten vergeven dat hij licht vals kan zingen (als je daar niet goed tegen kan moet je "I'm in your corner" even overslaan), want de band die hij om zich heen heeft staan is geweldig goed op dreef, vooral op orgel en gitaar, terwijl er als extraatje ook nog een fantastische blazerssectie meedoet, waardoor dit de sterkste plaat is geworden die Cuby in tijden gemaakt heeft. Ouderwetse blues, maar dankzij Lohues energiek en fris, en ouderwets krachtig.


The Homemade Jamz Blues Band

Twee broers en een drummend zusje, allemaal tieners, spelen net zulke ouderwetse elektrieke blues, maar ze overtuigen net ietsje minder. Dat is wellicht geen wonder, want juist voor de blues verwacht je toch een minimum aan levenservaring, maar de drie spelen wel de sterren van de hemel. Vooral zanger/gitarist Ryan Perry maakt indruk. Ryan is 15, zijn broertje, bassist Kyle, is 13 en zusje Taya is 9. Als band zijn ze niet echt heel opzienbarend te noemen, maar wel gewoon goed, dus we kunnen in de toekomst nog wat van dit drietal verwachten. Pa Renaud schreef overigens vrijwel alle nummers voor hun debuutplaat, en hij bouwde zelf ook alle gitaren, dus ze hebben het absoluut niet van een vreemde. Renaud Perry speelt op die debuutplaat van zijn kinderen ook een paar keer mondharmonica.


Lightning Red

Lightning Red is een oudere, roodharige blanke bluesman, die op The Groovemaster ook weer tamelijk ouderwetse elektrische blues speelt. Zelf probeert hij zo ruig mogelijk te zingen en speelt hij gitaar, zijn band bestaat verder uit een prima drummer, een keyboardspeler, een mondharmonicaspeler en een percussioniste die af en toe de tweede stem zingt. Stevig en goed, maar ook Lightning Red maakt geen spectaculaire, vernieuwende of zelfs maar opmerkelijke blues. Live is hij waarschijnlijk nog wat beter dan op plaat.


The Incredible Blues Puppies

Een Britse bluesband klinkt alrtijd anders dan een Amerikaanse, al proberen ze nog zo goed de Chicagoblues te spelen. Dat doen de Incredible Blues Puppies overigens verrekte goed, want de band klinkt lekker stevig, Alan Glenn zingt goed en speelt bovendien lekker rauw mondharmonica. Ze spelen bovendien voor het grootste deel eigen werk, naast wat nummers van bluesklassiekers als T-Bone Walker, Eddie Boyd, Leroy Carr en Slim Harpo. Elektrische Britse blues van topniveau. Een mooi compact klinkende band, die hier buitengewoon lekker op stoom is.


Richie Milton & The Lowdown

Ook Richie Milton is en klinkt Brits, al speelt ook hij met zijn band de elektrische blues die we vooral met zwart Amerika associŽren. De blanke zestiger Milton is een uitstekende, soulvolle blueszanger. Milton schreef vrijwel alle nummers voor Lowdowning zelf, en dat is zeer prima in orde - zijn liedjes worden niet voor niets regelmatig door andere artiesten gecovered. Hij weet bovendien zelf met zijn zang erg goed te overtuigen. In zijn lekker funky band spelen twee fantastische blazers een sleutelrol, want zij weten de zaak steeds bijzonder mooi op stoom te houden. Een magnifiek opwindend plaatje.


Henry Butler

Henry Butler is zelfs in New Orleans, dat zowat uitpuilt van de legendarische pianisten, een levende legende. Hij speelt op heel wat New Orleansplaten mee, maar met PiaNOLA Live presenteert hij zijn eerste solo-album. De plaat is duidelijk live opgenomen, en Butler speelt hier een behoorlijk aantal klassiekers, als Basin Street Blues, Tipitina en Old Man River, maar ook nummers als Dock Of The Bay of You Are My Sunshine. Als pianist weet hij beter te overtuigen, zeker als hij aan het improviseren slaat, dan als zanger. Maar ook daar weet hij je toch regelmatig in te pakken. Ouderwetse, kale pianoblues van een hoog niveau, waar je soms met open mond naar zit te luisteren.


Michael Fracasso

Michael Fracasso is een stadsmens, die nota bene in New York opgroeide, in Greenwich Village. Aan zijn muziek valt dat ook af te luisteren - echte ouderwetse blues maakt hij op Red Dog Blues niet, hij is meer een singer/songwriter die de blues heeft. Ingetogen Americana, eerder een mix van country, folk en rock, en Fracasso zingt daarbij met een wat hoge tenor. Feitelijk maakt dat natuurlijk ook niet uit, want de muziek is dik in orde, en Fracasso vermijdt in ieder geval de bluesclichť's, en dat is altijd aangenaam. Intelligente teksten, waarmee hij onder meer immigratie aanpakt als onderwerp. Gelaagde muziek die je de kans moet geven om te  groeien.


Travis "Moonchild" Haddix

En dan eindigen we toch nog met een echte ouderwetse elektrische bluesman - Travis "Moonchild" Haddix, die ook weer een prima blazerssectie tot zijn beschikking heeft, en daarnaast een prima pianist en een paar uitstekende gitaristen. Zelf speelt hij op Daylight At Midnight "solo guitar", terwijl hij ook nog twee "lead"- gitaristen in zijn band heeft. Geen idee wat het verschil tussen die twee is. Hij schrijft zijn prima materiaal gewoon zelf. Ouderwetse degelijke blues, niks mis mee, altijd goed voor de nodige muzikale vitamines. En meer hoeft dat soms niet te zijn.



terug naar de startpagina van moors magazine