|
 |
De Canadese liedjeszanger Jason Collett ziet er
niet echt uit als het zonnetje in huis. Toch klinkt zijn muziek niet zo
gedeprimeerd als het cd-hoesje van zijn tweede cd Idols Of Exile doet
vrezen. Integendeel zelfs, wij werden tamelijk vrolijk van deze rootsy
singer/songwriter. Hij heeft namelijk niet alleen een prettige stem, hij
schrijft ook nog eens aanstekelijke liedjes die erg lekker gearrangeerd
zijn. Neem het nummer We all lose one another, wat niet echt een
opwekkende songtitel is ("hoe dan ook, we raken elkaar altijd kwijt"). Het
is zo mooi gearrangeerd, met een slepend rockritme, heerlijke blazers en een
verdwaalde vrolijke banjo, dat je er bijna vanzelf vrolijk van wordt.
Dat is des te opmerkelijker als je eerst zijn
solo-live-optreden bij de vpro hebt gezien waar hij I'll Bring The
Sun op een ronduit zeurderige Dylanesque manier brengt, terwijl het
nummer op de plaat een gedrevenheid heeft die absoluut opwekkend werkt. Dit
is dus voor de verandering een artiest waarvan we de live-optredens serieus
afraden, terwijl de cd een absolute aanrader is, die alleen maar mooier
wordt. En dat is echt voor het allergrootste deel aan die fenomenaal mooie
arrangementen te danken.
terug naar de startpagina van moors magazine
|
