Moore speelt prima gitaar en heeft een ongeschoold klinkende plattelandsstem (als je dat zo kunt zeggen), en hij zingt de liedjes op een manier die de tand des tijds goed lijkt te hebben doorstaan. Zo moet het honderd jaar geleden ook allemaal al geklonken hebben. Een man met een gitaar die zijn favoriete liedjes zingt.
Dat zijn voor een deel traditionals als
Cumberland Gap en Don't Let Your Deal Go Down, maar ook een aandoenlijk
liedje dat zijn vrouw heeft geschreven over de dood van hun enige kind - Our
Baby Boy Is Gone.
Moore zelf schreef een liedje, In The Year Of '41, over het feit dat hij
zijn bergdorp moest verlaten om als soldaat de tweede wereldoorlog in te
gaan.
Spencer Moore is hier achtentachtig, dus af en toe is hij niet meer helemaal toonvast, maar dat wordt gecompenseerd door het gevoel dat je in zijn houten huisje bent uitgenodigd om naar wat persoonlijke liedjes van de man te mogen luisteren. Een mooi intiem tijdsdocument.
- Spencer Moore - idem - Tompkins Square