lune

riccardo tesi en banditaliana - lune

 

 

Riccardo Tesi heeft iets met Groningen. Hij komt bijna elk jaar naar Groningen en Schiermonnikoog om les te geven, en meestal geeft hij dan ook wel een fabelachtig concert, liefst met zijn Banditaliana, de absolute droomband. Tesi zelf is een meesterlijk accordeonist die bovendien precies de juiste gevoeligheid heeft voor melancholie en melodie, Maurizio Geri is niet alleen een fantastische gitarist maar ook een schitterende zanger met een mooi hees stemgeluid, die heel soepel en vanzelfsprekend zingt, Ettore BonafŤ is de gedroomde percussionist - die man kan werkelijk alles op percussiegebied, en hij speelt met een souplesse en finesse die je zeer zelden tegenkomt, en Claudio Carboni tenslotte is een virtuoos saxofonist die op momenten zelfs op twee saxofoons tegelijk speelt (een tweestemmig duet met zichzelf spelend - adembenemend mooi ook nog). Als die vier samen spelen gebeurt er bovendien iets magisch waardoor de muziek heel, heel bijzonder wordt. Bij een concert van Banditaliana zit je van begin tot eind op het puntje van je stoel.

Hun vorige cd Thapsos kwam in onze wereldmuziek-top-tien terecht, dus de verwachtingen waren hooggespannen. In eerste instantie viel Lune, de nieuwe cd, wat tegen, maar dit soort muziek moet je de kans geven te groeien, en na een paar keer draaien bleek het inderdaad weer een topper, met alle Tesi-elementen erin - prachtige melodieŽn, verrassende tempowisselingen, rare hupjes, spannende arrangementen, mooie zang. Prachtige cd.

Tesi had voor de start van de Giro (de Italiaanse wielertour die twee jaar geleden in Groningen startte) een compositie geschreven die door een aantal Groninger fanfares en harmonieŽn werd uitgevoerd. Ik vond het toen een verrassend mooie compositie, maar het leek wel een eenmalige opvoering, want daarna leek het stuk van de aardbodem verdwenen. Toen ik Tesi ernaar vroeg vertelde hij dat het op deze cd terecht was gekomen. Het blijkt ingedikt te zijn tot een nummer van ongeveer vier minuten, dat in de versie van Banditaliana ijzersterk overeind blijft.

Op de vorige cd speelden onder meer de gebroeders Mancuso als gasten mee, nu doen er ook wat illustere namen mee als Daniele Sepe op sopraansax, Patrick Vaillant op mandolino en de in ItaliŽ bekende popzangeres Ginevra di Marco, die in dit gezelschap wonderbaarlijk mooi tot haar recht komt.
De cd sluit overigens af met twee remixen van oudere nummers door Ominostanco, die wat van de subtiliteit missen die de mannen van Banditaliana verder op deze cd wel laten horen. Toch blijft het een juweel van een album.

terug naar de startpagina van moors magazine