time machine...

dakota dave hull

the loyalty waltz

sheridan square rag...

Dakota Dave Hull is een gitarist die op een akoestische gitaar speelt, in een stijl die hijzelf "Classic American Fingerstyle" noemt. Dat doet hij zonder meer virtuoos, maar hij doet nog iets meer. Hij heeft namelijk een merkwaardige, wat stugge, stroeve en daardoor heel spannende manier van spelen waarmee hij melodieŽn lijkt te kneden en te bewerken tot ze echte Dakota Daveliedjes zijn geworden. Dat is bijzonder.

Op eerdere platen speelde Hull solo, en daar liet hij al horen dat hij heel soepel en zacht, maar ook weerbarstig en stevig kan spelen. Het mooie is dat je soms pas na een minuut doorgebt welk liedje hij zit te spelen, omdat hij er een compleet eigen interpretatie van geeft. Dat hij het heel goed met Dave van Ronk kon vinden verbaast me niet, die had ook dat weerbarstige. Hull zingt niet, maar speelt alleen gitaar, wat betekent dat je liedjes die je altijd mee kon zingen nu puur als melodie hoort. En dan blijken ze nog allereli geheimen te verbergen die Hull tevoorschijn weet te toveren.

Dat werkts zelfs nog sterker op zijn laatste plaat, Time Machine, waar hij laat horen dat hij niet alleen een virtuoze sologitarist is, maar ook een meer dan voortreffelijk teamplayer. Hij heeft hier een groep fantastische musici om zich heen verzameld die hetzelfde gevoel hebben voor de muziek, en die met zijn allen voor verrassende interpretaties zorgen van bekende liedjes als Sail Away Ladies of Which Side Are You On?
In Clay Country, het eerste nummer, hoor je meteen de volledige band, met blazers en al, en het klinkt alsof je teruggaat naar de jaren dertig, maar dan wel Hull's jaren dertig, want het klinkt tegelijkertijd heel erg als muziek van nu. Het volgende nummer start met een zwalkende fiddle die door Hull en zijn gitaar in goede banen geleid wordt, waardoor alles weer klopt. Zo heeft elk nummer hier zijn eigen verrassingen, waardoor je steeds met bewondering zit te luisteren.

En dat niet alleen - het is ook nog eens pure knusmuziek, die hetzelfde warme gevoel oplevert als goede blaasmuziek. Muziek die je wel op straatfeestjes hoort spelen door knulliege amateurbandjes wordt hier ineens naar een hoger plan getild door fantastische muzikanten en schitterende arrangementen. Mooi.

 

terug naar de startpagina van moors magazine