percussiekwartet...

ear massage

ear massage...

Ear Massage is een percussiekwartet dat de lat zeer hoog legt. De vier percussionisten, Diego Espinosa, José García, Juan Martínez en Lester Rodríguez komen uit Mexico maar wonen in Nederland. Hier richtten ze in 2004 Ear Massage op, met de bedoeling hedendaags serieus percussierepertoire te gaan spelen. Dat doen ze op de meest uiteenlopende instrumenten met een verbijsterende virtuositeit, maar ook met passie. Ondertussen blijft de muziek altijd soepel en swingend, bijna doorzichtig en licht, opwindend en ontroerend.

De oudste compositie op hun cd is van John Cage, die Third Construction in 1941 schreef. Er wordt op de meest uiteenlopende percussieinstrumenten gespeeld, als koebellen, maracas, chinese cymbalen, tamboerijnen, ratels, enzovoorts. Voor die tijd revolutionair. Het stuk heeft nog nooit zo helder en transparant geklonken als hier. Prachtig.

Cage mag dan de bekendste componist zijn op dit album, de echte verrassingen zijn de meest recente composities, zoals Teguala van Juan Felipe Waller, die een stuk schreef voor 120 keramische tegels en tape. Dat levert achttien minuten adembenemende schoonheid op. Magnifiek. Niet alleen het spel van Ear Massage is hier adembenemend, ook de subtiele elektronische bewerkingen maken het een fantastisch stuk waarin de hele wereld door lijkt te klinken.

Ku-Ka-Ilimoku is, volgens de Amerikaanse componist Christopher Rouse, te beschouwen als een Hamaiiaanse oorlogsdans, maar dan wel gespeeld op westerse instrumenten en met de erin doorklinkende invloed van minimal music. Een opwindend stuk, met toch verrassend veel subtiliteit in de ritmische patronen die geweven worden.

José/before John van Aurél Holló is weer een totaal andere compositie, die begint met handgeklap, waarna de marimba een grote rol gaat spelen. Flamenco en Afrikaanse xylofoonmuziek klinken door. Verwarrend, maar bijzonder.

"..." is de merkwaardige titel van een compositie van Ricardo Giraldo die meteen binnenvalt met een waterval van marimba's. Vier marimba's die constant bewegen en doorgaan. Een gestructureerd tapijtje, helder en spannend.

Het album wordt geopend en afgesloten met bijzondere, minder modern klinkende composities waarin de zang vrij centraal staat. Dat maakt de cd nog iets luchtiger, het gewicht van alleen maar serieuze modern klassieke muziek wordt hier subtiel gerelativeerd met warmte en vrolijkheid. En het werkt - de cd komt er op een heel fraaie manier door in balans.

 

terug naar de startpagina van moors magazine