Voor een deel heeft dat te maken met Jussi Björling - dat is een zanger die op eenzelfde hoogte staat als Enrico Caruso, wat mij betreft. Hij brengt het lied hier zo dat het ons allebei zeer raakte, en dat is uiteraard precies de bedoeling. Dat het in 1934 is opgenomen maakt het dan eigenlijk nog extra mooi.
Als je wat meer informatie over het lied zoekt blijkt dat het lied door veel mensen als ouderwets en gedateerd wordt gezien - alsof het alleen voor Beethoven's tijdgenoten een aansprekend lied zou zijn. Hoog tijd voor een herwaardering dus. Ik kreeg zelf door deze versie van Björling in ieder geval erg veel zin om het zelf te gaan zingen, dus ik ben nu druk op zoek naar de partituur. En ja, ik weet ook wel dat het voor mij te hoog gegrepen is, maar het lied inspireert dus wel.
Tekst van
Friedrich von Matthisson (1761-1831)
Muziek van Ludwig van Beethoven, op. 46 (1795/96)
Einsam wandelt dein Freund im
Frühlingsgarten,
Mild vom lieblichen Zauberlicht umflossen,
Das durch wankende Blütenzweige zittert,
Adelaide!
In der spiegelnden Flut, im Schnee der Alpen,
In des sinkenden Tages Goldgewölken,
Im Gefilde der Sterne strahlt dein Bildnis,
Adelaide!
Abendlüfte im zarten Laube flüstern,
Silberglöckchen des Mais im Grase säuseln,
Wellen rauschen und Nachtigallen flöten:
Adelaide!
Einst, o Wunder! entblüht auf meinem Grabe
Ein Blume der Asche meines Herzens;
Deutlich schimmert auf jedem Purpurblättchen:
Adelaide!
