Voor de echte liefhebber van rootsmuziek is
Delbert McClinton al lang een bekende. Ik ontdekte hem zelf pas kort geleden
door een liedje dat hij zong samen met twee andere favoriete
liedjesschrijvers en zangers, namelijk Lyle Lovett en John Prine. Even later
kwam ik hem in allerlei lijstjes tegen in Rootsmuziektijdschriften. Zijn
plaat Room to Breathe stond in verrassend veel jaarlijstjes als beste
plaat van het jaar. Maar eens voorzichtig luisteren dus. Nou, dat
"voorzichtig" kun je snel weglaten, want Delbert McClinton maakt dampende,
stampende, stevige muziek waarbij je de volumeknop automatisch harder zet.
Fantastisch, wat een muziek.
Van genres trekt Delbert zich niks aan. Je hoort country, je hoort blues, je
hoort soul, en meestal in een unieke eigen Delbert McClintonmix. Deze plaat
bleef ik maar draaien, en steeds weer op andere manieren. Het nummer Money
Honey vind ik bijvoorbeeld veel en veel te kort, dat moet gewoon nog
minstens een half uur doordenderen, dus dat werd op herhalen gezet. En hoe
vaker je het dan hoort, hoe beter je ook hoort hoe geraffineerd en subtiel
het allemaal in elkaar zit. En dat zonder ook maar iets aan kracht te
verliezen. Een gitaaraccent wordt bijvoorbeeld aangevuld door een orgellick
(op zo'n ouderwets vet orgeltje), en daaronder zit dan weer een andere
gitaarlick die de boel weer versterkt of juist licht ontwricht.
Onvoorstelbaar prachtig. En dan die ruige, maar toch zeer relaxte gruizige
stem van McClinton. Mooi mooi.
Als je dan eens in het verleden duikt blijkt
dat de man al zestig is en een hele reeks prachtplaten heeft gemaakt.
Verbijsterende prachtplaten, mag ik wel zeggen, want ik heb tot nu toe (ik
heb inmiddels ruim zes uur muziek van hem bij elkaar gesprokkeld) geen
slecht nummer kunnen ontdekken. Het verbijsterende zit hem onder meer ook in
het feit dat hij nummers van anderen oppakt waar niemand zich ooit eerder
aan gewaagd had, omdat het erop leek dat de definitieve versies al gemaakt
waren. Je denkt toch niet dat iemand "Please Please Please" van James Brown
zou kunnen verbeteren? Of "Have a little faith in me" van John Hiatt? Of een
klassieker als "Let the good times roll"?
Maar hij flikt het hem. Echt waar. Je moet het horen om het te kunnen
geloven, maar hij doet het: hij maakt een nummer net een tikje ruiger waar
dat moet, of een beetje dieper, of met net wat meer power, en je vergeet het
origineel.
Met andere woorden: ga naar de winkel en
beluister Room To Breathe van Delbert McClinton op de koptelefoon. Het moet
al heel gek lopen als je hem niet na het tweede nummer al koopt.
Je kunt ook naar zijn site gaan om daar een paar nummers te luisteren of
zelfs een complete videoclip te bekijken:
www.delbert.com
Maar wees gewaarschuwd: een ernstige verslaving kan het gevolg zijn...