rally at the texas hotel...

ralston bowles

ralston bowles...

 

Ralston Bowles zet zijn muziek kracht bij door er veel ruis aan toe te voegen. Dat klinkt wat vreemd, maar het begint meteen al bij Satellite Sky, het eerste nummer, dat inzet met een geruis en gepiep en elektronisch geknars dat onder het hele nummer door blijft spelen. Als hij dan zingt "Why can't I sleep in peace tonight underneath a satellite sky?" hoor je precies waarom - je kunt de satellieten namelijk bijna boven je hoofd hóren terwijl hij het liedje zingt, en je realiseert je ineens dat ze daar altijd hangen, dag en nacht.

Het volgende nummer is Luke Powers' I Saw John Kennedy Today, waarin de zanger vertelt dat Kennedy niet dood is, want hij zag hem in zijn vrachtwagen voor een verkeerslicht staan. Onder het nummer door hoor je continu radiogeruis en fragmenten van het radioverslag rond de moord op Kennedy, wat het nummer een grote urgentie geeft. De titel van het album, Rally at the Texas Hotel, komt overigens uit dit nummer.

Die eerste twee nummers zijn de enige liedjes die Bowles niet zelf schreef. Zijn eigen songs zijn zeker zo sterk als die twee. Luister maar naar Breathe You In, waarin je letterlijk ruis hoort, van een oude krakerige vinylplaat. Dat wordt wel eens vaker gedaan om het effect van een oude plaat te krijgen, maar hier valt elke tik en shoef precies op zijn plek. "Adembenemend" is bij dit nummer de perfecte omschrijving.

Bij het volgende nummer, What Do You Want From Me Now? zorgen de licht overstuurde scheurende rockgitaren voor de lichte ruis die bij rauwe rock hoort. En zo wordt bij elk nummer een verrassend arrangement gespeeld, met verrassende toevoegingen die het nummer net nog iets extra's geven. Ralston Bowles speelt zelf gitaar en bouzouki, Marvin Etzioni, die het album produceerde, speelt gitaar, casio en zingt mee, de onvolprezen Gurf Morlix speelt gitaar, pedal en slide en zingt ook mee, Radoslov Lorkovic is te horen op B3-orgel en accordeon en ene Jagoda doet de percussie, drums en bas. Bowles heeft zelf bovendien een mooie, licht rauwe en hese, warme stem en zingt lekker soepel. Maar het zijn uiteindelijk vooral zijn liedjes die het doen.

 

terug naar de startpagina van moors magazine