special and and the shortbus bluegrass band that high lonesome sound
- nog meer bluegrass-aanraders...
special ed - de nette cd...

the lonesome sisters

lonesome no more?

blueprintmusic...

shawn camp...

Bluegrass is een muziekgenre dat om allerlei redenen buitengewoon populair is. De film O Brother Where Art Thou, die een bluegrass-soundtrack had, speelt daarin een rol (die soundtrack stond lang zeer hoog in de Amerikaanse hitlijsten), maar ook de aantrekkelijkheid voor iedereen die muziek wil maken. Je ziet nu dan ook allerlei mensen die op verschillende manieren met bluegrass omgaan. We zetten hier weer een paar interessante cd's van de laatste tijd op een rij, allemaal op hun eigen manier aanraders.

Special Ed and the Shortbus

Special Ed zorgt met zijn Shortbus, waarbij alles bij elkaar acht mensen op het podium staan, een hilarische, humoristische vorm van feest-bluegrass. Het is een echte liveband, en je kunt aan de twee cd's die ze hebben uitgebracht goed horen hoe geweldig hun optredens moeten zijn. Ze vliegen met de humor af en toe prettig uit de bocht (luister naar het idiote lachende zeemeeuwenkoor in Day At The Ocean), maar doordat het geweldige musici zijn wordt het toch geen chaotische bende. Pure bluegrass is het eigenlijk ook niet wat ze doen, want er zitten duidelijke jazzinvloeden in, je hoort wat jugband terug, en soms klinken ze als een ouderwetse stringband. Maar de lol spat er aan alle kanten af, en als je echt gaat luisteren schiet je niet alleen zeer regelmatig in de lach, maar raak je ook onder de indruk van hun vakmanschap en tegelijkertijd hun flexibiliteit en improvisatievermogen.
Ze hebben, om te laten zien wat ze in hun mars hebben, twe cd's tegelijkertijd uitgebracht - Special Ed and the Shortbus Bluegrass Band is de nette cd van de twee, terwijl je op Downhill From Here hun idiote (en iets minder nette) kant kunt bewonderen. Op die laatste cd vind je ook maar liefst twee hidden tracks, dus als de cd afgelopen lijkt, gewoon even blijven wachten...

The Lonesome Sisters

Een fantastische bandnaam, vind ik. Ze maken die naam ook volledig waar door traditionele bluegrass te zingen en spelen in de stijl van de Carter Family en de Stanley Brothers. Alleen zijn het hier twee meiden die je met hun scherpe samenzang regelmatig kippenvel bezorgen. Sarah Hawker (jazeker, familie van Ginny Hawker) is een geweldige leadzangeres, die ook solo acapella indruk maakt, maar die samen met Debra Clifford de traditie weer even springlevend maakt. Op hun eerste cd brengen ze nog vooral traditionals en nummers van anderen, maar op de tweede, samen met Riley Baugus (zang, gitaar, banjo, fiddle) zijn de meeste nummers van de dames zelf, en daar wordt het allemaal zeker niet minder van. Beide cd's zijn overigens absolute aanraders. Traditioneel, maar zeker niet braaf, integendeel.

Blueprintmusic

Een vreemde eend in de bijt. De hoes van de cd van Blueprintmusic doet nog het meeste denken aan new age-cd's, en dat geldt ook voor de titel - Ghosts and Eskimos. De bezetting is dan weer puur bluegrass, met gitaren, banjo, fiddle, mandoline en bas. De zangeres, Kate Lamont, klinkt soms jazzy, meestal als een popzangeres, en soms als een bluegrasszangeres. De arrangementen zijn niet bepaald traditioneel te noemen, maar echt avontuurlijk ook weer niet. Het klinkt af en toe wat pretentieus, maar op andere momenten is het wel weer echt goed en meeslepend. Het is geen stadsmuziek maar ook geen plattelandsmuziek. Op een vreemde manier hangen ze ergens tussen Alison Krauss en Norah Jones in. We zijn er nog niet helemaal uit, maar voorlopig krijgen ze in ieder geval het voordeel van de twijfel want het is toch een intrigerende plaat geworden.

Shawn Camp

Shawn Camp had onder collega's al een reputatie opgebouwd als ingenieus liedjesschrijver. Nu heeft hij, met een superbluegrassband, een cd gemaakt met de liedjes die hij geschreven had met een bluegrassmaakje in het achterhoofd. Het is een live-album geworden - Live at the Station Inn - maar het klinkt gewoon als een perfecte studioplaat. Dat is voor een deel te danken aan de band, met onder meer Mike Compton op mandoline en Stuart Duncan op fiddle. Die twee zorgen dan ook nog eens voor een scherpe tweede stem, en Camp zelf zingt ook nog eens voortreffelijk. Prima liedjes, spetterende uitvoering, wat kunnen we nog meer zeggen? Aanrader dus.

Als je doorklikt bij onderstaande links kun je in veel gevallen ook naar de muziek van de betreffende band luisteren.

Lees over meer recente bluegrass-albums...

terug naar de startpagina van moors magazine