|
|
veelzijdig wales |
|
|
De muziek van Wales zul je hier niet snel horen.
Dat heeft voor een groot deel te maken met de taal, want Welsh is voor ons
echt volstrekt onverstaanbaar, met onder meer klanken die op geslis lijken.
Toch blijkt er ook in Wales een breeduitwaaierende rijkdom aan muziek te
vinden te zijn. Muziek die ook zo goed is dat een breder publiek niet zo gek
zou zijn. Daarom hier een klein handjevol muziek uit Wales die allemaal op
haar eigen manier de moeite waard is, van zeer traditioneel tot pure pop en
jazzy singer/songwriters. Onderaan vind je bovendien een paar linkjes naar
andere recensies van prima cd's uit Wales. Ar Log - Goreuon Ar Log is waarschijnlijk de meest traditionele Welshe band, maar dat is zeker geen reden om ze te negeren. Want zoals bij alles is het zo dat pure kwaliteit alles op een hoger plan tilt. Op The Best of Ar Log hoor je een selectie van de platen die ze tussen 1978 en 1996 opnamen, en wat je hoort is traditionele Keltische muziek op zijn best, met een verrassend gebruik van verschillende harpen en prima zang. Als je in de tradities van Wales geïnteresseerd bent is deze dubbel-cd een absolute aanrader. Crasdant - Dwndwr Crasdant is ook een traditionele band, maar toch klinkt alles hier iets moderner, misschien wel door de iets fellere aanslag van de gitaar. Ook hier een harp, maar ook een accordeon, doedelzakken en fluiten. Ze spelen stukken uit de achttiende en negentiende eeuw die nog steeds lekker fris en zeer modern klinken. Ze creëren een mooi gevuld groepsgeluid, hoewel ze maar zijn vieren zijn. Crasdant speelt instrumentale nummers en verveelt geen moment. Gwenan Gibbard Traditionele folk van een zingende harpiste die dicht bij de traditie blijft. Dat zou snel saai kunnen worden, maar ze omringt zich met een paar uitstekende muzikanten die de traditie samen met haar afstoffen. Ingetogen, maar zeer mooie muziek, met naast de harp en triple harp van Gibbard ook gitaar, bas, fiddle, fluit en percussie. Sprankelende muziek, kristalhelder. Carreg Lafar Twee vrouwen en drie mannen die meteen met een mooi vol klinkend acapella lied indruk maken. Dan vallen gitaar, viool en fluiten in en wordt er gewoon op een meer dan uitstekende manier traditionele folk gemaakt, aanstekelijk en vrolijk, met een licht melancholieke ondertoon. Er worden alleen traditionals gespeeld en gezongen (met uitzondering van een fraai lied van Meic Stevens), maar wel in mooie eigen arrangementen. Levende folk. Fflur Dafydd A'r Barf De naam ziet er aanzienlijk exotischer uit dan de zangeres die je op het hoesje ziet. Een elektrische gitaar, ingenieuze ritmes, een lome zangeres. Dit is stevige jazzy pop, en deze band zingt eigen liedjes. Een geheel ander kopje thee dus. Maar op de een of andere manier net zo Welsh als de rest. Of dat door de taal komt durf ik niet te zeggen, maar het kan best een rol spelen. Aangename, dansbare, meezingbare muziek (als we tenmizntse konden verstaan wat er gezongen werd). De betere pop, die, als je de taal wegdenkt, ook in Engeland of Amerika gemaakt had kunnen zijn. En soms, als ze Cock-a-la-doodle-doo zingt, zing je als vanzelf toch gewoon mee.
|